Ig-wauauauauaw-zu!!!!!

Bijna superfris kom ik aan in Puerto Iguazu. Zo een 23 uur durende busrit kruipt wel in de kleren, maar de goede zetels hebben ervoor gezorgd dat ik toch een goed dutje heb gedaan én, nog belangrijker, dat ik geen stijve poep heb. LOL Ik check in in een hostel me zwembad, en dat is mooi meegenomen want terwijl ze spreken van een mogelijke witte kerst in België, is er hier zeker geen sprake van een vlokje sneeuw.



In Puerto Iguazu vind je uiteraard de allombekende Iguazu-watervallen. En ik geef toe, ik mag dan al heel wat watervallen hebben gezien in mijn leven, maar deze zijn ongelooflijk! Grandioos gewoon! Het feit dat ik enthousiast ben over water dat valt, ja, dat zegt genoeg zeker? :)))) En je kan ze langs twee kanten gaan bezichtigen: de Braziliaanse en Argentijnse. Langs de Argentijnse kant zie je ook van dichtbij wat ze the Devils throat noemen. Schitterend!!! Ik ben onder de indruk, zo een massa water! Dat is echt niet te doen. Na de Niagarawatervallen, na Salto Angel en na Iguazu denk ik dat er alleen nog maar de Victoria-watervallen op mijn lijstje staan nu. Die wil ik dan gaan bezichtigen met de vader van mijn twee zonen. LOL



Na Iguazu is de volgende stop Buenos Aires. Victoria komt me afhalen aan het busstation. We hebben elkaar op mijn wereldreis ontmoet in Mexico en nu kan ik bij haar logeren. Ze woont dan nog eens in Palermo, het mooie gedeelte van deze enorme stad, ne mens kan toch chance hebben! We gaan al meteen naar haar ouders. Het wordt een dag van eten en vooral heel veel Spaans spreken :). Super vind ik het want als je reist spreek je wel wat Spaans om alles te regelen, maar meestal Engels met de andere reizigers. Nu kan ik me weer zalig laten onderdompelen in deze prachtige taal. Maar 17 uur van stilzitten in een bus laat zich voelen en tegen de avond ben ik pompaf en klaar om een goed dutje te doen, en misschien wel te dromen in het Spaans, wie weet. :)

Maandag wil ik gewoon even relaxen, niet gaan horen voor een volgende bus, geen info vragen over de bezienswaardigheden, rondlopen en ontdekken, nee, ik wil niks doen. En dat doe ik dus ook :). Chatten met Sonnie en Bart, even een wandelingetje maken, wat fruit gaan kopen bij de groentenboerin, snel even de supermarkt in en genieten van het aanbod in shampoo en douchegel. Allee, zo van die dingen, meer moet het niet zijn voor mij!

Woensdag ga ik naar de begraafplaats La Ricoleta, waar onder meer Eva Peron begraven ligt. Ik heb zo wel iets met begraafplaatsen, ik loop daar graag rond. Tja, iedereen heeft wel een bizar kantje zeker? ;) Maar deze begraafplaats is dus super: ongeloofelijk grote huisjes zal ik maar zeggen ;), waar hele families in worden begraven. Af en toe, wel meer dan eens, heb je een megagraf voor 1 persoon. Ja, ze hebben het hier wel een beetje in hunnen bol precies. LOL LOL Maar ik geniet er volop van. Het is een beetje luguber zo naar die kisten kijken, maar ik doe het graag. :)))



En dan is het kerstavond, tijd om een kalkoen te slachten! Maar dat eten ze hier dus niet. LOL Het is echt warm vandaag dus eten we koude hapjes, en het smaakt! Om klokslag twaalf uur wordt er dan een toast uitgebracht, kussen worden uitgedeeld. En ik, ik voel me een beetje deel van deze geweldige Argentijnse familie. Sergio, een vriend van Wouter belt me ook nog eens op na twaalven om een een gelukkige kerst te wensen. Hij is Argentijn, woont niet ver van mijn broer in Italië, en is hier nu om zijn familie te bezoeken. Zo ver van huis met Kerstmis, een warme kerst zonder Sonnie deze keer ;), is het fijn dat er toch mensen aan je denken. Ja, het deed me deugd hem te horen (man, ik ben een softie geworden! LOL) :)

Nu vraag je je mischien af waar dinsdag is gebleven. Awel, dinsdag wilde ik vanalles doen maar de zoektocht naar een cruise in Antartica heeft me heel de dag beziggehouden. En wie zoekt die vindt en nu is het zover. Zaterdag zat ik op de vlieger richting Ushuaia en vandaag dinsdag 29 maart vertrek ik met de Clipper Adventurer gedurende 18 dagen naar Antartica!!!!!!

Dus familie en lieve vrienden, tot binnen een drietal weken! Geniet van de feestdagen en de sneeuw (ik zal er ook niet kunnen naastkijken LOL) en een superdeluxe megafantastisch geweldig gelukkig 2010!!!!!

Hola Argentina!

Na honderden bochten en ongeveer 10 uur in de bus, kom ik in de gietende regen in Salta aan. En je ziet meteen al het verschil met de andere Zuid-Amerikaanse landen die ik heb aangedaan: reclameborden vor wagens, groene neonverlcihting voor de apotheker (man, dat is pas echt lang geleden dat ik dat nog heb gezien!) en ongeloofelijk veel kledingwinkels. Shoppen zal er echter niet inzitten, gezien de prijzen van de kamers hier! Wat is me dat zeg! Chili was duur, maar dit is al even belachelijk. Ik zal dus in een dorm slapen. Hmmmm, eerlijk gezegd, ik zie er tegenop maar je moet keuzes maken in het leven: meer dingen doen of meer luxe om te slapen.... tja, dan is de keuze al snel gemaakt. Maar ik had al zo n flauw vermoeden en gisteren heb ik extra genoten van mijn kamer alleen in de woestijn in Chili: nadat ik afscheid heb genomen van mijn Nederlandse travel buddies ben ik richting hostel gegaan, heb in alle rust mijn boek gelezen (waar ik trouwens heel de tijd plat van´t lachen met lig! Rachel´s holiday, hilarisch!) Dit terzijde. Ik dus in de hostel de trap op.... en ja hoor, ik doe de deur open en ruik al meteen wat ik niet wilde ruiken: de vieze schoenen van een backpacker! LOL Maar bon, ik prijs me gelukkig dat ik in een hostel zit waar ontbijt en avondeten zijn inbegrepen. Om me te troosten staat er meteen pizza op het menu! En lekkere, niet te doen. Omdat ik wel heel triestig ben, eet ik maar ineens heel veel. LOL LOL LOL ´s Morgens ben ik echter aangenaam verrast door een aantal dingen: ik heb goed geslapen want het is een goed bed en er is een goed hoofdkussen, er is veel water om te douchen, én, het water is warm! LOL Ook ontbijt kan mij bekoren, en helaas, ik prop me weer vol! LOL Nu ik trouwens net de foto´s van Maja heb bekeken op Facebook, moet ik wel zeggen dat ik enorm veel trek heb gekregen in een sandwish met jonge Gouda en eentje met krab (en dan misschien nog eentje met hagelslag). :)))) (even tussen haakjes: wanneer ik terugben en ik kom bij jullie eten, aub serveer me nu allemaal niet hetzelfde omdat het op de blog stond hé LOL)



