Ig-wauauauauaw-zu!!!!!

Bijna superfris kom ik aan in Puerto Iguazu. Zo een 23 uur durende busrit kruipt wel in de kleren, maar de goede zetels hebben ervoor gezorgd dat ik toch een goed dutje heb gedaan én, nog belangrijker, dat ik geen stijve poep heb. LOL Ik check in in een hostel me zwembad, en dat is mooi meegenomen want terwijl ze spreken van een mogelijke witte kerst in België, is er hier zeker geen sprake van een vlokje sneeuw.



In Puerto Iguazu vind je uiteraard de allombekende Iguazu-watervallen. En ik geef toe, ik mag dan al heel wat watervallen hebben gezien in mijn leven, maar deze zijn ongelooflijk! Grandioos gewoon! Het feit dat ik enthousiast ben over water dat valt, ja, dat zegt genoeg zeker? :)))) En je kan ze langs twee kanten gaan bezichtigen: de Braziliaanse en Argentijnse. Langs de Argentijnse kant zie je ook van dichtbij wat ze the Devils throat noemen. Schitterend!!! Ik ben onder de indruk, zo een massa water! Dat is echt niet te doen. Na de Niagarawatervallen, na Salto Angel en na Iguazu denk ik dat er alleen nog maar de Victoria-watervallen op mijn lijstje staan nu. Die wil ik dan gaan bezichtigen met de vader van mijn twee zonen. LOL



Na Iguazu is de volgende stop Buenos Aires. Victoria komt me afhalen aan het busstation. We hebben elkaar op mijn wereldreis ontmoet in Mexico en nu kan ik bij haar logeren. Ze woont dan nog eens in Palermo, het mooie gedeelte van deze enorme stad, ne mens kan toch chance hebben! We gaan al meteen naar haar ouders. Het wordt een dag van eten en vooral heel veel Spaans spreken :). Super vind ik het want als je reist spreek je wel wat Spaans om alles te regelen, maar meestal Engels met de andere reizigers. Nu kan ik me weer zalig laten onderdompelen in deze prachtige taal. Maar 17 uur van stilzitten in een bus laat zich voelen en tegen de avond ben ik pompaf en klaar om een goed dutje te doen, en misschien wel te dromen in het Spaans, wie weet. :)

Maandag wil ik gewoon even relaxen, niet gaan horen voor een volgende bus, geen info vragen over de bezienswaardigheden, rondlopen en ontdekken, nee, ik wil niks doen. En dat doe ik dus ook :). Chatten met Sonnie en Bart, even een wandelingetje maken, wat fruit gaan kopen bij de groentenboerin, snel even de supermarkt in en genieten van het aanbod in shampoo en douchegel. Allee, zo van die dingen, meer moet het niet zijn voor mij!

Woensdag ga ik naar de begraafplaats La Ricoleta, waar onder meer Eva Peron begraven ligt. Ik heb zo wel iets met begraafplaatsen, ik loop daar graag rond. Tja, iedereen heeft wel een bizar kantje zeker? ;) Maar deze begraafplaats is dus super: ongeloofelijk grote huisjes zal ik maar zeggen ;), waar hele families in worden begraven. Af en toe, wel meer dan eens, heb je een megagraf voor 1 persoon. Ja, ze hebben het hier wel een beetje in hunnen bol precies. LOL LOL Maar ik geniet er volop van. Het is een beetje luguber zo naar die kisten kijken, maar ik doe het graag. :)))



En dan is het kerstavond, tijd om een kalkoen te slachten! Maar dat eten ze hier dus niet. LOL Het is echt warm vandaag dus eten we koude hapjes, en het smaakt! Om klokslag twaalf uur wordt er dan een toast uitgebracht, kussen worden uitgedeeld. En ik, ik voel me een beetje deel van deze geweldige Argentijnse familie. Sergio, een vriend van Wouter belt me ook nog eens op na twaalven om een een gelukkige kerst te wensen. Hij is Argentijn, woont niet ver van mijn broer in Italië, en is hier nu om zijn familie te bezoeken. Zo ver van huis met Kerstmis, een warme kerst zonder Sonnie deze keer ;), is het fijn dat er toch mensen aan je denken. Ja, het deed me deugd hem te horen (man, ik ben een softie geworden! LOL) :)

Nu vraag je je mischien af waar dinsdag is gebleven. Awel, dinsdag wilde ik vanalles doen maar de zoektocht naar een cruise in Antartica heeft me heel de dag beziggehouden. En wie zoekt die vindt en nu is het zover. Zaterdag zat ik op de vlieger richting Ushuaia en vandaag dinsdag 29 maart vertrek ik met de Clipper Adventurer gedurende 18 dagen naar Antartica!!!!!!

