6 februari, 21.50, de vlieger stijgt op. Binnen 15 uur ben ik terug in België, na een schitterende reis van zeven maanden.
Ook deze keer heb ik volop kunnen genieten van lekker eten, de meest prachtige natuur, van once in a lifetime experiences. Reizen in Zuid-Amerika is gewoonweg fantastisch geweest! De lange busritten heb ik er met plezier bijgenomen! Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel keer ik 20 uur of meer in de bus hebt gezeten, hoeveel uren ik onderweg ben geweest om ergens te geraken. Meer dan eens ben ik stikkapot geweest, maar meer dan eens zo content dat ik weer op een geweldige plek was aangekomen! En het is bijna onvoorstelbaar hoe 'zen' je daar van wordt, zo lekker niks doen op de bus! LOL
Ja, ik zal Zuid-Amerika echt missen! Soms gedroeg ik me als een rasechte Zuid-Amerikaanse. In de bussen roepen de mensen "Falta" als die doorrijdt maar nog niet iedereen erop zit of "Vámonos!!!" als het te lang duurt. Awel, ondertekende heeft meer dan eens geroepen dat er mensen ontbraken, en meer dan eens geroepen dat ze voort moesten doen, en ja, ook af en toe eens geroepen dat de muziek te luid stond of dat we ze niet wilden horen. Wij lagen dan altijd strijk van het lachen natuurlijk, want geen andere blanke die het in zijn hoofd haalt om dat te doen. LOL
Wat ik wel nooit heb gedaan, is plassen op straat, als je natuurlijk niet die ene keer meetelt dat ik om 5 uur 's morgens in the middle of nowhere achter de bus ging LOL. Vrouwen die dragen hier van de brede rokken, hurken neer en doen hun ding. Mannen die draaien zich (helaas LOL) zelfs niet eens naar een muur. Even ter verduidelijking: dit is niet in alle landen zo. In Argentinië bijvoorbeeld, heb ik dat nooit gezien, in Bolivië daarentegen...
Argentinië is echt niet te vergelijken met de rest van de landen waar ik ben geweest. Hier heb je geen supergoedkope set meals, geen verkopers die op de bus komen telkens die even stopt, is niet alles onderhandelbaar en drinken ze niet uit plastieke zakjes. Wat ze hier ook wel hebben is een gebrek aan wisselgeld (zelfs in de supermarkt is dat dus niet te doen), enorm veel kinderen die bedelen of schoenen poetsen, afval overal en kruisen langs de wegen. Even zeggen dat ik de Argentijnen wel dankbaar ben voor de goede bussen... wel niet voor de prijs ervan :).
Op zeven maanden heb ik zoveel mooie plekken ontdekt en geweldige mensen ontmoet. Elk land heeft wel een hoogtepunt. Venezuela, het land van de beste couchsurfers en Salto Angel. Colombia, gewoonweg fantastisch en het lekkerste eten. Ecuador met als hoogtepunt de Galapagos eilanden. Peru, met de meeste leugenaars LOL maar vooral Machu Picchu. Bolivië, onvoorstelbaar lieve mensen, schitterende natuur en spotgoedkoop! Chili en de Desierto de Atacama. Argentinië, het land dat alles heeft, behalve wisselgeld LOL. Maar wat echt mijn hart heeft gestolen, is de bootreis naar de Falklands (Malvinas), South Georgia en Antartica. Ik dacht dat de Galapagos onovertreffelijk waren, tot ik deze trip deed. Het absolute hoogtepunt van mijn reis! Onvergetelijk, tenzij Alzheimer daar een stokje voor steekt. LOL
Maar hoe geweldig deze reis ook was, ik ben ook (een beetje) blij naar België terug te gaan (vraag me er eens naar binnen een week LOL). Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijzeggen dat ik er ook wel wat tegenop zie. Vorige keer had mijn broer me gezegd dat ik het moeilijk zou hebben bij mijn terugkeer. Dat was de eerste maanden niet het geval, ik miste het reizen niet, viel zeker niet in het zwarte gat. Nu zal ik het er moeilijker mee hebben, dat weet ik al. En ik schrijf dit terwijl op de radio `Back to life, back to reality` wordt gedraaid (echt waar, ik vind het niet uit! LOL). Van de laatste 28,5 maanden ben ik er 19 on the road geweest. Maar een mens kan niet eeuwig blijven reizen en ik zie er natuurlijk naar uit om mijn vrienden terug te zien, ons mama haar kookkunst te verorberen en ja, zelfs een stabiel leven te gaan leiden (of is het lijden? LOL).
Nu, reizen is super, maar het is nog geweldiger wanneer je vrienden je laten weten dat je gemist wordt. Ik kan niet iedereen persoonlijk bedanken op de blog, maar een paar mensen wil ik toch even laten weten hoe fantastisch ik ze vind!
Mama, bedankt om al mijn papieren in orde te houden! Ik zie al uit naar onze eerste huisgemaakte maaltijd samen!
Layla, mijn absolute spretzelfrientin! Er is zoveel waarvoor ik je wil bedanken: je kaartjes die ik heel de reis bij me had, je reacties op de blog, en op FB, je vele mailtjes, het chatten, mij doen gieren van het lachen, maar vooral bedankt om te blijven vragen... Ik vind je geweldig!
Florence, jij bent waarschijnlijk de vriendin de me het meest gemist en geliefd doet voelen. Jij schrijft toch wel echte emo-mailtjes hoor! LOL Bedankt voor alles, jij bent ronduit super!
Maja, bedankt voor al je mailtjes en vooral voor één van je reacties op een foto op FB, eentje om nooit te vergeten! Straight to the heart! Bedankt daarvoor (ik ben toch echt een softie geworden hé?! LOL)
Bart, gewoonweg omdat ik je ongelofelijk, ongelooflijk en ja, zelfs ongeloofelijk vind! LOL LOL LOL Hoe jij als geen ander kan aanvoelen dat er iets niet pluis is, zonder dat ik iets zeg, dat is een spellingsfout waard. ;) En bedankt om mij altijd zo hard te doen lachen, jij bent gewoonweg hilarisch grappig! xxx
Sonnie, mijn soulmate eerste klasse! Wat heb ik je gemist!!! Mijn leven zou niet zo geweldig zijn zonder jou! Heb ik je al gezegd dat ik je super, geweldig, ronduit fantastisch vind?
and last but surely not least!
Wouter, mijn geweldige broer! Je hebt me wel duizenden keren gezongen dat ik het Superliegebeest was (mama, dat is niet waar hé!!!! LOL), hebt mijn Little Pony ontvoerd (maar H-man heeft ze weer gered! LOL), hebt me in een valies gestoken (of ik jou? LOL), mij verteld dat Sinterklaas niet bestaat en mijn haar alles behalve modieus afgeknipt toen ik zes was, but I wouldn't trade you for the world! Thank you for making me see I only deserve the best. Luv ya!
En nu, met pijn in het hart, is het tijd om af te sluiten... Het was fantastisch, het was schitterend, het was fenomenaal!!!!