Mijn eerste volledige dag in Salta vul ik met het bezoeken van twee musea. Ja, nu denk je dat ik zo veranderd ben, maar nee hoor, het eerste ben ik verkeerderlijk binnengegaan omdat Richard zei dat het de moeite zou zijn, dus wij er naartoe. Hij kent me uiteraard niet echt, dus jullie kunnen al raden wat ik er van vond: afschaffen die handel! LOL Het tweede museum is echter het museum dat ik dus wél wilde binnengaan. In dit museum conserveren ze drie mummies: drie kindjes van goede afkomst die geofferd werden aan de goden. Ze werden gevonden op de vulkaan.... dju, even weer opzoeken...iets met een L.... ja, gevraagd aan de receptie, het is Llullaillaco (je zou voor minder de naam vergeten LOL)! Door de vrieskoud zijn ze goed gepreserveerd. Het is echt ongeloofelijk om naar de te kijken! Die huid, die tandjes, de kledij! Gedurende zes maanden kan je één van de drie mummies zien, van de andere zie je enkel een foto. Dit doen ze om ze beter te bewaren (ik vind dit gewoon een excuus om de mensen drie keer te laten komen en uiteraard te laten betalen LOL). Ik vraag aan de bewaker waarom ik ze niet alle drie kan bekijken, ik heb immers 30 pesos betaald, tien per mummie. Helaas, ik krijg de andere niet te zien. LOL



Ah ja, en voor de eerste keer in maanden ben ik nog eens naar een porpere en zeer europeeslijkende supermarkt geweest. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel... allee als het dan eentje zou zijn vol Twix, Snickers, Bounty, de gele M en M´s en Milky Ways. LOL De vloer was hier glad en proper, alles goed verlicht, keuze uit allerlei douchegels, shampoos, koekjes, chips, enorme file aan de kassa want het is zaterdag. Ja, alles zoals thuis, alleen is de kerstmuziek hier nóg erger! LOL LOL LOL



Voor op zondag boek ik een tripje naar Cafayate. Toegegeven, het is een beetje lui van mij, ik zou ook met de rugzak en alles naar dat dorp kunnen gaan en vandaaruit naar de rotsformaties gaan zien, maar ik heb geen zin om weer mijn valiesje te maken. The easy way it is! Het is een lange dag, maar het is vooral genieten van het prachtige uitzicht! Morgen een dagje relaxen en niet al te veel doen, dinsdag zit ik dan op de bus naar de watervallen van Iguazu. Een leuke 21 uren zouden het moeten worden. Je kan er ook een uurtje naar vliegen van hier, maar het is crisis voor iedereen LOL (en nu vraag ik me dan af hoe het ons landje afgaat in deze tijden... toch maar niet de krant lezen, ik zal het wel horen wanneer ik terugben ;) ) Maar je moet dus ook niet zot zijn, hier hebben we de keuze tussen goed en beter, en ik heb me een zetel geboekt die wat duurder maar ook beter is, weer zo eentje van slechts drie op een rij in plaats van vier. Aaah, de eeuwige gulde middenweg!

Van een witte stad, naar een zwarte mijn, naar witte zoutvlakten

Een hobbelige nachtrit van 11 uur (waarin ik de bus om half vijf ´s morgens in the middle of nowhere heb laten stoppen omdat mijn blaas op barsten stond LOL) brengt me in Sucre, de witte stad. Het is echt een mooie plek, vol prachtige gebouwen. Een beetje groggy van de busrit doe ik niet echt veel buiten rondwandelen en 4 uur aan de computer zitten om wat foto´s op de blog te zetten. Man, dat is hier traag, zo traag zelfs dat ik gewoon laat opladen en ondertussen even naar de hostel ga. Geduld, ik heb het nooit gehad. ;)

Op een paar kilometers van het centrum zijn de grootste dinosaurusvoetsporen (of moet ik dan pootsporen zeggen?) ter wereld gevonden. De stad heb ik gezien, dus ik denk dan maar even een kijkje te gaan nemen. Het stelt eigenlijk echt niet veel voor, en na een veertigtal minuutjes ben ik al uit het `dinopark`. Wat ik wel leuk vond waren de nagemaakte dino´s. De tiranosaurus die is gigantisch. Stel je voor dat je daar naast staat in het echt, gegarandeerd ben je het dessertje. LOL Enfin, dus ik terug het busje op om naar het centrum te gaan. Ineens komt daar een twintigtal tien- tot twaalf-jarige aan. En hop, allemaal op de bus. En als buitenlander sta je dan uiteraard in het middelpunt van de belangstelling. Al die koppekes naar mij gedraaid, en de vragen worden afgevuurd: hebben wij supermarkten, roltrappen, liften, veel technologie? Schattig :)


Dinovoetafdrukken

Maar twee dagen Sucre is genoeg voor mij en ik spring op de bus richting Potosi. Daar zit ik dan in de bus, ramen open want het is snikheet..... drie uur later zijn de ramen toe, vier uur later heb ik mijn jas aan en zie ik sneeuw. :) Potosi ligt op 4660 meter en het is een beetje frisser vandaag ;). Dit stadje staat bekend om haar mijnen. Ik ben hier dus naartoe gekomen om een tour te doen in die mijnen. Het is een wandeling van twee uur die je maakt in de mijn. En wat kan ik zeggen? Ik ben blij dat ik het niet ben die daar werkt. Dit zijn toch schrijnende toestanden hoor. Vrouwen die in slechte toestanden boven werken omdat hun mannen overleden zijn, amper iets hebben om rond te komen. En het is dus zo dat als je die tour doet, je `cadeautjes` meebrengt voor de mijners. Omdat de alleenstaande vrouwen, zoals altijd zeker, het het moeilijkste hebben om te overleven, stel ik voor van hen het meeste te geven. Het is niet veel, maar koekjes, cocabladen (voor energie) en drank is altijd welkom. Ze kauwen dus heel de dag op cocabladen, eten niet. Ook kinderen werken hier wanneer er geen school is. De oudste vrouw die er werkt is 79. Ze was zo dankbaar voor wat we haar gaven, een peulschil voor ons, maar voor haar een dag met toch net iets meer.



Het deprimerende Potosi verlaat ik met veel plezier om naar Uyuni te gaan. Vandaar kan ik een tripje boeken naar de Salar de Uyuni. Omdat het zondag verkiezingen zijn, en een aantal gidsen gaat stemmen, zijn we genoodzaakt een dagje te niksen aan de rand van de zoutvlakten. Geen probleem, liever dat dan zaterdag en zondag niksen in Uyuni, zaterdagochtend vertrekken we dus. De eerste dag is echt supermooi, ik geniet met volle teugen! Dit is echt prachtig! De zoutvlakten zijn indrukwekkend mooi. Op de tweede dag zitten we dan in the middle of nowhere te niksen. Dat is niet erg want de vorige dag was zeer lang. Suzanne en ik maken een miniwandeling door het superkleine verlaten dorpje. De volgende dag zijn we er weer klaar voor. Snel even de douche in, een warme godzijdank. Je moet hier voor warm water een beetje bijbetalen, en ik geef het toe, ik ben een mietje want terwijl anderen douchen met koud water, leg ik met alle plezier de volledige halve euro neer voor een zalige douche! :))))



De derde dag wordt de hoogdag wat landschap betreft, maar wordt een laagdag wat in vorm zijn betreft. Na een uurtje rijden stoppen we even. Hier in het winkeltje kan je wat lekkers kopen voor onderweg als je dat wil. Hmmm, een Twix, ja dat zegt me wel wat. :) Niet alleen omdat het mijn absolute favoriet is, maar ook omdat ik `s morgens geen brok door de keel kreeg. Maar ik heb nog maar net betaald of de winkel begint te draaien. Ok, niet erg, gewoon even gaan zitten, misschien heb ik wat suiker nodig. De Twix is dus al snel op (toch fijn als je een excuus hebt LOL). Maar helaas, de draaiwinkel is de voorbode voor de hele dag. Ik heb ongelooflijk veel pijn ter hoogte van de nieren, ik heb buikpijn en ben misselijk, weet amper hoe ik moet gaan zitten. Waarschijnlijk is dit gewoon te wijten aan de hoogte. Gevolg: ik heb wel alle mooie plekjes gezien, maar elke gelegenheid nam ik te baat om even te gaan liggen. Het was meer een `check-ervaring` dan wat anders. Foto`s heb ik van Jeroen, Susanne en Tul genomen want de moed ontbrak me om er zelf te trekken. Ja, ik geef het toe, ik voelde me miserabel, het huilen stond me eerder nader dan het lachen. Op zo`n momenten wil een dochter haar moeder bij zich ;)))). Om 17u00 kruip ik mijn slaapzak in, en kom er pas 12 uur later uit. Het is hier trouwens superkoud, de wind snijdt ongeloofelijk hard. Gelukkig voel ik me de vierde dag vele beter. Na nog geen uur hebben we al wel een platte band. Allemaal uitstappen dus, en amai mijn voeten (letterlijk dan!) dit is koud! Het is nog heel vroeg en de zon is er wel maar de wind des te meer. Al een chance zijn we na een klein half uurtje al weer op de baan. We zien het laatste van de tour en samen met mijn Nederlandse reisgezellen ga ik naar Chili. Ik wil er enkel een paar dagen blijven en vandaar naar Argentinië gaan.





Over drie dagen Chili kan ik nu niet enorm veel schrijven, behalve misschien toch dat het minstens dubbel zo duur is als Bolivië. Dat doet even pijn aan de portemonnee! We zijn naar de Valle de la Luna geweest, en hebben een uitstap gedaan naar de sterren. :) Een Fransman heeft hier een aantal telescopen en twee maal per avond geeft hij uitleg over de fonkelende puntjes in onze nachtelijke hemel. Echt super was het!




De drie Maria`s en ik, uiteraard ;)



Vandaag vertrekkken mijn Nederlandse travel buddies naar het noorden van Chili om daarna terug even naar La Paz te gaan om Susanne op de vlieger te zetten. Ik vertrek morgen naar Argentinië.

Bedankt voor het superfijne gezelschap Tul, Susanne en Jeroen! Dank JE voor het opwarmen van mijn voeten en het brengen van koekjes en thee toen ik zo groen zag als de Lago Verde! LOL LOL LOL Het was hartstikke ggggggezelligggg, ja, lekker! LOL LOL LOL

Samaipata en de condors

Na onze vlucht van een dertigtal minuten komen we in de hoofdstad van dit prachtig land aan. Sally en ik worden meteen de hoogte gewaar. Van zeeniveau naar 3660 meter op een half uurtje tijd, ja, dat laat zich voelen. Maar we blijven maar twee nachten, net de tijd om de was te doen, het is te zeggen, te laten doen LOL, en even fatsoenlijk te slapen. Nu ik hier toch ben, laat ik voor de fun maar eens mijn toekomst voorspellen. De cocabladen vertellen ons voor 1 euro dat ik gelukkig zal zijn, een goede gezondheid zal hebben en twee zonen zal krijgen. Ik zeg haar dat ik geen kinderen wil. Haar antwoord “vas a tener bebes, de seguro”. Allee dan LOL Ach ja, en iemand in mijn familie gaat het niet zo hebben met mijn man. Hij die van mij gaat houden, weze gewaarschuwd! LOL



Na twee nachten in een echt bed (in de jungle en de Pampas hebben we nu niet bepaald in de Hilton geslapen LOL), hop, weer de nachtbus op. De meeste bussen hier zijn nachtbussen. Niet omdat de afstanden zo ongelofelijk groot zijn, maar vooral omdat het zo lang duurt om ergens te geraken op de zigzaggende en vaak slechte wegen. We nemen de bus naar Santa Cruz om dan ‘s morgens een andere te nemen naar onze eindbestemming, Samaipata. Dit leuke dorpje te midden van de natuur straalt alle rust uit die we zoeken: weinig toeristen, een superleuke hostel met zwembad en hangmatten in de tuin. Meer heeft een mens niet nodg om na een tripje van 24 uur te recupereren. Ja, ja, van deur tot deur zijn we in totaal een etmaal onderweg geweest. De eerste bus was superluxe. Weet je nog die bus die we wilde nemen in Peru, die met de drie zetels naast elkaar in plaats van vier, awel, hier boek je die en krijg je die echt. :) Wat een luxe, zo veel plaats! Het mag dan al niet echt volledig cama zijn, maar ik ben een hele happy camper. Ik ga zeker wat kunnen slapen op deze bus! En al een chance dat ik dat inderdaad wat gedaan heb, want de bus die we hebben genomen na de deze was alles behalve le grand luxe. Helemaal achteraan, het is snikheet in de bus en de weg is niet om over naar huis te schrijven. Maar bon, we hebben al ergere wegen meegemaakt. ;))



Rondom Samaipata zijn een aantal nationale parken. In één van hen kan je condors zien. Sally en ik willen heel graag een wandeling maken naar de plek waar deze ongeloofelijk indrukwekkende vogels verblijven. Om er te geraken, lopen we eerst 3 uur in de volle zon, uiteraard onder begeleiding van een gids. Alleen zou je niet weten welke bergen je moet verzetten ;). En het is alles behalve a walk in the park. Op bepaalde plaatsen hebben we amper 20 centimeter om op te lopen, met de afgrond dus net naast ons. Voor iemand met hoogtevrees niet al te evident. ;) Maar al een chance blaast de wind ons naar de berg toe in plaats van naar de afgrond. Ik concentreer me en buiten de 6 keer dat ik bijna ben gevallen, is alles goed verlopen. ;)) Dit is trouwens echt genieten, ook al is het snikheet en is er geen schaduw te bespeuren. Het zicht is fenomenaal, onbeschrijfelijk mooi, rustgevend, indrukwekkend gewoon.