Dus familie en lieve vrienden, tot binnen een drietal weken! Geniet van de feestdagen en de sneeuw (ik zal er ook niet kunnen naastkijken LOL) en een superdeluxe megafantastisch geweldig gelukkig 2010!!!!!

Hola Argentina!

Na honderden bochten en ongeveer 10 uur in de bus, kom ik in de gietende regen in Salta aan. En je ziet meteen al het verschil met de andere Zuid-Amerikaanse landen die ik heb aangedaan: reclameborden vor wagens, groene neonverlcihting voor de apotheker (man, dat is pas echt lang geleden dat ik dat nog heb gezien!) en ongeloofelijk veel kledingwinkels. Shoppen zal er echter niet inzitten, gezien de prijzen van de kamers hier! Wat is me dat zeg! Chili was duur, maar dit is al even belachelijk. Ik zal dus in een dorm slapen. Hmmmm, eerlijk gezegd, ik zie er tegenop maar je moet keuzes maken in het leven: meer dingen doen of meer luxe om te slapen.... tja, dan is de keuze al snel gemaakt. Maar ik had al zo n flauw vermoeden en gisteren heb ik extra genoten van mijn kamer alleen in de woestijn in Chili: nadat ik afscheid heb genomen van mijn Nederlandse travel buddies ben ik richting hostel gegaan, heb in alle rust mijn boek gelezen (waar ik trouwens heel de tijd plat van´t lachen met lig! Rachel´s holiday, hilarisch!) Dit terzijde. Ik dus in de hostel de trap op.... en ja hoor, ik doe de deur open en ruik al meteen wat ik niet wilde ruiken: de vieze schoenen van een backpacker! LOL Maar bon, ik prijs me gelukkig dat ik in een hostel zit waar ontbijt en avondeten zijn inbegrepen. Om me te troosten staat er meteen pizza op het menu! En lekkere, niet te doen. Omdat ik wel heel triestig ben, eet ik maar ineens heel veel. LOL LOL LOL ´s Morgens ben ik echter aangenaam verrast door een aantal dingen: ik heb goed geslapen want het is een goed bed en er is een goed hoofdkussen, er is veel water om te douchen, én, het water is warm! LOL Ook ontbijt kan mij bekoren, en helaas, ik prop me weer vol! LOL Nu ik trouwens net de foto´s van Maja heb bekeken op Facebook, moet ik wel zeggen dat ik enorm veel trek heb gekregen in een sandwish met jonge Gouda en eentje met krab (en dan misschien nog eentje met hagelslag). :)))) (even tussen haakjes: wanneer ik terugben en ik kom bij jullie eten, aub serveer me nu allemaal niet hetzelfde omdat het op de blog stond hé LOL)



Mijn eerste volledige dag in Salta vul ik met het bezoeken van twee musea. Ja, nu denk je dat ik zo veranderd ben, maar nee hoor, het eerste ben ik verkeerderlijk binnengegaan omdat Richard zei dat het de moeite zou zijn, dus wij er naartoe. Hij kent me uiteraard niet echt, dus jullie kunnen al raden wat ik er van vond: afschaffen die handel! LOL Het tweede museum is echter het museum dat ik dus wél wilde binnengaan. In dit museum conserveren ze drie mummies: drie kindjes van goede afkomst die geofferd werden aan de goden. Ze werden gevonden op de vulkaan.... dju, even weer opzoeken...iets met een L.... ja, gevraagd aan de receptie, het is Llullaillaco (je zou voor minder de naam vergeten LOL)! Door de vrieskoud zijn ze goed gepreserveerd. Het is echt ongeloofelijk om naar de te kijken! Die huid, die tandjes, de kledij! Gedurende zes maanden kan je één van de drie mummies zien, van de andere zie je enkel een foto. Dit doen ze om ze beter te bewaren (ik vind dit gewoon een excuus om de mensen drie keer te laten komen en uiteraard te laten betalen LOL). Ik vraag aan de bewaker waarom ik ze niet alle drie kan bekijken, ik heb immers 30 pesos betaald, tien per mummie. Helaas, ik krijg de andere niet te zien. LOL



Ah ja, en voor de eerste keer in maanden ben ik nog eens naar een porpere en zeer europeeslijkende supermarkt geweest. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel... allee als het dan eentje zou zijn vol Twix, Snickers, Bounty, de gele M en M´s en Milky Ways. LOL De vloer was hier glad en proper, alles goed verlicht, keuze uit allerlei douchegels, shampoos, koekjes, chips, enorme file aan de kassa want het is zaterdag. Ja, alles zoals thuis, alleen is de kerstmuziek hier nóg erger! LOL LOL LOL



Voor op zondag boek ik een tripje naar Cafayate. Toegegeven, het is een beetje lui van mij, ik zou ook met de rugzak en alles naar dat dorp kunnen gaan en vandaaruit naar de rotsformaties gaan zien, maar ik heb geen zin om weer mijn valiesje te maken. The easy way it is! Het is een lange dag, maar het is vooral genieten van het prachtige uitzicht! Morgen een dagje relaxen en niet al te veel doen, dinsdag zit ik dan op de bus naar de watervallen van Iguazu. Een leuke 21 uren zouden het moeten worden. Je kan er ook een uurtje naar vliegen van hier, maar het is crisis voor iedereen LOL (en nu vraag ik me dan af hoe het ons landje afgaat in deze tijden... toch maar niet de krant lezen, ik zal het wel horen wanneer ik terugben ;) ) Maar je moet dus ook niet zot zijn, hier hebben we de keuze tussen goed en beter, en ik heb me een zetel geboekt die wat duurder maar ook beter is, weer zo eentje van slechts drie op een rij in plaats van vier. Aaah, de eeuwige gulde middenweg!

Van een witte stad, naar een zwarte mijn, naar witte zoutvlakten

Een hobbelige nachtrit van 11 uur (waarin ik de bus om half vijf ´s morgens in the middle of nowhere heb laten stoppen omdat mijn blaas op barsten stond LOL) brengt me in Sucre, de witte stad. Het is echt een mooie plek, vol prachtige gebouwen. Een beetje groggy van de busrit doe ik niet echt veel buiten rondwandelen en 4 uur aan de computer zitten om wat foto´s op de blog te zetten. Man, dat is hier traag, zo traag zelfs dat ik gewoon laat opladen en ondertussen even naar de hostel ga. Geduld, ik heb het nooit gehad. ;)

Op een paar kilometers van het centrum zijn de grootste dinosaurusvoetsporen (of moet ik dan pootsporen zeggen?) ter wereld gevonden. De stad heb ik gezien, dus ik denk dan maar even een kijkje te gaan nemen. Het stelt eigenlijk echt niet veel voor, en na een veertigtal minuutjes ben ik al uit het `dinopark`. Wat ik wel leuk vond waren de nagemaakte dino´s. De tiranosaurus die is gigantisch. Stel je voor dat je daar naast staat in het echt, gegarandeerd ben je het dessertje. LOL Enfin, dus ik terug het busje op om naar het centrum te gaan. Ineens komt daar een twintigtal tien- tot twaalf-jarige aan. En hop, allemaal op de bus. En als buitenlander sta je dan uiteraard in het middelpunt van de belangstelling. Al die koppekes naar mij gedraaid, en de vragen worden afgevuurd: hebben wij supermarkten, roltrappen, liften, veel technologie? Schattig :)


Dinovoetafdrukken

Maar twee dagen Sucre is genoeg voor mij en ik spring op de bus richting Potosi. Daar zit ik dan in de bus, ramen open want het is snikheet..... drie uur later zijn de ramen toe, vier uur later heb ik mijn jas aan en zie ik sneeuw. :) Potosi ligt op 4660 meter en het is een beetje frisser vandaag ;). Dit stadje staat bekend om haar mijnen. Ik ben hier dus naartoe gekomen om een tour te doen in die mijnen. Het is een wandeling van twee uur die je maakt in de mijn. En wat kan ik zeggen? Ik ben blij dat ik het niet ben die daar werkt. Dit zijn toch schrijnende toestanden hoor. Vrouwen die in slechte toestanden boven werken omdat hun mannen overleden zijn, amper iets hebben om rond te komen. En het is dus zo dat als je die tour doet, je `cadeautjes` meebrengt voor de mijners. Omdat de alleenstaande vrouwen, zoals altijd zeker, het het moeilijkste hebben om te overleven, stel ik voor van hen het meeste te geven. Het is niet veel, maar koekjes, cocabladen (voor energie) en drank is altijd welkom. Ze kauwen dus heel de dag op cocabladen, eten niet. Ook kinderen werken hier wanneer er geen school is. De oudste vrouw die er werkt is 79. Ze was zo dankbaar voor wat we haar gaven, een peulschil voor ons, maar voor haar een dag met toch net iets meer.



