Op de bus van Cuenca naar Mancora heb ik een Zwitsers koppel leren kennen, Stefan en Miriam. Ze doen zoals ik vorige keer, een reis rond de wereld, maar dan in 9 maanden. De eerste nacht verblijven we in dezelfde hostel. En ik moet zeggen, het zijn toffe mensen. Zoals gewoonlijk onderhandelen we voor de prijs van de kamers (ik word er soms moe van van dat constant, maar dan ook constant onderhandelen). Meestal betaal ik iets meer voor een eenpersoonskamer, maar hier draait het iets anders uit. Miriam zegt ineens dat als ik de kamer niet krijg voor dezelfde prijs als zij per persoon, ook zij niet blijven. Ik ken die nog maar net en hoewel dit een goede hostel is aan een zeer goede prijs, zijn ze bereid verder te zoeken als ik niet hetzelfde krijg. Je moet je dat inbeelden hé, na een hele lange dag op de bus vinden ze een goede kamer aan een goede prijs, en toch zijn ze bereid om verder te zoeken als iemand die ze net hebben leren kennen, niet hetzelfde betaalt :). Super vind ik dat. Zodoende betaal ik dus ook maar 15 sol, een hele goede deal. Vanaf nu noem ik dat "to pull a Mancora". LOL
iemand soep? LOL
Ook zij hebben Chiclayo als volgende bestemming dus we reizen even samen. Na een daguitstapje naar piramides die niet meer lijken te zijn dan wat zand dat nog overblijft LOL, gaan we met de nachtbus naar Chachapoyas. We doen daar georganiseerde trip naar Kuelap, omdat per collectivo (busje) het duurder zou uitdraaien. De prijs is normaal 45 per persoon maar ik heb het aan 25 gekregen omdat we met 5 waren en ik last minute ´s morgens om 7 uur (ja, ja, om 7 uur LOL) ben gaan boeken (uitleg hieronder LOL). Ook hier weer onderhandelen. ;) Kuelap is de tweede meeste belangrijkste site van Peru maar hier komen belange niet zoveel toeristen als in Machu Pichu.
De volgende dag gaan we een wandeling maken in Valle Belen en gaan we naar Karajia. Ook hier een heel lang verhaal dat ik zeer kort ga maken. Om naar Valle Belen te gaan stonden we op om 3 uur ´s morgens omdat er maar 1 collectivo per dag naartoe gaat wegens de slechte staat van de weg. Daar staan we dan, met slaapoogjes om dan te horen te krijgen dat we hadden moeten reserveren. LOL Die dag dus zijn we naar Kuelap gegaan.
Enfin, na heel lang zoeken en onderhandelen heb ik een kerel gevonden die ons met zijn 4 x 4 zal brengen. Alle anderen met gewone wagens willen niet rijden. Wij denken dat ze lui zijn, volgens hen ligt het aan de slechte weg. Ok, onze chauffeur vraagt naar Peruviaanse normen veel geld, maar we willen het graag zien en het kost ons eigenlijk evenveel dan als we het met de collectivos zouden doen: Het grootste voordeel: we hoeven tenminste niet telkens te wachten. Dus we gaan ervoor. We ontmoeten trouwens iemand die 2,5 uur heeft gewacht op een collectivo naar Karajia. Ja, we waren content dat we het zo hebben gedaan... en toegegeven, hoewel ik meestal wel vind dat ze hier lui zijn, begrijp ik ze. De weg ligt er niet te doen slecht bij. Hier geraak je amper door als je geen 4 x 4 hebt. De collectivo naar hier is ook een 4 x 4 maar die hebben we op onze weg terug toch even kunnen trekken ;).