Aangekomen op de plaats waar we de meeste kans hebben om de condors te zien, zijn er uiteraard eerst geen. LOL Na bijna twee uur geduldig wachten, worden we beloond met de komst van wel 8 condors! Dit is prachtig, ongelooflijk mooi om zien! De vogels zijn gigantisch, vliegen zonder enige moeite in volle vaart voorbij!



En dan is het helaas tijd om terug te keren, dit wil dus zeggen weer drie uur van berg op, berg af (zeer letterlijk). De tour operator heeft te weinig water voorzien en ik kan jullie alvast vertellen dat de combinatie snikheet, geen schaduw, een zeer nabije afgrond en te weinig water, niet de meest ideale is. LOL

De volgende dag neem ik afscheid van Sally, nu ben ik weer even alleen op pad.

Thanks Sal for the great, GREAT(!!!) times we had, for all the countless moments of fun and belly laughter, for loving Twix as well (or was it Snix LOL), for being my pharmacy, my neck and shoulder pain releaser, and for also being sick. LOL But also, and more so, thank you for your shoulder to cry on, for taking me to the cemetery to cheer me up (only you would have thought of that!LOL). I could never have imagened meeting such a perfect travel buddy here in South America! You are one of a kind!
Love,
Your granny LOL

De Pampas en de jungle

Aangekomen in het hete en vochtige Rurrenabaque, boeken we dezelfde dag nog een tripje naar de laaglanden, de zogenaamde Pampas. Drie dagen gaan we op zoek naar apen, allerlei vogels, alligators en kaaimannen, roze dolfijnen en anaconda’s. We zijn in totaal met zeven: drie Belgen, drie Engelsen en één Boliviaan. Het is echt een toffe groep.



De eerste dag bestaat voornamelijk uit een drie uur durende autorit, gevolgd door een bijna drie uur durende bootrit naar het kamp, en een korte stop in de bar. Ja, ja, ook dat hebben ze hier in the middle of nowhere. ;) De volgende dag staan we paraat om een wandeling te maken, op zoek naar anaconda’s. Botten aan, t-shirt om de schouders te beschermen van de zon en we zijn weg. Het is echt superwarm en vochtig. De groep volgt de gids op de voet want in een bepaald gedeelte van de Pampas, waar er nog maar weinig water is, maar toch veel begroeiing, zou je voor je het weet op een alligator of kaaiman kunnen stappen. Ze zoeken immers bescherming voor de zon door in de modder te liggen, je kan ze amper zien. Onze gids Domingo vindt er ééntje die zalig ligt te niksen. We staan er op geen 30 centimeter van!


Zoek de alligator...

De zoektocht naar anaconda’s wordt verdergezet. Domingo ziet een boom waar er wel eens eentje zou kunnen inzitten. Het enige dat hij echter vindt zijn de overblijfselen van vel van de slang. Wij staan ondertussen op ons gemakske te wachten terwijl hij (letterlijk) in de boom kijkt. Ineens horen we gezoem. We kijken allen op naar de bron van het geluid: een verstoorde bijennest, in de top van de boom, het zijn er honderden. De gids zegt ons niet te bewegen. Mijn instinct zegt me van te gaan lopen, maar hij zal het wel weten zeker. Ineens horen we Mario, die op een meter van mij staat, “auw” roepen. De gids spreekt dan al misschien niet al te duidelijk Engels (hij spreekt het eigenlijk zo goed als niet LOL), maar “RUN!!!!” dat hebben we allemaal maar al te goed verstaan! De ondergrond is wat hobbelig, de botten niet de meest comfortable loopschoenen ooit, maar gelopen hebben we! De eerste keer dat we stoppen zijn ze nog niet allemaal naar hun nest teruggekeerd. “No pare”, niet stoppen, zegt de gids ons. We lopen verder tot er zo goed als zeker geen wespen meer achter ons aan vliegen. Mario blijkt vier keer gebeten te zijn, éen keer aan de boom en nog eens drie keer tijdens het lopen. Het is een ervaring, maar ik ben blij dat ik niet diegene was die de prikken heeft mogen voelen. ;)



Anaconda’s hebben we dus niet gevonden, wespen dus wel ;). In de namiddag gaan we naar de roze dolfijnen zien. Momenteel zijn het er niet veel omdat het water vrij laag staat. Een paar dagen eerder heeft een alligator trouwens een dolfijn opgegeten. Dit gebeurt raar of zelden. Omdat de dolfijnen toch niet echt curieus zijn, zie ik af van het zwemmen in dit toch niet al te zuivere water. Er naar kijken vanop de boot is voor mij voldoende. Sarah die plonst wel het water in en wordt gebeten door sardienen. Het is wel een beetje grappig want je kan echt zien waar de tandjes een hapje hebben genomen. Een foto van de dolfijnen heb ik helaas niet maar het zijn denk ik dezelfde als op het biljet van in Venezuela. LOL



De derde dag gaan we terug naar de bewoonde wereld. Voor Sally en ik is dat niet lang want de volgende ochtend vertrekken we al meteen naar de jungle. Er hebben geen andere toeristen geboekt, dus het is een tripje met twee. De overgrote meerderheid van de toeristen gaat naar de Pampas omdat je er veel dieren kan zien en omdat je niet zo veel wandelt. ;) De jungle draait meer om de planten en de bomen.



En ik dacht dat het warm en toch wel wat vochtig was in de Pampas, maar dit is pas zweten!!!! Geen porie zal nog vuil zijn na drie dagen! LOL We maken een aantal wandelingen in de jungle, uiteraard onder begeleiding van een gids. We leren over het gebruik van planten en bomen, drinken het water uit een boom, leren over hoe ze in de jungle de zaken aanpakken wanneer er problemen zijn. Verdere uitleg zal ik jullie besparen aangezien geen van ons plannen heeft om in de nabije toekomst naar de jungle te verhuizen, maar één tip kan misschien ooit van pas komen. Stel, je gaat een leuke wandeling maken in het bos. Een of ander insect vliegt je oor in. Niet gemakkelijk om dat eruit te krijgen.
Hoe lossen ze dat op in de jungle?
1. Ze gieten water in het oor
2. Ze gieten er urine in
3. Ze wachten tot het er vanzelf uitkruipt
En de winnaar is... 2!!!! Water helpt niet, maar urine wel omdat dat warm is. Ze plassen dus in één of ander blad dat er ligt, en gieten dan urine in het oor. Het insectje zal door de warmte sterven en zo kan je het eruit halen. Hmmm, laten we hopen dat we dat niet tegenkomen LOL.