Adiós America del Sur. Que te vaya bien!
zaterdag 6 februari 2010
maandag 25 januari 2010
De laatste weken in Argentinië
Na een dagje Ushuaia spring ik om 5 uur 's morgens de bus op richting El Calafate om er 18 uur later eindelijk aan te komen. De afstanden in Argentinië zijn echt niet te doen zenne. Even naar hier of daar gaan, ja, begin al maar de uren bus te tellen. :) Nabij El Calafate heb je Perito Moreno, een enorme gletsjer. En ik moet zeggen, het is supermooi, maar na mijn geweldige boorttrip, vraag ik me af in hoeverre ik de laatste weken van mijn reis nog onder de indruk kan zijn ;).
Even terzijde... weet je, soms hoor je van die verhalen van anderen backpackers die het hebben meegemaakt dat anderen zich 'niet zo goed gedragen in de dorms'. Ik heb dat op al die maanden, inclusief de vorige reis, gelukkig nooit meegemaakt. Maar voor alles is er een eerste keer... In El Calafate deel ik de kamer met een vrouw van 47 en haar 'gewone' vriend van 50, en dan nog een Duitse vrouw van ongeveer mijn leeftijd. In het midden van de nacht staat die Duitse ineens op. Ik sliep maar hoor haar zeggen "Zeg, zo kan ik niet slapen. Kunnen jullie geen tweepersoonskamer nemen?!!" Ik dacht nog even dat zij slaapwandelde maar ineens gaat die man uit het onderste stapelbed. Ja, ja, ge moet dus geen 20 zijn om u te misdragen. LOL LOL LOL
De volgende stop is El Chaltén. Ik wil er een paar wandelingen maken. Helaas steekt de regen er op de eerste dag een stokje voor. Niet erg, ik lees mijn boek op mijn gemakje uit. De volgende dag straalt de zon, maar word je gewoonweg soms bijna weggeblazen. Ik trek er toch op uit en maak een fijne wandeling. In de namiddag wil ik er nog een doen, maar dan na een kort dutje, denk ik zo. Ik ga een half uurtje turbodutten... maar word 2.5 uur later pas wakker. Tja, als ne mens dat nodig heeft... :)
Ook hier blijf ik niet lang want ik heb afgesproken met Sharon in Bariloche. En dan beginnen twee lange reisdagen. Om 8u00 spring ik op de bus richting El Calafate. Daar wacht ik 4 uur op de volgende bus, om dan nog eens de hele namiddag en de hele volgende dag in de bus te zitten. Van deur tot deur bijna de volledige 37 uur! Maar ik ben superblij Sharon te zien! We hebben samen zo een geweldig avontuur beleefd, het is fijn die momenten nog eens te kunnen delen. Want alleen reizen vind ik geweldig, maar het enige dat soms ontbreekt is iemand tegen wie je kan zeggen "Amai, weet je nog dit en dat." De supermomenten kunnen delen, dat is pas geweldig!
Sharon heeft met twee andere Ieren een wagen gehuurd voor ons en vraagt of ik mee wil komen, want daar ging ze vanuit. Ze twijfelde toch een beetje omdat ik zo een lange reis achter de rug zou hebben, but I am up for everything! Ergens wist ze dat wel hoor, iemand die twee uurtje kan slapen om dan 'fris' voor de dag te komen en op expeditie kan gaan, die kan ook gaan road trippen na twee helse busdagen. ;) Bariloche staat bekend om de meren die hier rondom zijn en wij gaan dus genieten van het zicht. Het wordt een supertoffe dag. We zijn 11 uur onderweg, kunnen nu geen lake meer zien, maar hebben wel genoten :)!
De volgende dag ben ik echt stikkapot. Drie volle dagen on the road is teveel van het goede. Nadat we 's morgens naar de chocoladefabriek zijn geweest, willen we nog naar een of ander uitkijkpunt gaan in de namiddag. Maar zodra ik de bus zie aankomen, draai ik me naar mijn travel buddies, en zeg hen dat ik ga slapen. Ze hadden het wel verwacht want blijkbaar zie ik er supermoe uit. Ja, dat kan ik dus bevestigen!
Sharon en ik gaan daarna nog samen naar Mendoza, een wijstreek in Argentinië. Maar dan is het tijd om mijn laatste bus van de reis te nemen, 14 uur richting Buenos Aires. Veel zal ik er niet doen want het weer is alles behalve (regen, regen, regen, een voorbereiding op België LOL), buiten wat shoppen, site seeing en Argentijnse steak eten. Voor iemand die ondertussen 2.5 jaar zo goed als geen rood vlees meer eet, niet bepaald de lekkerste maaltijd van de reis LOL, maar ik kon Argentinië echt niet verlaten zonder hun koe te proberen. :)))
En dus nu, na zeven geweldige (!!!) maanden is het tijd om naar huis te vertrekken...
Shaz,
Time to really say goodbye! Thx for being the best cabine mate E-V-E-R! Honestly, what are the chances for it to work out that way, can it get any better than that?! ;))) Thx for the great times, for the moments of laughter I will never forget, like the 'toilet incident', the coincidence!!! I sure didn't blame 'my sick friend' LOL LOL LOL.
It was super sharing this ultimate boat and nature experience with you, something never to forget. We will always have 107, 111 and 116! They might not be numbers of the lotery but we sure as hell hit the jackpot! LOL
Keep on counting those parkas! LOL!!!!!!!!!!!!!!!
Love,
Kat
Even terzijde... weet je, soms hoor je van die verhalen van anderen backpackers die het hebben meegemaakt dat anderen zich 'niet zo goed gedragen in de dorms'. Ik heb dat op al die maanden, inclusief de vorige reis, gelukkig nooit meegemaakt. Maar voor alles is er een eerste keer... In El Calafate deel ik de kamer met een vrouw van 47 en haar 'gewone' vriend van 50, en dan nog een Duitse vrouw van ongeveer mijn leeftijd. In het midden van de nacht staat die Duitse ineens op. Ik sliep maar hoor haar zeggen "Zeg, zo kan ik niet slapen. Kunnen jullie geen tweepersoonskamer nemen?!!" Ik dacht nog even dat zij slaapwandelde maar ineens gaat die man uit het onderste stapelbed. Ja, ja, ge moet dus geen 20 zijn om u te misdragen. LOL LOL LOL
De volgende stop is El Chaltén. Ik wil er een paar wandelingen maken. Helaas steekt de regen er op de eerste dag een stokje voor. Niet erg, ik lees mijn boek op mijn gemakje uit. De volgende dag straalt de zon, maar word je gewoonweg soms bijna weggeblazen. Ik trek er toch op uit en maak een fijne wandeling. In de namiddag wil ik er nog een doen, maar dan na een kort dutje, denk ik zo. Ik ga een half uurtje turbodutten... maar word 2.5 uur later pas wakker. Tja, als ne mens dat nodig heeft... :)
Ook hier blijf ik niet lang want ik heb afgesproken met Sharon in Bariloche. En dan beginnen twee lange reisdagen. Om 8u00 spring ik op de bus richting El Calafate. Daar wacht ik 4 uur op de volgende bus, om dan nog eens de hele namiddag en de hele volgende dag in de bus te zitten. Van deur tot deur bijna de volledige 37 uur! Maar ik ben superblij Sharon te zien! We hebben samen zo een geweldig avontuur beleefd, het is fijn die momenten nog eens te kunnen delen. Want alleen reizen vind ik geweldig, maar het enige dat soms ontbreekt is iemand tegen wie je kan zeggen "Amai, weet je nog dit en dat." De supermomenten kunnen delen, dat is pas geweldig!