.JPG)
´s Avonds springen we op de nachtbus richting Chiclayo om dan door te reizen naar Trujillo en zo naar Huanchaco te gaan. Wat een lange trip. Ik ben stikkapot, echt waar. Sinds Ecuador heb ik nogal wat uren bus onder de poep en dat laat zich voelen. Het enige dat ik wil doen is op het strand liggen, lezen en slapen. :) Zo gezegd,zo gedaan. Maar je zou me er moeten zien zitten hé. Het is hier supermooi weer, klare hemel, maar zoveel wind! Ik lig op het strand met mijn jas aan, de rest van de toeristen in hun bikini! LOL LOL LOL
Na drie nachten ben ik er weer klaar voor. Even Chachan gaan bezichtigen, en zodoende zit ik, nog steeds samen met Stefan en Miri, tijdens de vierde nacht weer eens op een nachtbus. Deze keer richting Huaras. De eerste dag is het acclimatiseren geblazen, want van zeeniveau naar de bergen, dat kan pijnlijk zijn ;). Ik wil eerst een dutje doen na die lange nacht in de bus want ik heb amper een oog heb dichtgedaan (meestal slaap ik wel wat hoor). Helaas heb ik een instant insomnia moment. Dan maar wat rondwandelen. Huaras is een leuk dorpje, toch voor even dan ;).
De volgende dag wil ik naar Llanganuco, een mooie turkooise lagoon. Dit is eigenlijk de reden waarom ik naar hier ben gekomen. Na even uitpluizen, lijkt het duurder te zijn om dat zelf te doen met de collectivos dan een tour te boeken. Ok, dan maar op een busje, da´s gemakkelijk. ´s Morgen sta ik op en ik voel me goed na een nachtje slapen. Ik ben moe, maar voel me ok. Maar helaas, dat duurt niet lang. In de bus voel ik me niet zo goed, ik heb ongeloofelijke rugpijn. Onze eerste stop is in Yungay, een dorpje waar in 1970 een aardbeving was, waarbij 15 miljoen kubieke meter graniet en ijs naar beneden kwam. Needless to say dat bijna niemand van de 18.000 bewoners dit overleefde. Tegen nu voel ik me echt niet opperbest, vreselijke maagpijn, ter hoogte van de nieren doet het zeer. Ok, we rijden verder en we komen aan aan de lagoon. Het is prachtig, maar ik heb de moed niet om naar de uitkijk te stappen. Ik leg me ergens neer en doe alsof ik gewoon even uitrust, relax. Ja, ge kunt nu toch moeilijk gaan zeggen dat je je slecht voelt, niemand kan er toch iets aan doen. Enfin, wat voor mij een hele hele lang dag wordt, eindigt tenslotte in overgeven in de bus (hoewel ik van heel de dag amper iets heb kunnen eten). Voor zover dus discreet zijn over het feit dat je je slecht voelt. LOL LOL LOL En de mensen hier die geloven in de helende krachten van wat ik gewoonweg Vicks zou noemen (of ook gekend als tijgerbalsem). Voor ik het weet, wrijft de gids gids in mijn gezicht en houdt zijn handen voor mijn neus om het in te ademen. Ja, mensen, dat gaat echt niet helpen, ik wil verse lucht. Maar dat is dus buiten de gids gerekend want het raam mag niet open, Vicks will have to do the trick. LOL en :(
Normaal gezien zou ik deze avond op de nachtbus stappen, maar het lijkt me beter van gewoon nog een nachtje te blijven slapen. Ik heb hoofdpijn van hier tot in België, ik kan amper bewegen of ze slaan me precies met de knuppel. Slapen dan maar, en om half acht doe ik het licht uit. Wanneer ik vier uur later wakker word, staan ze weer klaar met de knuppel! :) Gelukkig dat ik nu niet op de nachtbus zit. :))))
Binnen twee uur zit ik dan op die nachtbus richting Lima. Ik zal er niet blijven, ga meteen dooreizen naar Ica. Ja, het wordt weer een lange rit :). Gisteren zijn Miriam en Stefan vertrokken. Zij klimmen beiden en gaan zich dus uitleven in de bergen. Wist je trouwens dat die klimmers eigenlijk te kleine schoenen aandoen om te klimmen? Wist ik niet. Enfin, ik ga dus nu na 13 dagen weer even alleen op pad.
In Cusco zal ik trouwens Sally terugzien en ze heeft gevraagd of we niet samen Bolivia doen en dat zie ik absoluut zitten! Ik zie er al naar uit om haar te zien want ik heb al wel veel gelachen met de mensen die ik tegenkom, maar lachen zoals met Sally, nee, dat zit er niet in, tenzij ik naar huis ga... en dat zit er voor de komende maanden nog niet meteen in. Voor zij die me misschien zouden missen: nog een kleine 21 weken te gaan ;).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten