Sinds mijn laatste reis ben ik wel wat veranderd, hoewel het grootste deel nog steeds de Katrijn is die ze altijd al is geweest. Het is een beetje zoals de inhoud van mijn rugzak: de broeken zijn dezelfde, de topjes zijn anders. :) En wat hebben we geleerd van de vorige keer? Eén: neem geen wit topje mee, twee: neem een aantal basismedicamenten mee, en drie: steek de shampoo en douchegel in een plastiek zakje.
En ik zou willen schrijven"beter voorbereid dan vorige keer, stap ik de vlieger op", maar helaas. Buiten het feit dat ik weet dat de Salto Angel 976 meter hoog is, dat je geen Bolivares uit de ATM moet halen, weet ik niet veel meer dan dat Caracas als de gevaarlijkste stad van Zuid-Amerika wordt beschouwd. Nu vraag je je misschien af waarom ik dan gekozen heb om in Caracas te beginnen... awel omdat ik op voorhand niets had gelezen en Venezuela mij een goed begin leek te zijn. Tja, zo gaat dat dan. LOL
Via Frankfurt kom ik dus aan in Caracas. Nu moet je weten dat als je naar daar gaat, je op voorhand geen Bolivares kan verkrijgen want volgens de bank is het geen internationaal verhandelbare munt. Dat wist ik dan ook zes dagen op voorhand. Ok, dan dollars bestellen om ter plaatse te wisselen en de rest haal ik dan wel uit de ATM. Maar wat las ik net voor mijn vertrek? Dat als je centen uit te automaat haalt, je veel minder waarde krijgt voor de Bolivares. Zo is de dollar bv 2.15 waard, maar op de 'markt' krijg je tussen 6 en 6,4. Er is zelfs een site waarop dagelijks de "parallelle" waarde te vinden is. Waarom doen ze dit? Awel, Chavez die heeft ervoor gezorgd dat de Venezolanen slecht 2500 dollar per jaar mogen "meenemen naar het buitenland". Dus wat doet iedereen? Die kopen dollars op, en met dat potje kunnen ze dan reizen. Ok, euro´s inslaan dan maar. Gewapend met dollars en euro´s kom ik aan (de eerste keer trouwens dat ik met relatief zoveel cash een land binnenkom). Dollars zijn gemakkelijker te wisselen, maar euro's dat gaat ook. En ik heb een superidee gevonden om mijn centen te verstoppen... allee, ik vind het een goed idee. :))) Je kent ze wel hé, die "onzichtbare" geldbeugeltjes. Awel, ik heb er ook een gekocht dat je normaal gezien aan je ceintuur vastmaakt en dan zo in je broek steek. De ceintuur die heb ik niet nodig want ik maak het vast aan mijn bh. :)))
Op de luchthaven, terwijl ik aanschuif om de douane te passeren, geraak ik aan de praat met een Belg die hier heeft gewoond. Zijn vrouw haalt een 300 Bolivares voor me uit zodat ik al even verder kan tot ik in Caracas iemand kan vinden. Op de luchthaven gaat dat ook, maar dan krijg je vele minder. Ah ja, en dan denk je, waarom geven die niet meer om te wisselen? Dat is omdat je hier per dag maar 300 Bolivares kan afhalen, het equivalent van och arme 50 dollar op de parallelle markt. Ja, Chavez, ... Eerst moet ik dus uiteraard door de duoane. Daar wordt gevraagd waar mijn man is. "No tengo novio, señor." "No tienes novio? Porque?" Awel, vriend, als ik dat eens wist: LOL Daarna neem ik een officieuze taxi, die zijn goedkoper. Het koppel vraagt wel zijn gsm-nummer om zeker te zijn dat ik goed terechtkom. Ja, Caracas heeft echt geen goede reputatie. Ok, taxi in en op weg naar mijn gastheren. Ik zal een aantal dagen verblijven bij twee kerels die ik heb aangesproken op Couchsurfing om bij hen te komen logeren. Ik ken hen niet, maar kan gratis bij hen blijven slapen. En dat is mooi meegenomen, want de hotels hier zijn duur. Er zijn hier trouwens niet echt veel hostels. De rit duurt toch een klein uurtje (ook hier kennen ze files... en een heel "losse" manier van rijden), en daar gaan we weer: "Wat vindt jouw man hiervan, dat je hier alleen bent": "No tengo novio, señor": "No tienes novio? Porque?. Awel vriend, .... LOL
Ik logeer dus bij Carlos en Carlos (voor iemand zoals ik, zijn de twee zelfde namen een zegen LOL). Tom is er niet, dus ik kan in zijn kamer logeren. En les drie blijkt bij het opendoen van mijn rugzak meteen van toepassing: het ruikt verdacht heerlijk naar shampoo.
LOL Carlos, Carlos en ik in de bar Suka
wat heb je niet mee: wit topjeMatthias Schoonaerts, die ik af en toe zie in het uitgaansleven (als ik dan al eens buitenkom LOL) heeft volgens mij nooit zijn bril op en ziet me niet staan. Tijd dus om mijn eigenste Matthias te gaan zoeken in de wereld.