Sharon heeft met twee andere Ieren een wagen gehuurd voor ons en vraagt of ik mee wil komen, want daar ging ze vanuit. Ze twijfelde toch een beetje omdat ik zo een lange reis achter de rug zou hebben, but I am up for everything! Ergens wist ze dat wel hoor, iemand die twee uurtje kan slapen om dan 'fris' voor de dag te komen en op expeditie kan gaan, die kan ook gaan road trippen na twee helse busdagen. ;) Bariloche staat bekend om de meren die hier rondom zijn en wij gaan dus genieten van het zicht. Het wordt een supertoffe dag. We zijn 11 uur onderweg, kunnen nu geen lake meer zien, maar hebben wel genoten :)!
De volgende dag ben ik echt stikkapot. Drie volle dagen on the road is teveel van het goede. Nadat we 's morgens naar de chocoladefabriek zijn geweest, willen we nog naar een of ander uitkijkpunt gaan in de namiddag. Maar zodra ik de bus zie aankomen, draai ik me naar mijn travel buddies, en zeg hen dat ik ga slapen. Ze hadden het wel verwacht want blijkbaar zie ik er supermoe uit. Ja, dat kan ik dus bevestigen!
Sharon en ik gaan daarna nog samen naar Mendoza, een wijstreek in Argentinië. Maar dan is het tijd om mijn laatste bus van de reis te nemen, 14 uur richting Buenos Aires. Veel zal ik er niet doen want het weer is alles behalve (regen, regen, regen, een voorbereiding op België LOL), buiten wat shoppen, site seeing en Argentijnse steak eten. Voor iemand die ondertussen 2.5 jaar zo goed als geen rood vlees meer eet, niet bepaald de lekkerste maaltijd van de reis LOL, maar ik kon Argentinië echt niet verlaten zonder hun koe te proberen. :)))
En dus nu, na zeven geweldige (!!!) maanden is het tijd om naar huis te vertrekken...
Shaz,
Time to really say goodbye! Thx for being the best cabine mate E-V-E-R! Honestly, what are the chances for it to work out that way, can it get any better than that?! ;))) Thx for the great times, for the moments of laughter I will never forget, like the 'toilet incident', the coincidence!!! I sure didn't blame 'my sick friend' LOL LOL LOL.
It was super sharing this ultimate boat and nature experience with you, something never to forget. We will always have 107, 111 and 116! They might not be numbers of the lotery but we sure as hell hit the jackpot! LOL
Keep on counting those parkas! LOL!!!!!!!!!!!!!!!
Love,
Kat
zaterdag 16 januari 2010
The trip of a lifetime (!!!) on the Clipper Adventurer
“Dit was de geweldigste reis van mijn leven”. “Een ongelooflijke ervaring”. Je kent ze wel, de zogezegde citaten van toeristen in reisbrochure. Uiteraard zelf geschreven, dacht ik zo altijd bij mezelf. Maar beste vrienden , het is waar!!!! Ik heb zonet de trip van mijn leven achter de rug! Er zijn geen woorden machtig genoeg om deze boottocht naar de Falklands, South Georgia en Antartica te beschrijven! Ik kan dan wel zeggen dat het geweldig, fantastisch, ongeloofelijk was, en alle mogelijke superlatieven gebruiken die ooit uitgevonden werden, maar niets kan weergeven hoe geweldig, fantastisch en ongelooflijk groots deze reis was!!! Ik verontschuldig me nu al voor het waarschijnlijk veelvuldig gebruik van de woorden fantastisch, geweldig, ongelooflijk, super en schitterend. ;)
Op dinsdag 29 december worden we tussen vier en vijf uur in de namiddag aan boord verwacht van de Clipper Adventurer. Wanneer ik aankom om half vijf begroeten ze me al meteen “Ben jij Katrijn?” Ik ben blijkbaar als laatste aangekomen. Ja, ik maak graag een groots entree. LOL Ik heb een last minute geboekt en slaap in een tweepersoonskajuit, helemaal onderaan. Laat dat de minst verlichte zijn, maar voor iemand als ik, iemand die dus gemakkelijk groen uitslaat aan boord, is de ligging ideaal want hoe lager hoe minder je the motion of the ocean voelt. De Clipper Adventurer kan 120 passagiers vervoeren, veel te veel personeel en dan nog eens de expeditieleden. Er zijn slechts 87 vakantiegangers aan boord, waardoor er en aantal kamers vrij zijn. Sharon, die ik in de hostel heb leren kennen, en ik vragen of we kunnen wisselen om zo de kamer te delen. Dat is uiteraard geen probleem en zo kan ik 18 dagen op zee de kajuit delen met iemand die ook graag eens een stapje in de bootwereld zet. ;) Ook Sharon heeft een last minute geboekt, in tegenstelling dus tot een aantal mensen die tot een jaar op voorhand hebben geboekt, en dan ook 4 keer meer betalen voor de reis.
We worden verwelkomt met een glaasje champagne en het eten dat ons wordt voorgschoteld maakt me al meteen duidelijk dat ik alles in een maatje meer zal moeten kopen na de reis. LOL Om even over het eten uit te wijden: ‘s morgens is er steeds een ontbijt voor de zotte vroege vogels, gevolgd door een ander zeer uitgebreid ontbijt (buffet en à la carte) voor de normalen onder ons. ´s Middags kan je kiezen tussen een lichte lunch in de lounge of een uitgebreider viergangenmenu in de dining room. Ergens in de namiddag is er dan afternoon tea and coffee met de bijhorende versnaperingen. Dan heb je tijdens de dagelijkse briefing nog wat hapjes en voor zij die dan echt nog grote honger hebben, is er ´s avonds steeds een viergangenmenu. Ah ja, dit alles kan je verwerken in de kleine fitness, maar zo zot ben ik niet zenne. LOL
We krijgen ook al onze parka, dat is dus onze kanariegele parka, die ons zal warm houden tijdens de uitstappen. Niet bepaald een schitterende kleur, maar wel een handige om ons te onderscheiden van de pinguins. LOL Dat samen met de skibroek die ik heb gekregen van het reisbureau en met de regenbroek die ik heb gekocht, maken me tot topmodel van het jaar! LOL
De tweede dag aan boord worden we beziggehouden met interessante lezingen over de Falklands Islands en een briefing over de zodiacs die ons aan land zullen brengen. Tijdens zo een reis heb je dus een aantal dagen waarop je enkel op zee bent, en geen landings doet (ja, zo heet dat dus wanneer we aan land gaan, het klinkt een beetje Star Trek-achtig vind ik LOL). Je denkt dan dat je je misschien wel eens zou kunnen vervelen. Niets is mnder waar. Of je wordt beziggehouden met een of andere lezing, tekencursus of verplichte video, of je bent een dutje aan het doen aangezien de pillekes tegen zeeziekte je een beetje moe maken. Laat ons zeggen dat ik toch een aantal turbodutjes achter de rug heb. ;)
Bird watching tijdens de lezing LOL
31 december 2009: Carcass Island is onze eerste bestemming. Onze zodiac wordt gevolgd door een welkomstcommitee van dolfijnen. De eerste grote glimlach verschijnt op mijn gezicht (en ik denk dat die nog niet verdwenen is). Op dit eiland maken we een wandeling van vier kilometer: Dit brengt ons voor de eerste keer in contact met de eerste van de duizenden pinguins die we zullen zien op deze trip. In de namiddag zetten we voet aan wal op Saunders Island. Hier vind je 4 soorten pinguins, albatrossen en wat schapen. De pinguins zijn ongeloofelijk schattig, ik zou ze heel graag knuffelen, maar dat mag uiteraard niet. ;) Misschien maar goed ook want ze zien er dan wel geweldig uit, maar ze stinken al even geweldig dan dat ze eruit zien. LOL De geur mensen, niet te doen! Hebt dat in huis zeg! LOL Zoals George Gaylord Simpson zei "Penguins are beautiful, interesting and funny. They are a pleasure to watch even though they do smell and their voices are not melodious".
Maar 31 december is meer dan twee uitstappen, het is ook nieuwjaar vieren. Een beetje kreeft eten en dan is het tijd om te toosten op het nieuwe jaar. En ik moet zeggen, ik dacht eerst dat het een rustige avond ging worden. Vele passagiers zijn eigenlijk vrij vroeg naar bed gegaan. Maar dan heb je de feestneuzen, die doorheen de hele trip dezelfde zullen blijken te zijn. Het zal jullie misschien verbazen, maar Sharon en ik zijn daar twee van. LOL Meer dan eens zullen we, samen met steeds dezelfde crewleden, de avond afsluiten in de bar de Clipper Club, of moet ik zeggen de ochtend beginnen LOL. Wanneer we op 1 januari de lichten uitdoen om 5u15, weet ik dat dit buiten een hele mooie ook een hele toffe trip gaat worden.
Gelukkig hebben ze de boot op de juiste datum laten vertrekken zodat we op de eerste dag van het nieuwe jaar het anker neerlaten aan de rustige hoofdstad van de Falkland Islands, Stanley. Ik zou het eigenlijk eerder een hoofddorp noemen want met 2050 inwoners is het nu niet meteen een grootstad. Je waant je hier trouwens in Engeland: het is uiteraard Brits grondgebied dus je betaalt met ponden (of je wordt zoals ik afgezopen door met dollars te moeten betalen, dat kan ook LOL), de mannen zien er heel Engels uit (die zitten uiteraard op café LOL), maar ook het accent verschilt in niets van het typisch Britse. Het wordt een rustige dag want alles is zo goed als gesloten (oef LOL). Eerst doen we een korte uitstap naar een Gipsy Cove maar omdat we maar twee uurtjes ons hoofdkussen hebben gebruikt, hebben Sharon en ik niet zoveel energie. Daarna is het dus maar even rondlopen in dit kleine maar sympathieke stadje om dan toch maar een van de eerste zodiacs huiswaarts te nemen. ;)
Twee en drie januari, zijn dagen om echt uit te rusten, sea days as they say. Er is geen wake-up call dus we kunnen rustig uitslapen. De lezing over The Endurance, het schip waarmee Schakleton naar Antartica reisde, is superinteressant. Ik ga hier nu niet ingaan op de geschiedenis van de ontdekking en exploratie van Antartica, maar als er een boek is dat ik zeker wil lezen wanneer ik terug thuis ben, dan is het dat over Shakleton. Wat deze man en zijn bemanning hebben ondernomen is een fenomenaal avontuur! We hebben hier de film gezien en ik was al zwaar onder de indruk van zijn doorzettingsvermogen, zijn kracht, zijn zin voor avontuur. Ik denk als je dat aandacht van leerlingen voor eenmaal eens wil vasthouden in de geschiedenisles, dan zou het wel eens met dit stukje geschiedenis kunnen zijn!
Omdat we heel veel (lees superveel!) chance hebben met het weer komen we vroeger dan gepland aan in South Georgia. De zodiacs worden neergelaten voor een niet-geplande uitstap. We bezoeken Ilsehul, een plek vol grey headed albatrossen, drie soorten pinguins en zeehonden. Het is een beetje te vergelijken met de Galapagos, alleen ga ik hier nu niet in bikini rondlopen. ;) De zeehonden komen naar je toe, ze spelen maar het is precies of ze gaan je aanvallen. Om ze weg te jagen moet je de handjes klappen LOL. Albatrossen zijn trouwens buitengewone vogels: ze leggen duizenden kilometer af zonder aan land te komen, kunnen gemakkelijk zes maanden op zee zijn, ze slapen terwijl ze vliegen (eigenlijk slapen die niet echt, ze rusten eerder), ze vliegen zonder dat ze heel de tijd hun vleugels moeten wapperen, dat gebeurt dan weer zeer zelden. Ze glijden als het waren in de lucht. Wat wel gepland was, is de zodiac cruise die we ‘s avonds doen. Ook hier zien we weer vele zeehonden, inclusief een witte. De witte zeehonden zijn geen albino’s het is gewoon een genetische afwijking. Ik vind ze supermooi!
De volgende dag denk ik de grootste kolonie pinguins te bewonderen die ik ooit te zien zal krijgen. Op Salisbury plain zijn er 60.000 breeding pairs, waardoor er op een bepaald moment in het jaar ongeveer 250.000 pinguis rondlopen. Het is een fenomenaal zicht! De geur neem ik er met alle plezier bij.
In de namiddag maken we een supertoffe uitstap: vanop Fortuna bay wandelen we de laatste zes kilometer die Shakleton heeft afgelegd met twee expeditieleden nadat de Endurance was gezonken. Het is een prachtige wandeling!!! Wij hebben chance, we doen ze nu in december, nu er weinig sneeuw ligt. Het is nu al een beetje huffen en puffen, maar beeld je dat in in het midden van een ijskoude winter, zoals Shakleton dat deed. Het zicht is fantastisch mooi, ook vandaag staat de zon aan onze zijde! Boven aangekomen krijgen we allemaal een scheut rum om te toosten op Shakleton (ik verdenk de expeditiestaf ervan om deze reden te gebruiken om te drinken LOL). Daarna doen we een deel van de daling op zijn Shakletons: langs de andere kant van de berg ligt er sneeuw en we glijden naar beneden. Er wordt ons duidelijk gemaakt dat het op eigen risico is, maar zo goed als iedereen gebruikt de poep om beneden te geraken LOL. Sharon en ik glijden samen en ik moet zeggen, het was lang geleden dat ik zo de slappe lach had! Heel de afdaling liggen we (letterlijk en figuurlijk dan) strijk want omdat Sharon mijn been vasthoudt, draai ik in de verkeerde richting. En geloof me, er liggen stenen dus je wil echt niet eerst met de gezicht naar beneden gaan. Man, dat was lachen! Echt geweldig! Het laatste deel van de wandeling is eerst naar beneden, op gras. Ook dit doe ik voor een deel op zijn Shakletons want ik glijd uit en voor ik het weet ben ik een aantal meter verder, tot groot vermaak van mijn medewandelaars. LOL LOL LOL
Maar dus, zoals ik al zei, op dit punt van de reis denk ik dus de grootste kolonie pinguins te hebben gezien, maar de volgende dag zie ik pas VEEL pinguins! We gaan aan land in St Andrews Bay waar er duizenden en duizenden en duizenden pinguins wonen. Dit is gewoonweg spectaculair!!!!! Dit is puur genieten! Gisteren kon je bijvoorbeeld nergens zitten om de omgeving in je op te nemen, hier kan je op een heuvel genieten van het uitzonderlijk zicht, rustig in de zon zittend. In de namiddag strekken we de benen door te wandelen van Mayviken naar Grytviken. En weeral, het was super! Shakleton ligt trouwens begraven in Grytviken, zijn graf is het enige dat in de richting van het zuiden ligt.
Op de 10de dag van onze tocht verlaten we het schip vroeg om voet te zetten op Gold Harbour. Pinguins en zeehonden met als achtergrond een schitterende gletsjer. In de namiddag landen we dan in Cooper Bay. Nu denk je waarschijnlijk dat we toch wel veel van de boot gaan, maar dit is niet zo evident als het lijkt. Elke avond krijgen we een overzicht van wat we de volgende dag gaan doen. Wanneer er uitstappen gepland zijn, dan staat er altijd “We hope to land at...”. We hopen dus omdat het weer hier van het ene moment op het andere kan omslaan. De expeditieleider vertelde me dat we enorm veel geluk hebben: we hebben steeds goed weer, weinig golven, kunnen elke geplande expeditie doen en hebben zelfs al een extra uitstap gedaan. Om dan nog maar te zwijgen over de walvissen die we de volgende dag krijgen te zien. Er wordt over de intercom gemeld dat er walvissen zijn. Iedereen gaat naar buiten, is superenthousiast. De sfeer die er dan hangt aan boord is geweldig. Het schip vertraagt zodat we zo lang mogelijk kunnen genieten van het zicht. Schitterend gewoon!!! We hebben tijdens de reis ook orka´s gezien, een ongelofelijk moment! 9 januari is trouwens een ‘zeedag’ dus wat afleiding is altijd welkom. Naar de ochtendlezing van die dag ben ik niet geraakt, ondanks de persoonlijke uitnodiging van Snowy. Voor elke activiteit geven ze een herinnering over de intercom. Terwijl ik nog in mijn bed lig, hoor ik Snowy zeggen “Ladies and gentlemen, I would like to remind you that in 15 minutes... Katrijn and Sharon we hope to see you there’. Na het feestje van de avond ervoor, heb ik dus gepast. LOL LOL LOL
Zondag 10 januari hebben we weer enorm, maar dan ook enorm veel geluk (hopelijk kunnen jullie de herhalingen nog aan LOL). We komen aan Elephant Island, de plaats waar 20 bemanningsleden gedurende 4 maanden in het hart van de winter overleefden onder een reddingsboot. Het is al uitzonderlijk dat je een cruise kan maken in de zodiacs omdat het weer er vaak slecht is, het is al helemaal uitzonderlijk dat je er aan land kan gaan! En wij, wij zetten voet op het enige kleine stukje land waar je kan landen. Omdat er niet veel plaats is, gaan we zodiac per zodiac. En dan hebben we weer eens superveel geluk. Onze zodiac is de laatste en terwijl we net geroepen worden om naar de zodiac te gaan om te vertrekken zien we een witte pinguin!!!! Ongeloofelijk! Weeral: dit is schitterend!!! Als extra bonus komt een leopard seal dan nog eens heel de tijd naast onze zodiac zwemmen... ik durf het bijna niet meer zeggen, maar echt waar, schitterend!!! Omdat de weersomstandigheden het toelaten veranderen we onze koers en varen naar Penguin Island, weer eens een bonus! Op het eiland zijn raar maar waar niet veel pinguins. Er is wel een vulkaan die je kan beklimmen om van een prachtig zicht te genieten. Je kan de beklimming ofwel op een gemakkelijkere manier doen en schuin gaan, maar Sharon en ik hebben dat niet gehoord en gaan recht naar boven. Het is niet alleen stijl, maar de ondergrond zijn stenen die duidelijk niet allemaal vastzitten. Voor elke stap die je neemt, glij je een beetje achteruit. Maar zoals gewoonlijk is de inspanning de moeite waard! Postkaartzicht!!! Naar beneden gaan was trouwens eerder glijden dan stappen maar ik ben recht gebleven ;).
En dan is het zover: op 11 januari 2010 komen we aan het zevende en laatste continent waar ik nog geen voet aan wal had gezet: welcome to Antartica! We landen op Brown Bluff waar voornamelijk Adelie pinguins leven. Deze zijn mijn absolute favorieten. Ze zijn dan misschien niet zo mooi als de King penguins, de Macaroni’s of Rock Hoppers, maar ze zijn zo levendig en supergrappig om naar te kijken. Ik wil ze heel de tijd vastpakken en knuffelen, zo geweldig vind ik ze!!! In de namiddag doen we een zodiac cruise. En ik val in herhaling maar we hebben heel veel chance: ondanks de sterke wind gaan we toch, en nog beter, de zon straalt! We varen tussen de enorme, nee ENORME, gletsjers, de wind blaast de sneeuw van de toppen. Het is echt fenomenaal. Van ver zou je dus zeggen dat het wolken zijn, maar het is voortgeblazen sneeuw. Van dichtbij is het al helemaal een spektakel om van te genieten. Ook onze zodiac driver Mariano, die al meer dan eens in Antartica is geweest, geniet ervan. Hij zegt dat het er soms zo slecht weer is dat het enige dat je wil doen, terug naar de boot gaan is. Wij zijn wel een beetje nat, maar voor de rest hebben we geen klagen. Ik heb trouwens een stuk of 7 lagen aan, en de laatste, de kanariegele parka, die komt goed van pas. Dat is nu pas eens een warme jas. Niet dat ik hem thuis in de winter ga dragen (och ja, wie weet ;)), maar hier draag ik die met veel plezier! Deze geweldige dag eindigen we met een barbeque op dek. Het is dan misschien wat frisjes, maar er bestaat geen enkel restaurant ter wereld dat je dit schitterend, geweldig, fantastisch uitzicht biedt: gletsjers voor zover je kan zien.
De volgende dag doen we nog een landing en dat zal dan onze laatste zijn want op 13 januari zetten we iets vroeger dan gepland onze reis naar het vasteland in. Het weer in Antartica is niet schitterend (tja, het omwaarschijnlijke geluk dat we hebben gehad kon niet blijven duren ;)). ´s Ochtends doen we nog wel eerst een zodiac cruise. We konden niet landen wegens te veel wind, dus dit is het alternatief dat ze voor ons klaarhebben. En het was een zeer koude optie. Voor de eerste keer in twee weken ben ik helemaal bevroren. Als ik zeg dat het koud is, dan bedoel ik megakoud! Mijn fotoapparaat wil ik zelfs niet uit de jas halen want dan moet ik de handschoenen uitdoen. Ik ben blij terug voet te zetten op het schip. Wanneer we slechts enkele minuten aan boord zijn en praten over in het water vallen, horen we “Man overboard, man overboard on starboard side, I repeat man overboard on starboard side, this is not a drill!”. Wat is er nu gebeurd? Phil, een van de zodiac drivers is in het water gevallen. De zodiacs worden aan boord gehezen en de bestuurder stapt dan uit onderweg. Maar door een enorme windvlaag werd de zodiac weggeblazen, inclusief Phil dus. Gelukkig was hij niet de laatste en snelden de anderen zodiacs ter hulp. Ik wil niet weten hoe het zou zijn uitgedraaid moest hij de allerlaatste buiten zijn geweest. In woelige zeer koude zee, daar wil je echt niet invallen wanneer er geen andere zodiacs op een zeer korte tijd bij jou kunnen zijn.
Dan is het dus tijd om huiswaarts te keren. We moeten door de Drake passage, bekend om wat wildere zee. Laat het ons zo zeggen, de golven kwamen tot 8.3 meter hoog. Hoewel ik echt mijn best heb gedaan om in de bar te blijven, ben ik toch twee dagen wat vroeger moeten gaan slapen wegens een beetje bleekjes zien. And thank god for dramamine ´cos it knocked me out! LOL
Maar de allerlaatste dag ben ik weer op en top van de partij! En dat is maar goed ook want Sharon en ik worden, samen met Kristine, Ann en Kim uitgenodigd aan de tafel van de kapitein. Laat het nu net de vijf vrouwen zijn die steeds present gaven in de Clipper Club. ;))) Kristine en ik zijn te vinden voor een grapje en dus net voor het diner gaan we naar de brug. Ze hebben daar nog een soort stuur dat niet meer gebruikt wordt. We wachten tot de kapitein de brug heeft verlaten, geplakt tegen de muur kunnen we amper onze lach inhouden. Maar dan is het zover, hij gaat naar de eetruimte. Wij weg met het stuur. We stappen af op de kapitein, halen het stuur te boven en vragen hem "Captain, is this gonna be a problem?". We liggen allemaal strijk, de kapitein weet een grapje te appreciëren en de avond is ineens goed ingezet. :) Tegen dat het echte feestje losbarst, zijn we allemaal goed in vorm! Het kon geen beter einde zijn van deze fantastische reis! Dansje placeren, inclusief met de kapitein. Hij heeft blijkbaar ook genoten van de avond want wanneer we van het schip gaan, wil ik hem een hand geven maar hij wil absoluut een knuffel, de snoeperd! LOL
Op dinsdag 29 december worden we tussen vier en vijf uur in de namiddag aan boord verwacht van de Clipper Adventurer. Wanneer ik aankom om half vijf begroeten ze me al meteen “Ben jij Katrijn?” Ik ben blijkbaar als laatste aangekomen. Ja, ik maak graag een groots entree. LOL Ik heb een last minute geboekt en slaap in een tweepersoonskajuit, helemaal onderaan. Laat dat de minst verlichte zijn, maar voor iemand als ik, iemand die dus gemakkelijk groen uitslaat aan boord, is de ligging ideaal want hoe lager hoe minder je the motion of the ocean voelt. De Clipper Adventurer kan 120 passagiers vervoeren, veel te veel personeel en dan nog eens de expeditieleden. Er zijn slechts 87 vakantiegangers aan boord, waardoor er en aantal kamers vrij zijn. Sharon, die ik in de hostel heb leren kennen, en ik vragen of we kunnen wisselen om zo de kamer te delen. Dat is uiteraard geen probleem en zo kan ik 18 dagen op zee de kajuit delen met iemand die ook graag eens een stapje in de bootwereld zet. ;) Ook Sharon heeft een last minute geboekt, in tegenstelling dus tot een aantal mensen die tot een jaar op voorhand hebben geboekt, en dan ook 4 keer meer betalen voor de reis.
We worden verwelkomt met een glaasje champagne en het eten dat ons wordt voorgschoteld maakt me al meteen duidelijk dat ik alles in een maatje meer zal moeten kopen na de reis. LOL Om even over het eten uit te wijden: ‘s morgens is er steeds een ontbijt voor de zotte vroege vogels, gevolgd door een ander zeer uitgebreid ontbijt (buffet en à la carte) voor de normalen onder ons. ´s Middags kan je kiezen tussen een lichte lunch in de lounge of een uitgebreider viergangenmenu in de dining room. Ergens in de namiddag is er dan afternoon tea and coffee met de bijhorende versnaperingen. Dan heb je tijdens de dagelijkse briefing nog wat hapjes en voor zij die dan echt nog grote honger hebben, is er ´s avonds steeds een viergangenmenu. Ah ja, dit alles kan je verwerken in de kleine fitness, maar zo zot ben ik niet zenne. LOL
We krijgen ook al onze parka, dat is dus onze kanariegele parka, die ons zal warm houden tijdens de uitstappen. Niet bepaald een schitterende kleur, maar wel een handige om ons te onderscheiden van de pinguins. LOL Dat samen met de skibroek die ik heb gekregen van het reisbureau en met de regenbroek die ik heb gekocht, maken me tot topmodel van het jaar! LOL
De tweede dag aan boord worden we beziggehouden met interessante lezingen over de Falklands Islands en een briefing over de zodiacs die ons aan land zullen brengen. Tijdens zo een reis heb je dus een aantal dagen waarop je enkel op zee bent, en geen landings doet (ja, zo heet dat dus wanneer we aan land gaan, het klinkt een beetje Star Trek-achtig vind ik LOL). Je denkt dan dat je je misschien wel eens zou kunnen vervelen. Niets is mnder waar. Of je wordt beziggehouden met een of andere lezing, tekencursus of verplichte video, of je bent een dutje aan het doen aangezien de pillekes tegen zeeziekte je een beetje moe maken. Laat ons zeggen dat ik toch een aantal turbodutjes achter de rug heb. ;)
Bird watching tijdens de lezing LOL
31 december 2009: Carcass Island is onze eerste bestemming. Onze zodiac wordt gevolgd door een welkomstcommitee van dolfijnen. De eerste grote glimlach verschijnt op mijn gezicht (en ik denk dat die nog niet verdwenen is). Op dit eiland maken we een wandeling van vier kilometer: Dit brengt ons voor de eerste keer in contact met de eerste van de duizenden pinguins die we zullen zien op deze trip. In de namiddag zetten we voet aan wal op Saunders Island. Hier vind je 4 soorten pinguins, albatrossen en wat schapen. De pinguins zijn ongeloofelijk schattig, ik zou ze heel graag knuffelen, maar dat mag uiteraard niet. ;) Misschien maar goed ook want ze zien er dan wel geweldig uit, maar ze stinken al even geweldig dan dat ze eruit zien. LOL De geur mensen, niet te doen! Hebt dat in huis zeg! LOL Zoals George Gaylord Simpson zei "Penguins are beautiful, interesting and funny. They are a pleasure to watch even though they do smell and their voices are not melodious".
Maar 31 december is meer dan twee uitstappen, het is ook nieuwjaar vieren. Een beetje kreeft eten en dan is het tijd om te toosten op het nieuwe jaar. En ik moet zeggen, ik dacht eerst dat het een rustige avond ging worden. Vele passagiers zijn eigenlijk vrij vroeg naar bed gegaan. Maar dan heb je de feestneuzen, die doorheen de hele trip dezelfde zullen blijken te zijn. Het zal jullie misschien verbazen, maar Sharon en ik zijn daar twee van. LOL Meer dan eens zullen we, samen met steeds dezelfde crewleden, de avond afsluiten in de bar de Clipper Club, of moet ik zeggen de ochtend beginnen LOL. Wanneer we op 1 januari de lichten uitdoen om 5u15, weet ik dat dit buiten een hele mooie ook een hele toffe trip gaat worden.