We zien allerlei spinnen, een junglekalkoen, indrukwekkende en gevaarlijke mieren en ook wilde varkens. Dat laatste vond ik echt super! Ze kwamen vrij dichtbij en ineens roken ze ons: de haren gingen omhoog en weg waren ze. We komen trouwens weer wespen tegen. Weeral lopen geblazen! Maar er zitten er een paar in ons haar en het enige dat ik kan denken is “Please, not in my ear!”LOL LOL LOL De tweede avond doen we ook een nachtwandeling, zo kan je de tarantula’s vinden die aan hun avondeten willen beginnen. Op onze laatste en derde dag gaat Sally alleen met de gids op trot. Ik probeer ondertussen het sportieve in mij aan te wakkeren door de 30 meter baños te lopen! Heel de nacht ziek geweest, gevolgd door een al even onaangename ochtend. Ach ja, ook dat hoort erbij ;).

De volgende ochtend keren we terug naar La Paz. En, we zijn niet op ons hoofd gevallen, dus vliegen terug. De keuze tussen een helse busrit van minstens 18 uur of een vlucht van 30 minuten, is al snel gemaakt. De vlucht, met 14 passagiers aan boord, mag dan al 6 keer zoveel kosten, met geen stokken krijgen ze me terug op die bus. En 6 keer dat klinkt pokkeduur he, maar het gaat hier om een helse busrit van 9 euro of een aangename, zij het met turbulentie LOL, vlucht van 54 euro. ;)))


Veilig terug naar La Paz

A boat ride, a bike ride and lots of fun

Ok, tijd dus om Peru te verlaten. We hebben een bus cama (bed) geboekt, zo één waar er maar drie zetels zijn naast elkaar in plaats van vier. Op die manier heb je meer plaats. Aangekomen in het busstation verandert de dame ons ticket. En meteen begin ik achterdochtig te worden. Ik vraag haar waarom, zeg dat we een direct hebben geboekt. "Ja, ja, geen probleem". Ik heb mijn twijfels over haar eerlijkheid.... We gaan naar de bus. Sally en ik schieten al meteen in de lach want we kunnen zien dat het duidelijk niet om dezelfde bus gaat dan die op de foto. Bon, we zijn het al wat gewoon, we gaan er ons niet druk om maken. We zijn vertrokken, bye bye leugenaars, bye bye Peru! Maar we hadden beter moeten weten... they pulled a last one on us! LOL Om half vijf ´s morgens worden we wakker gemaakt ondat we zijn aangekomen in Puno. Ah ja, geen probleem want een deel van de toeristen zal hier blijven. En dan komt het: iedereen moet van de bus, we moeten 3 uur wachten op een volgende. Het is ijskoud buiten, zelfs binnen in de wachtzaal is het maar frisjes. Tja, weeral, we kunnen ons er niet druk om maken, je kan er toch niets aan veranderen. Een beetje later blijkt dat dit niet de eerste maal is dat de toeristen voorgelogen wordt (allee gij!!!! LOL). In Cusco liegen ze er iedere keer over en telkens krijgen ze dus in Puno boze toeristen over de vloer :). Snappen die Peruvianen dan niet dat het ons niets kan schelen, zolang ze ons het gewoon even zeggen, dan nemen we warmere kleren mee. Die bus, die moeten we toch sowieso nemen ;).

12 uur later zijn we eindelijk op onze warme bestemming: Copacabana aan het enorme, nee, gigantische Titicacameer. Prachtig gewoon! Van hieruit maken we een daguitstapje naar Isla del Sol, een eiland op een boogscheut van Copacabana. Het is echt niet ver maar de ultrasnelle boot met uiteraard luxestoelen LOL doet er de volledige twee uur over ;). Een wandeling brengt ons van noord naar zuid, echt schitterend. Ongeloofelijk mooi, de foto´s doen het geen eer aan! Ondanks het feit dat er toch een vijftigtal toeristen zijn, is het er enorm rustig... buiten ons gelach dan. ;)



De volgende dag komen we na een adembenemende busrit aan in La Paz, een stinkende stad met een paar mooie gebouwen en superveel (en gevaarlijk) verkeer. Het is een wonder dat ik nog niet ben overreden want ik ben af en toe een beetje verstrooid. LOL In deze drukke stad vinden we wel een superrustige en goede hostel, in het centrum. Echt, zo´n lieve eigenaars, supervriendelijk personeel!

We doen een uitstapje naar de Valle de la Luna, maar waar ik echt naar uitkijk, is de "Death Road". Op de mountain bike, weet ik hoeveel kilometer dalen, met de ravijn vlak naast je. En uiteraard gaan we dat dus doen. :) Sally en ik zijn blijkbaar de enige die die dag met die organisatie gaan, dus we hebben onze eigen gids. Het is echt super, het zicht is ongeloofelijk (ja, ik weet het, ik val in herhaling, maar het is gewoon met volle teugen genieten). Het eerste gedeelte is op geasfalteerde weg. En ik moet zeggen, ik heb nog nooit zoveel geremd in mijn leven. Het gaat echt snel en je mag de gids niet voorbijsteken ;). Het tweede gedeelte is op niet-geasfalteerde weg. Gedurende drie uur is het je stuur stevig vasthouden. De weg is op bepaalde plaatsen maar 3 meter breed. Vroeger was er op dit gedeelte van de trip ook veel verkeer, met als gevolg dodelijke ongevallen. Het bewijs daarvan vind je in de vele kruisen langs de weg. Niet alleen wagens of camions zijn naar beneden getotterd, ook toeristen op de fiets. Een moment van onoplettendheid en het is gebeurd. Maar wij, wij hebben het dus overleefd. :) In totaal ongeveer vier uur van constant dalen, brengt ons in het superhete stadje Coroico.