Het deprimerende Potosi verlaat ik met veel plezier om naar Uyuni te gaan. Vandaar kan ik een tripje boeken naar de Salar de Uyuni. Omdat het zondag verkiezingen zijn, en een aantal gidsen gaat stemmen, zijn we genoodzaakt een dagje te niksen aan de rand van de zoutvlakten. Geen probleem, liever dat dan zaterdag en zondag niksen in Uyuni, zaterdagochtend vertrekken we dus. De eerste dag is echt supermooi, ik geniet met volle teugen! Dit is echt prachtig! De zoutvlakten zijn indrukwekkend mooi. Op de tweede dag zitten we dan in the middle of nowhere te niksen. Dat is niet erg want de vorige dag was zeer lang. Suzanne en ik maken een miniwandeling door het superkleine verlaten dorpje. De volgende dag zijn we er weer klaar voor. Snel even de douche in, een warme godzijdank. Je moet hier voor warm water een beetje bijbetalen, en ik geef het toe, ik ben een mietje want terwijl anderen douchen met koud water, leg ik met alle plezier de volledige halve euro neer voor een zalige douche! :))))



De derde dag wordt de hoogdag wat landschap betreft, maar wordt een laagdag wat in vorm zijn betreft. Na een uurtje rijden stoppen we even. Hier in het winkeltje kan je wat lekkers kopen voor onderweg als je dat wil. Hmmm, een Twix, ja dat zegt me wel wat. :) Niet alleen omdat het mijn absolute favoriet is, maar ook omdat ik `s morgens geen brok door de keel kreeg. Maar ik heb nog maar net betaald of de winkel begint te draaien. Ok, niet erg, gewoon even gaan zitten, misschien heb ik wat suiker nodig. De Twix is dus al snel op (toch fijn als je een excuus hebt LOL). Maar helaas, de draaiwinkel is de voorbode voor de hele dag. Ik heb ongelooflijk veel pijn ter hoogte van de nieren, ik heb buikpijn en ben misselijk, weet amper hoe ik moet gaan zitten. Waarschijnlijk is dit gewoon te wijten aan de hoogte. Gevolg: ik heb wel alle mooie plekjes gezien, maar elke gelegenheid nam ik te baat om even te gaan liggen. Het was meer een `check-ervaring` dan wat anders. Foto`s heb ik van Jeroen, Susanne en Tul genomen want de moed ontbrak me om er zelf te trekken. Ja, ik geef het toe, ik voelde me miserabel, het huilen stond me eerder nader dan het lachen. Op zo`n momenten wil een dochter haar moeder bij zich ;)))). Om 17u00 kruip ik mijn slaapzak in, en kom er pas 12 uur later uit. Het is hier trouwens superkoud, de wind snijdt ongeloofelijk hard. Gelukkig voel ik me de vierde dag vele beter. Na nog geen uur hebben we al wel een platte band. Allemaal uitstappen dus, en amai mijn voeten (letterlijk dan!) dit is koud! Het is nog heel vroeg en de zon is er wel maar de wind des te meer. Al een chance zijn we na een klein half uurtje al weer op de baan. We zien het laatste van de tour en samen met mijn Nederlandse reisgezellen ga ik naar Chili. Ik wil er enkel een paar dagen blijven en vandaar naar Argentinië gaan.





Over drie dagen Chili kan ik nu niet enorm veel schrijven, behalve misschien toch dat het minstens dubbel zo duur is als Bolivië. Dat doet even pijn aan de portemonnee! We zijn naar de Valle de la Luna geweest, en hebben een uitstap gedaan naar de sterren. :) Een Fransman heeft hier een aantal telescopen en twee maal per avond geeft hij uitleg over de fonkelende puntjes in onze nachtelijke hemel. Echt super was het!




De drie Maria`s en ik, uiteraard ;)



Vandaag vertrekkken mijn Nederlandse travel buddies naar het noorden van Chili om daarna terug even naar La Paz te gaan om Susanne op de vlieger te zetten. Ik vertrek morgen naar Argentinië.

Bedankt voor het superfijne gezelschap Tul, Susanne en Jeroen! Dank JE voor het opwarmen van mijn voeten en het brengen van koekjes en thee toen ik zo groen zag als de Lago Verde! LOL LOL LOL Het was hartstikke ggggggezelligggg, ja, lekker! LOL LOL LOL