Gelukkig hebben ze de boot op de juiste datum laten vertrekken zodat we op de eerste dag van het nieuwe jaar het anker neerlaten aan de rustige hoofdstad van de Falkland Islands, Stanley. Ik zou het eigenlijk eerder een hoofddorp noemen want met 2050 inwoners is het nu niet meteen een grootstad. Je waant je hier trouwens in Engeland: het is uiteraard Brits grondgebied dus je betaalt met ponden (of je wordt zoals ik afgezopen door met dollars te moeten betalen, dat kan ook LOL), de mannen zien er heel Engels uit (die zitten uiteraard op café LOL), maar ook het accent verschilt in niets van het typisch Britse. Het wordt een rustige dag want alles is zo goed als gesloten (oef LOL). Eerst doen we een korte uitstap naar een Gipsy Cove maar omdat we maar twee uurtjes ons hoofdkussen hebben gebruikt, hebben Sharon en ik niet zoveel energie. Daarna is het dus maar even rondlopen in dit kleine maar sympathieke stadje om dan toch maar een van de eerste zodiacs huiswaarts te nemen. ;)
Twee en drie januari, zijn dagen om echt uit te rusten, sea days as they say. Er is geen wake-up call dus we kunnen rustig uitslapen. De lezing over The Endurance, het schip waarmee Schakleton naar Antartica reisde, is superinteressant. Ik ga hier nu niet ingaan op de geschiedenis van de ontdekking en exploratie van Antartica, maar als er een boek is dat ik zeker wil lezen wanneer ik terug thuis ben, dan is het dat over Shakleton. Wat deze man en zijn bemanning hebben ondernomen is een fenomenaal avontuur! We hebben hier de film gezien en ik was al zwaar onder de indruk van zijn doorzettingsvermogen, zijn kracht, zijn zin voor avontuur. Ik denk als je dat aandacht van leerlingen voor eenmaal eens wil vasthouden in de geschiedenisles, dan zou het wel eens met dit stukje geschiedenis kunnen zijn!
Omdat we heel veel (lees superveel!) chance hebben met het weer komen we vroeger dan gepland aan in South Georgia. De zodiacs worden neergelaten voor een niet-geplande uitstap. We bezoeken Ilsehul, een plek vol grey headed albatrossen, drie soorten pinguins en zeehonden. Het is een beetje te vergelijken met de Galapagos, alleen ga ik hier nu niet in bikini rondlopen. ;) De zeehonden komen naar je toe, ze spelen maar het is precies of ze gaan je aanvallen. Om ze weg te jagen moet je de handjes klappen LOL. Albatrossen zijn trouwens buitengewone vogels: ze leggen duizenden kilometer af zonder aan land te komen, kunnen gemakkelijk zes maanden op zee zijn, ze slapen terwijl ze vliegen (eigenlijk slapen die niet echt, ze rusten eerder), ze vliegen zonder dat ze heel de tijd hun vleugels moeten wapperen, dat gebeurt dan weer zeer zelden. Ze glijden als het waren in de lucht. Wat wel gepland was, is de zodiac cruise die we ‘s avonds doen. Ook hier zien we weer vele zeehonden, inclusief een witte. De witte zeehonden zijn geen albino’s het is gewoon een genetische afwijking. Ik vind ze supermooi!
De volgende dag denk ik de grootste kolonie pinguins te bewonderen die ik ooit te zien zal krijgen. Op Salisbury plain zijn er 60.000 breeding pairs, waardoor er op een bepaald moment in het jaar ongeveer 250.000 pinguis rondlopen. Het is een fenomenaal zicht! De geur neem ik er met alle plezier bij.
In de namiddag maken we een supertoffe uitstap: vanop Fortuna bay wandelen we de laatste zes kilometer die Shakleton heeft afgelegd met twee expeditieleden nadat de Endurance was gezonken. Het is een prachtige wandeling!!! Wij hebben chance, we doen ze nu in december, nu er weinig sneeuw ligt. Het is nu al een beetje huffen en puffen, maar beeld je dat in in het midden van een ijskoude winter, zoals Shakleton dat deed. Het zicht is fantastisch mooi, ook vandaag staat de zon aan onze zijde! Boven aangekomen krijgen we allemaal een scheut rum om te toosten op Shakleton (ik verdenk de expeditiestaf ervan om deze reden te gebruiken om te drinken LOL). Daarna doen we een deel van de daling op zijn Shakletons: langs de andere kant van de berg ligt er sneeuw en we glijden naar beneden. Er wordt ons duidelijk gemaakt dat het op eigen risico is, maar zo goed als iedereen gebruikt de poep om beneden te geraken LOL. Sharon en ik glijden samen en ik moet zeggen, het was lang geleden dat ik zo de slappe lach had! Heel de afdaling liggen we (letterlijk en figuurlijk dan) strijk want omdat Sharon mijn been vasthoudt, draai ik in de verkeerde richting. En geloof me, er liggen stenen dus je wil echt niet eerst met de gezicht naar beneden gaan. Man, dat was lachen! Echt geweldig! Het laatste deel van de wandeling is eerst naar beneden, op gras. Ook dit doe ik voor een deel op zijn Shakletons want ik glijd uit en voor ik het weet ben ik een aantal meter verder, tot groot vermaak van mijn medewandelaars. LOL LOL LOL
Maar dus, zoals ik al zei, op dit punt van de reis denk ik dus de grootste kolonie pinguins te hebben gezien, maar de volgende dag zie ik pas VEEL pinguins! We gaan aan land in St Andrews Bay waar er duizenden en duizenden en duizenden pinguins wonen. Dit is gewoonweg spectaculair!!!!! Dit is puur genieten! Gisteren kon je bijvoorbeeld nergens zitten om de omgeving in je op te nemen, hier kan je op een heuvel genieten van het uitzonderlijk zicht, rustig in de zon zittend. In de namiddag strekken we de benen door te wandelen van Mayviken naar Grytviken. En weeral, het was super! Shakleton ligt trouwens begraven in Grytviken, zijn graf is het enige dat in de richting van het zuiden ligt.