We blijven hier een paar dagen. De bedoeling was hier een nacht te slapen, en de volgende dag met de boot naar Rurrenabaque te vertrekken. Helaas heeft de dame van het agentschap zich vergist. Wanneer we op donderdag vroeg uit veren zijn, is het duidelijk na een uur wachten dat we niet worden opgepikt. Een telefoontje later weten we dat de boot pas op zaterdag vertrekt. Ok, dan een paar dagen relaxen.... en er zijn ergere plaatsen dan dit om even te wachten: een fijne hostel, zwembadje, zon,... Iemand al medelijden met mij? LOL Maar helaas, op vrijdag krijgen we te horen dat de boot niet gaat. De oplossing: een helse, overhitte en stoffige (de ramen moet open of we stikken van de warmte maar op aardeweg.... gezellig LOL) busrit. Ok, zaterdag eerst 3 uur wachten in de megahitte en dan is de bus er. Voor amper 7 euro krijgen we een busrit van 13 uur onder de poep geschoven, als het ware op een tweede Ruta de la Muerte. Deze keer hoeven we dus zelf niets te doen, gewoon zitten en hopen dat de bus niet 200 meter de ravijn instort. Dit is echt zot hé mensen. Op bepaalde plaatsen is de weg niet breder dan 3 tot 4 meter, en er is tegenliggend verkeer! Gevolg: af en toe achteruit rijden tot waar beide voertuigen kunnen passeren. Met in het achterhoofd de verhalen van op onze Death Road-fietsentocht, is een mens er toch niet 100 procent gerust in. Een deel van de weg leggen we trouwens ´s nachts af. Gelukkig kauwt de enige chauffeur op cocabladen. Olé, dat zal hem wel wakker houden! LOL


Aan de ontbijttafel :)

Maar we zijn dus goed en wel aangekomen in het hete en vochtige Rurrenabaque, de ingangspoort van het Amazonegebied. Morgen vertrekken we voor drie dagen naar de Pampas en daarna voor drie dagen naar de jungle.

Machu Picchu en exit Peru

Na een dagje genieten van de zon en absoluut niets doen, vertrek ik met de (belachelijk dure) trein naar Aguascalientes. Dit op en top toeristendorpje, waar geen kat zou komen indien Machu Picchu er niet vlakbij zou liggen, biedt niet meer dan restaurants en winkeltjes. Ik had verwacht dat het verblijf er duur zou zijn, maar ik vind een propere kamer met eigen badkamer voor nog geen 4 euro. Lang leven het laagseizoen! LOL Ik kruip vroeg onder de wol want om 5u30 wil ik klaarstaan om de bus naar Machu Picchu te nemen. Maar over pech gesproken, tussen al die luie Peruvianen is de enige gemotiveerde kerel toch aan het verbouwen naast de hostel zeker LOL. Na 5 uurtjes slapen, sta ik iets minder fris dan verwacht op.

En dan Machu Picchu. De rit naar boven duurt een half uurtje met de bus. Het zicht is adembenemend. Overal hangt er mist rondom de bergen, prachtig!





Aan de inkom vragen ze je of je Wayna Picchu wil opgaan. Van deze berg kan je heel Machu Picchu zien. Doen dus, wat is een uurtje afzien… en ik heb trouwens een Twix mee waarvan ik mag genieten eens ik boven ben ;). Om Wayna Picchu op te gaan, krijg je een uur aangegeven. Ik mag om 10 uur. Ok, tijd om naar boven te gaan. En mensen, dit is afzien LOL. Wat een trappen! Ik ben stikkapot eens ik boven ben, maar het is het allemaal waard! Alleen al voor die heerlijke Twix! LOL Ik heb hoogtevrees maar heb er bij het naar boven gaan geen last van. Wanneer je echter terug naar beneden wil, dan moet je via een stukje waar de treden superklein zijn, er geen echte houdvast is, tenzij de muur. Dan neemt hoogtevrees toch een beetje de bovenhand. Op de poep, heel elegant naar beneden. LOL Maar eens dat stukje voorbij, was het terug op beiden voeten ;). Ik geniet nog een hele tijd van Macchu Picchu en besluit dan om terug naar beneden te gaan. In een zotte bui (volgens mij moet ik last hebben van één of ander symptoom van hoogteziekte LOL) beslis ik om naar Aguascalientes te wandelen. Amai, pijnlijke beslissing. Een uur en 1000 treden later (als het er al niet meer zijn – serieus, er kwam geen einde aan) ben ik er eindelijk.





En dan ben ik dus nu iets meer dan een week in Cusco. Noem het een beetje uitzieken ;). Niet dat ik echt superziek ben of zo, maar perfect gezond is dan ook weer niet de juiste omschrijving. Elke reiziger maakt dit al eens mee, nietwaar. ;)




Cuy, ik noem het gewoon hamster LOL, een lekkernij volgens de Peruvianen en allen die een slechte smaak hebben LOL


Tja... Halloween LOL

En dan gisteren komt de eigenaar van de hostel me zeggen dat de kamer die ik heb, gereserveerd is. Hmmm, ik heb nochtans gezegd dat ik bleef. Bon, niets aan te doen dan zeker, ik ben een flexibele persoon, iedereen kan zich vergissen. Maar dan ineens loopt de emmer over, ik ben het beu… die ongeorganiseerde Peruvianen (nu moet je weten dat ik ‘s morgens weer niet goed was geweest, dit was er gewoon teveel aan, iedereen die me kent weet hoeveel geduld ik heb LOL). Dus ik terug naar boven. Ik zeg hem dat het gezegd was tot woensdag. Hij weer zeggen dat Sally had gezegd tot dinsdag, ik niet afgeven. En dan zeg ik hem dat Sally hier is dankzij mij (ze is hier ondertussen al een week), dat mijn Zwitserse vrienden hier vorige week ook waren dankzij mij (het is niet bepaald een bekende hostel). Dat ik op het internet heb geschreven dat dit een goede hostel is, en dat hij dus nu niet correct. Wanneer ik hem zeg dat ik nu tegen iedereen dan maar zal zeggen hier niet te komen en dit ook op het internet zal zetten, komt zijn vrouw tussen. Ze zegt iets tegen hem in lage stem, en voor ik het weet, kan ik blijven. Je moet je dat inbeelden hé, je bent niet goed, je hebt zeker geen zin om weer je rugzak klaar te maken, weer een hostel te zoeken, weer te gaan onderhandelen, en dan komen ze af met die zever. Ook ik verlies dan al eens mijn geduld, al is het op zijn Katrijns: kalm vanbuiten, maar een beetje boos vanbinnen ;).

Nu, na meer dan een week in Cusco, zit ik dan vanavond eindelijk op de bus richting Bolivie. Peru is een land dat ik verlaat met tegenstrijdige gevoelens. Het is prachtig, maar de Peruvianen zijn ongeloofelijke leugenaars. Je mag uiteraard niet veralgemenen (maar hier dan toch een beetje), maar soms wordt het een mens toch echt teveel. Erover is erover, leugen na leugen krijg je hier te horen.... maar ja, dat is dan het gevolg van toerist zijn zeker? :))))

En weer wat verder in Peru

Aangekomen in Ica is het maar een kleine 10 minuten tot in Chuanchaco. Dit dorpje is omringd door duinen. Echt supergezellig. Je kan hier sand boarden, dat is dus zoals snow boarden, maar dan op het zand. Ze brengen je dan helemaal bovenaan de duinen in een race machien en dan glij je naar beneden. Het moet echt tof zijn maar na wijs beraad heb ik besloten om te passen. Mijn staartbeentje is dan al wel aan elkaar gegroeid, ik moet zeggen dat ik er vaak nog al te goed bewust van ben wanneer ik zit. Die wagens vliegen over de duinen, en volgens de kerel die de tours verkoopt kan het wel ne keer goed pijn doen aan de poep ;). Ik besluit dan maar om de duinen op te wandelen en zo te genieten van het zicht.



Na acht uur slapen (ik ben om 20 uur met alle kleren aan en lenzen in slaap gevallen en om 6u00 wakker geworden) vertrek ik de volgende ochtend naar Nasca. Hier vind je de fameuze Nasca lines. Je kan erover vliegen in kleine vliegtuigjes, en dat zie ik absoluut zitten! De volgende ochtend zit ik al co-pilotemee in de minivlieger, samen met twee andere passagiers. En in de Lonely Planet staat dat je best niet ontbijt en mensen, dat is waar! LOL Het is echt wel een toffe ervaring. Je voelt je niet echt superveilig, maar dat is net een beetje fun. :) Eerst draaien we langs rechts en dan voor de passagiers die aan de andere kant zitten, een toertje naar links. Walibi is er niets tegen! LOL





's Avonds te nachtbus op richting Cusco, waar ik Sally terugzie. Na een maand hebben we elkaar veel te vertellen en het is al meteen gieren van t lachen. Zij verblijft momenteel in Pisac, op een uur van Cusco en we spreken af om elkaar binnen twee dagen daar te ontmoeten. Ondertussen verblijf ik in een kleine hostel voor een zeer goede prjs. Ik slaap in het kwartier San Blas op 10 minuutjes van het centrum en de hostels zijn hier meestal niet goedkoop. Nogmaals… onderhandelen ;). Cusco zelf is een hele gezellige stad, vol gringo’s maar met het grootste voordeel dat hier een paar heel goede restaurants zijn. Je betaalt wat meer, en dan spreken we nog maar over een totaal van 5 euro, maar het is superlekker!



Zoals afgesproken ben ik twee dagen later in Pisac. Daar zijn er ruines die we beiden graag willen zien. We nemen een taxi naar daar. Sommige toeristen bezoeken enkele de ruines bovenaan en gaan dan terug met de taxi, ons lijkt het een leuk idee om terug te wandelen. En het is inderdaad echt tof. Als we niet staan te gieren van 't lachen, merken we pas hoe rustig het er is. Je hoort absoluut niets, er zijn helemaal niet veel bezoekers.



De volgende ochtend vertrekken we naar Ollantaytambo. De bus zit stampvol. In het begin leun ik nog tegen het dashboard, op den duur zit ik er gewoon op. Veilig is anders, maar bon, dit is Zuid-Amerika. ;)



In en rondom Ollantaytambo willen we twee ruines bezoeken. We doen dit allemaal meteen na elkaar omdat we een beperkt toeristenticket hebben gekocht en je dus die dingen moet zien op twee dagen. Volledige afzuip als je het mij vraagt, maar ik wil niet dubbel betalen om nog meer ruines te zien. Machu Picchu staat immers ook nog op het programma en daarna ben ik templed out ;). Wij dus naar de eerste ruines, op een uur van Ollantaytambo. Om er te geraken kan je na twee bussen, nog eens 13 kilometer stappen of een taxi nemen. Wij opteren dus voor de taxi ;). Na lang onderhandelen, betalen we nog altijd teveel LOL, maar hij zal een uur op ons wachten. Goed, we zijn vertrokken. Aangekomen vinden we het wel mooi, maar om eerlijk te zijn, er valt niet veel te zien. Hmmm, ik hoef hier geen uur rond te lopen, Sally vindt ook van niet, een kwartier later zijn we al klaar om te vertrekken. Ondertussen kennen we de taxichauffeurs hier en eens je een prijs hebt onderhandeld, dan kan je moeilijk veranderen. Dus ik zeg al lachend tegen Sally “Kom, we doen alsof een van ons ziek is LOL”. De keuze valt op Sally dus ik naar de taxichauffeur, proberend mijn lach in te houden. Ik zeg hem dat ze ziek is en dat we door willen maar dat we dan minder zullen betalen omdat hij niet lang heeft moeten wachten. Hij zegt 25, ik zeg 20. Deal. Ondertussen staat Sally rustig foto’s te maken. Wanneer ik haar roep doet ze alsof dat ze zich niet goed voelt. Ik kan amper naar haar kijken want ik wil niet in de lach schieten. In de wagen buigt ze voorover om niet te tonen dat we ons amuseren, de taxichauffeur denkt dat ze zich misselijk voelt. Ach ja, a bit of fun doesn’t do any harm! LOL



Daarna is het terug richting Ollantaytambo om de plaatselijke ruines daar te bezoeken. het is mooi, er zijn veel trappen. Veel meer heb ik er niet over te zeggen. LOL

Het land van de Inca´s

Het is al even geleden dat ik nog op de blog heb gepuliceerd. Ondertussen ben ik al twee weken in Peru. :) Here goes...



Op de bus van Cuenca naar Mancora heb ik een Zwitsers koppel leren kennen, Stefan en Miriam. Ze doen zoals ik vorige keer, een reis rond de wereld, maar dan in 9 maanden. De eerste nacht verblijven we in dezelfde hostel. En ik moet zeggen, het zijn toffe mensen. Zoals gewoonlijk onderhandelen we voor de prijs van de kamers (ik word er soms moe van van dat constant, maar dan ook constant onderhandelen). Meestal betaal ik iets meer voor een eenpersoonskamer, maar hier draait het iets anders uit. Miriam zegt ineens dat als ik de kamer niet krijg voor dezelfde prijs als zij per persoon, ook zij niet blijven. Ik ken die nog maar net en hoewel dit een goede hostel is aan een zeer goede prijs, zijn ze bereid verder te zoeken als ik niet hetzelfde krijg. Je moet je dat inbeelden hé, na een hele lange dag op de bus vinden ze een goede kamer aan een goede prijs, en toch zijn ze bereid om verder te zoeken als iemand die ze net hebben leren kennen, niet hetzelfde betaalt :). Super vind ik dat. Zodoende betaal ik dus ook maar 15 sol, een hele goede deal. Vanaf nu noem ik dat "to pull a Mancora". LOL


iemand soep? LOL

Ook zij hebben Chiclayo als volgende bestemming dus we reizen even samen. Na een daguitstapje naar piramides die niet meer lijken te zijn dan wat zand dat nog overblijft LOL, gaan we met de nachtbus naar Chachapoyas. We doen daar georganiseerde trip naar Kuelap, omdat per collectivo (busje) het duurder zou uitdraaien. De prijs is normaal 45 per persoon maar ik heb het aan 25 gekregen omdat we met 5 waren en ik last minute ´s morgens om 7 uur (ja, ja, om 7 uur LOL) ben gaan boeken (uitleg hieronder LOL). Ook hier weer onderhandelen. ;) Kuelap is de tweede meeste belangrijkste site van Peru maar hier komen belange niet zoveel toeristen als in Machu Pichu.