Op de 10de dag van onze tocht verlaten we het schip vroeg om voet te zetten op Gold Harbour. Pinguins en zeehonden met als achtergrond een schitterende gletsjer. In de namiddag landen we dan in Cooper Bay. Nu denk je waarschijnlijk dat we toch wel veel van de boot gaan, maar dit is niet zo evident als het lijkt. Elke avond krijgen we een overzicht van wat we de volgende dag gaan doen. Wanneer er uitstappen gepland zijn, dan staat er altijd “We hope to land at...”. We hopen dus omdat het weer hier van het ene moment op het andere kan omslaan. De expeditieleider vertelde me dat we enorm veel geluk hebben: we hebben steeds goed weer, weinig golven, kunnen elke geplande expeditie doen en hebben zelfs al een extra uitstap gedaan. Om dan nog maar te zwijgen over de walvissen die we de volgende dag krijgen te zien. Er wordt over de intercom gemeld dat er walvissen zijn. Iedereen gaat naar buiten, is superenthousiast. De sfeer die er dan hangt aan boord is geweldig. Het schip vertraagt zodat we zo lang mogelijk kunnen genieten van het zicht. Schitterend gewoon!!! We hebben tijdens de reis ook orka´s gezien, een ongelofelijk moment! 9 januari is trouwens een ‘zeedag’ dus wat afleiding is altijd welkom. Naar de ochtendlezing van die dag ben ik niet geraakt, ondanks de persoonlijke uitnodiging van Snowy. Voor elke activiteit geven ze een herinnering over de intercom. Terwijl ik nog in mijn bed lig, hoor ik Snowy zeggen “Ladies and gentlemen, I would like to remind you that in 15 minutes... Katrijn and Sharon we hope to see you there’. Na het feestje van de avond ervoor, heb ik dus gepast. LOL LOL LOL
Zondag 10 januari hebben we weer enorm, maar dan ook enorm veel geluk (hopelijk kunnen jullie de herhalingen nog aan LOL). We komen aan Elephant Island, de plaats waar 20 bemanningsleden gedurende 4 maanden in het hart van de winter overleefden onder een reddingsboot. Het is al uitzonderlijk dat je een cruise kan maken in de zodiacs omdat het weer er vaak slecht is, het is al helemaal uitzonderlijk dat je er aan land kan gaan! En wij, wij zetten voet op het enige kleine stukje land waar je kan landen. Omdat er niet veel plaats is, gaan we zodiac per zodiac. En dan hebben we weer eens superveel geluk. Onze zodiac is de laatste en terwijl we net geroepen worden om naar de zodiac te gaan om te vertrekken zien we een witte pinguin!!!! Ongeloofelijk! Weeral: dit is schitterend!!! Als extra bonus komt een leopard seal dan nog eens heel de tijd naast onze zodiac zwemmen... ik durf het bijna niet meer zeggen, maar echt waar, schitterend!!! Omdat de weersomstandigheden het toelaten veranderen we onze koers en varen naar Penguin Island, weer eens een bonus! Op het eiland zijn raar maar waar niet veel pinguins. Er is wel een vulkaan die je kan beklimmen om van een prachtig zicht te genieten. Je kan de beklimming ofwel op een gemakkelijkere manier doen en schuin gaan, maar Sharon en ik hebben dat niet gehoord en gaan recht naar boven. Het is niet alleen stijl, maar de ondergrond zijn stenen die duidelijk niet allemaal vastzitten. Voor elke stap die je neemt, glij je een beetje achteruit. Maar zoals gewoonlijk is de inspanning de moeite waard! Postkaartzicht!!! Naar beneden gaan was trouwens eerder glijden dan stappen maar ik ben recht gebleven ;).
En dan is het zover: op 11 januari 2010 komen we aan het zevende en laatste continent waar ik nog geen voet aan wal had gezet: welcome to Antartica! We landen op Brown Bluff waar voornamelijk Adelie pinguins leven. Deze zijn mijn absolute favorieten. Ze zijn dan misschien niet zo mooi als de King penguins, de Macaroni’s of Rock Hoppers, maar ze zijn zo levendig en supergrappig om naar te kijken. Ik wil ze heel de tijd vastpakken en knuffelen, zo geweldig vind ik ze!!! In de namiddag doen we een zodiac cruise. En ik val in herhaling maar we hebben heel veel chance: ondanks de sterke wind gaan we toch, en nog beter, de zon straalt! We varen tussen de enorme, nee ENORME, gletsjers, de wind blaast de sneeuw van de toppen. Het is echt fenomenaal. Van ver zou je dus zeggen dat het wolken zijn, maar het is voortgeblazen sneeuw. Van dichtbij is het al helemaal een spektakel om van te genieten. Ook onze zodiac driver Mariano, die al meer dan eens in Antartica is geweest, geniet ervan. Hij zegt dat het er soms zo slecht weer is dat het enige dat je wil doen, terug naar de boot gaan is. Wij zijn wel een beetje nat, maar voor de rest hebben we geen klagen. Ik heb trouwens een stuk of 7 lagen aan, en de laatste, de kanariegele parka, die komt goed van pas. Dat is nu pas eens een warme jas. Niet dat ik hem thuis in de winter ga dragen (och ja, wie weet ;)), maar hier draag ik die met veel plezier! Deze geweldige dag eindigen we met een barbeque op dek. Het is dan misschien wat frisjes, maar er bestaat geen enkel restaurant ter wereld dat je dit schitterend, geweldig, fantastisch uitzicht biedt: gletsjers voor zover je kan zien.
De volgende dag doen we nog een landing en dat zal dan onze laatste zijn want op 13 januari zetten we iets vroeger dan gepland onze reis naar het vasteland in. Het weer in Antartica is niet schitterend (tja, het omwaarschijnlijke geluk dat we hebben gehad kon niet blijven duren ;)). ´s Ochtends doen we nog wel eerst een zodiac cruise. We konden niet landen wegens te veel wind, dus dit is het alternatief dat ze voor ons klaarhebben. En het was een zeer koude optie. Voor de eerste keer in twee weken ben ik helemaal bevroren. Als ik zeg dat het koud is, dan bedoel ik megakoud! Mijn fotoapparaat wil ik zelfs niet uit de jas halen want dan moet ik de handschoenen uitdoen. Ik ben blij terug voet te zetten op het schip. Wanneer we slechts enkele minuten aan boord zijn en praten over in het water vallen, horen we “Man overboard, man overboard on starboard side, I repeat man overboard on starboard side, this is not a drill!”. Wat is er nu gebeurd? Phil, een van de zodiac drivers is in het water gevallen. De zodiacs worden aan boord gehezen en de bestuurder stapt dan uit onderweg. Maar door een enorme windvlaag werd de zodiac weggeblazen, inclusief Phil dus. Gelukkig was hij niet de laatste en snelden de anderen zodiacs ter hulp. Ik wil niet weten hoe het zou zijn uitgedraaid moest hij de allerlaatste buiten zijn geweest. In woelige zeer koude zee, daar wil je echt niet invallen wanneer er geen andere zodiacs op een zeer korte tijd bij jou kunnen zijn.
Dan is het dus tijd om huiswaarts te keren. We moeten door de Drake passage, bekend om wat wildere zee. Laat het ons zo zeggen, de golven kwamen tot 8.3 meter hoog. Hoewel ik echt mijn best heb gedaan om in de bar te blijven, ben ik toch twee dagen wat vroeger moeten gaan slapen wegens een beetje bleekjes zien. And thank god for dramamine ´cos it knocked me out! LOL
Maar de allerlaatste dag ben ik weer op en top van de partij! En dat is maar goed ook want Sharon en ik worden, samen met Kristine, Ann en Kim uitgenodigd aan de tafel van de kapitein. Laat het nu net de vijf vrouwen zijn die steeds present gaven in de Clipper Club. ;))) Kristine en ik zijn te vinden voor een grapje en dus net voor het diner gaan we naar de brug. Ze hebben daar nog een soort stuur dat niet meer gebruikt wordt. We wachten tot de kapitein de brug heeft verlaten, geplakt tegen de muur kunnen we amper onze lach inhouden. Maar dan is het zover, hij gaat naar de eetruimte. Wij weg met het stuur. We stappen af op de kapitein, halen het stuur te boven en vragen hem "Captain, is this gonna be a problem?". We liggen allemaal strijk, de kapitein weet een grapje te appreciëren en de avond is ineens goed ingezet. :) Tegen dat het echte feestje losbarst, zijn we allemaal goed in vorm! Het kon geen beter einde zijn van deze fantastische reis! Dansje placeren, inclusief met de kapitein. Hij heeft blijkbaar ook genoten van de avond want wanneer we van het schip gaan, wil ik hem een hand geven maar hij wil absoluut een knuffel, de snoeperd! LOL
Abonneren op:
Posts (Atom)