De volgende dag gaan we een wandeling maken in Valle Belen en gaan we naar Karajia. Ook hier een heel lang verhaal dat ik zeer kort ga maken. Om naar Valle Belen te gaan stonden we op om 3 uur ´s morgens omdat er maar 1 collectivo per dag naartoe gaat wegens de slechte staat van de weg. Daar staan we dan, met slaapoogjes om dan te horen te krijgen dat we hadden moeten reserveren. LOL Die dag dus zijn we naar Kuelap gegaan.



Enfin, na heel lang zoeken en onderhandelen heb ik een kerel gevonden die ons met zijn 4 x 4 zal brengen. Alle anderen met gewone wagens willen niet rijden. Wij denken dat ze lui zijn, volgens hen ligt het aan de slechte weg. Ok, onze chauffeur vraagt naar Peruviaanse normen veel geld, maar we willen het graag zien en het kost ons eigenlijk evenveel dan als we het met de collectivos zouden doen: Het grootste voordeel: we hoeven tenminste niet telkens te wachten. Dus we gaan ervoor. We ontmoeten trouwens iemand die 2,5 uur heeft gewacht op een collectivo naar Karajia. Ja, we waren content dat we het zo hebben gedaan... en toegegeven, hoewel ik meestal wel vind dat ze hier lui zijn, begrijp ik ze. De weg ligt er niet te doen slecht bij. Hier geraak je amper door als je geen 4 x 4 hebt. De collectivo naar hier is ook een 4 x 4 maar die hebben we op onze weg terug toch even kunnen trekken ;).







´s Avonds springen we op de nachtbus richting Chiclayo om dan door te reizen naar Trujillo en zo naar Huanchaco te gaan. Wat een lange trip. Ik ben stikkapot, echt waar. Sinds Ecuador heb ik nogal wat uren bus onder de poep en dat laat zich voelen. Het enige dat ik wil doen is op het strand liggen, lezen en slapen. :) Zo gezegd,zo gedaan. Maar je zou me er moeten zien zitten hé. Het is hier supermooi weer, klare hemel, maar zoveel wind! Ik lig op het strand met mijn jas aan, de rest van de toeristen in hun bikini! LOL LOL LOL



Na drie nachten ben ik er weer klaar voor. Even Chachan gaan bezichtigen, en zodoende zit ik, nog steeds samen met Stefan en Miri, tijdens de vierde nacht weer eens op een nachtbus. Deze keer richting Huaras. De eerste dag is het acclimatiseren geblazen, want van zeeniveau naar de bergen, dat kan pijnlijk zijn ;). Ik wil eerst een dutje doen na die lange nacht in de bus want ik heb amper een oog heb dichtgedaan (meestal slaap ik wel wat hoor). Helaas heb ik een instant insomnia moment. Dan maar wat rondwandelen. Huaras is een leuk dorpje, toch voor even dan ;).

De volgende dag wil ik naar Llanganuco, een mooie turkooise lagoon. Dit is eigenlijk de reden waarom ik naar hier ben gekomen. Na even uitpluizen, lijkt het duurder te zijn om dat zelf te doen met de collectivos dan een tour te boeken. Ok, dan maar op een busje, da´s gemakkelijk. ´s Morgen sta ik op en ik voel me goed na een nachtje slapen. Ik ben moe, maar voel me ok. Maar helaas, dat duurt niet lang. In de bus voel ik me niet zo goed, ik heb ongeloofelijke rugpijn. Onze eerste stop is in Yungay, een dorpje waar in 1970 een aardbeving was, waarbij 15 miljoen kubieke meter graniet en ijs naar beneden kwam. Needless to say dat bijna niemand van de 18.000 bewoners dit overleefde. Tegen nu voel ik me echt niet opperbest, vreselijke maagpijn, ter hoogte van de nieren doet het zeer. Ok, we rijden verder en we komen aan aan de lagoon. Het is prachtig, maar ik heb de moed niet om naar de uitkijk te stappen. Ik leg me ergens neer en doe alsof ik gewoon even uitrust, relax. Ja, ge kunt nu toch moeilijk gaan zeggen dat je je slecht voelt, niemand kan er toch iets aan doen. Enfin, wat voor mij een hele hele lang dag wordt, eindigt tenslotte in overgeven in de bus (hoewel ik van heel de dag amper iets heb kunnen eten). Voor zover dus discreet zijn over het feit dat je je slecht voelt. LOL LOL LOL En de mensen hier die geloven in de helende krachten van wat ik gewoonweg Vicks zou noemen (of ook gekend als tijgerbalsem). Voor ik het weet, wrijft de gids gids in mijn gezicht en houdt zijn handen voor mijn neus om het in te ademen. Ja, mensen, dat gaat echt niet helpen, ik wil verse lucht. Maar dat is dus buiten de gids gerekend want het raam mag niet open, Vicks will have to do the trick. LOL en :(

Normaal gezien zou ik deze avond op de nachtbus stappen, maar het lijkt me beter van gewoon nog een nachtje te blijven slapen. Ik heb hoofdpijn van hier tot in België, ik kan amper bewegen of ze slaan me precies met de knuppel. Slapen dan maar, en om half acht doe ik het licht uit. Wanneer ik vier uur later wakker word, staan ze weer klaar met de knuppel! :) Gelukkig dat ik nu niet op de nachtbus zit. :))))

Binnen twee uur zit ik dan op die nachtbus richting Lima. Ik zal er niet blijven, ga meteen dooreizen naar Ica. Ja, het wordt weer een lange rit :). Gisteren zijn Miriam en Stefan vertrokken. Zij klimmen beiden en gaan zich dus uitleven in de bergen. Wist je trouwens dat die klimmers eigenlijk te kleine schoenen aandoen om te klimmen? Wist ik niet. Enfin, ik ga dus nu na 13 dagen weer even alleen op pad.

In Cusco zal ik trouwens Sally terugzien en ze heeft gevraagd of we niet samen Bolivia doen en dat zie ik absoluut zitten! Ik zie er al naar uit om haar te zien want ik heb al wel veel gelachen met de mensen die ik tegenkom, maar lachen zoals met Sally, nee, dat zit er niet in, tenzij ik naar huis ga... en dat zit er voor de komende maanden nog niet meteen in. Voor zij die me misschien zouden missen: nog een kleine 21 weken te gaan ;).