Samaipata en de condors

Na onze vlucht van een dertigtal minuten komen we in de hoofdstad van dit prachtig land aan. Sally en ik worden meteen de hoogte gewaar. Van zeeniveau naar 3660 meter op een half uurtje tijd, ja, dat laat zich voelen. Maar we blijven maar twee nachten, net de tijd om de was te doen, het is te zeggen, te laten doen LOL, en even fatsoenlijk te slapen. Nu ik hier toch ben, laat ik voor de fun maar eens mijn toekomst voorspellen. De cocabladen vertellen ons voor 1 euro dat ik gelukkig zal zijn, een goede gezondheid zal hebben en twee zonen zal krijgen. Ik zeg haar dat ik geen kinderen wil. Haar antwoord “vas a tener bebes, de seguro”. Allee dan LOL Ach ja, en iemand in mijn familie gaat het niet zo hebben met mijn man. Hij die van mij gaat houden, weze gewaarschuwd! LOL



Na twee nachten in een echt bed (in de jungle en de Pampas hebben we nu niet bepaald in de Hilton geslapen LOL), hop, weer de nachtbus op. De meeste bussen hier zijn nachtbussen. Niet omdat de afstanden zo ongelofelijk groot zijn, maar vooral omdat het zo lang duurt om ergens te geraken op de zigzaggende en vaak slechte wegen. We nemen de bus naar Santa Cruz om dan ‘s morgens een andere te nemen naar onze eindbestemming, Samaipata. Dit leuke dorpje te midden van de natuur straalt alle rust uit die we zoeken: weinig toeristen, een superleuke hostel met zwembad en hangmatten in de tuin. Meer heeft een mens niet nodg om na een tripje van 24 uur te recupereren. Ja, ja, van deur tot deur zijn we in totaal een etmaal onderweg geweest. De eerste bus was superluxe. Weet je nog die bus die we wilde nemen in Peru, die met de drie zetels naast elkaar in plaats van vier, awel, hier boek je die en krijg je die echt. :) Wat een luxe, zo veel plaats! Het mag dan al niet echt volledig cama zijn, maar ik ben een hele happy camper. Ik ga zeker wat kunnen slapen op deze bus! En al een chance dat ik dat inderdaad wat gedaan heb, want de bus die we hebben genomen na de deze was alles behalve le grand luxe. Helemaal achteraan, het is snikheet in de bus en de weg is niet om over naar huis te schrijven. Maar bon, we hebben al ergere wegen meegemaakt. ;))



Rondom Samaipata zijn een aantal nationale parken. In één van hen kan je condors zien. Sally en ik willen heel graag een wandeling maken naar de plek waar deze ongeloofelijk indrukwekkende vogels verblijven. Om er te geraken, lopen we eerst 3 uur in de volle zon, uiteraard onder begeleiding van een gids. Alleen zou je niet weten welke bergen je moet verzetten ;). En het is alles behalve a walk in the park. Op bepaalde plaatsen hebben we amper 20 centimeter om op te lopen, met de afgrond dus net naast ons. Voor iemand met hoogtevrees niet al te evident. ;) Maar al een chance blaast de wind ons naar de berg toe in plaats van naar de afgrond. Ik concentreer me en buiten de 6 keer dat ik bijna ben gevallen, is alles goed verlopen. ;)) Dit is trouwens echt genieten, ook al is het snikheet en is er geen schaduw te bespeuren. Het zicht is fenomenaal, onbeschrijfelijk mooi, rustgevend, indrukwekkend gewoon.



Aangekomen op de plaats waar we de meeste kans hebben om de condors te zien, zijn er uiteraard eerst geen. LOL Na bijna twee uur geduldig wachten, worden we beloond met de komst van wel 8 condors! Dit is prachtig, ongelooflijk mooi om zien! De vogels zijn gigantisch, vliegen zonder enige moeite in volle vaart voorbij!



En dan is het helaas tijd om terug te keren, dit wil dus zeggen weer drie uur van berg op, berg af (zeer letterlijk). De tour operator heeft te weinig water voorzien en ik kan jullie alvast vertellen dat de combinatie snikheet, geen schaduw, een zeer nabije afgrond en te weinig water, niet de meest ideale is. LOL

De volgende dag neem ik afscheid van Sally, nu ben ik weer even alleen op pad.

Thanks Sal for the great, GREAT(!!!) times we had, for all the countless moments of fun and belly laughter, for loving Twix as well (or was it Snix LOL), for being my pharmacy, my neck and shoulder pain releaser, and for also being sick. LOL But also, and more so, thank you for your shoulder to cry on, for taking me to the cemetery to cheer me up (only you would have thought of that!LOL). I could never have imagened meeting such a perfect travel buddy here in South America! You are one of a kind!
Love,
Your granny LOL

De Pampas en de jungle

Aangekomen in het hete en vochtige Rurrenabaque, boeken we dezelfde dag nog een tripje naar de laaglanden, de zogenaamde Pampas. Drie dagen gaan we op zoek naar apen, allerlei vogels, alligators en kaaimannen, roze dolfijnen en anaconda’s. We zijn in totaal met zeven: drie Belgen, drie Engelsen en één Boliviaan. Het is echt een toffe groep.



De eerste dag bestaat voornamelijk uit een drie uur durende autorit, gevolgd door een bijna drie uur durende bootrit naar het kamp, en een korte stop in de bar. Ja, ja, ook dat hebben ze hier in the middle of nowhere. ;) De volgende dag staan we paraat om een wandeling te maken, op zoek naar anaconda’s. Botten aan, t-shirt om de schouders te beschermen van de zon en we zijn weg. Het is echt superwarm en vochtig. De groep volgt de gids op de voet want in een bepaald gedeelte van de Pampas, waar er nog maar weinig water is, maar toch veel begroeiing, zou je voor je het weet op een alligator of kaaiman kunnen stappen. Ze zoeken immers bescherming voor de zon door in de modder te liggen, je kan ze amper zien. Onze gids Domingo vindt er ééntje die zalig ligt te niksen. We staan er op geen 30 centimeter van!


Zoek de alligator...

De zoektocht naar anaconda’s wordt verdergezet. Domingo ziet een boom waar er wel eens eentje zou kunnen inzitten. Het enige dat hij echter vindt zijn de overblijfselen van vel van de slang. Wij staan ondertussen op ons gemakske te wachten terwijl hij (letterlijk) in de boom kijkt. Ineens horen we gezoem. We kijken allen op naar de bron van het geluid: een verstoorde bijennest, in de top van de boom, het zijn er honderden. De gids zegt ons niet te bewegen. Mijn instinct zegt me van te gaan lopen, maar hij zal het wel weten zeker. Ineens horen we Mario, die op een meter van mij staat, “auw” roepen. De gids spreekt dan al misschien niet al te duidelijk Engels (hij spreekt het eigenlijk zo goed als niet LOL), maar “RUN!!!!” dat hebben we allemaal maar al te goed verstaan! De ondergrond is wat hobbelig, de botten niet de meest comfortable loopschoenen ooit, maar gelopen hebben we! De eerste keer dat we stoppen zijn ze nog niet allemaal naar hun nest teruggekeerd. “No pare”, niet stoppen, zegt de gids ons. We lopen verder tot er zo goed als zeker geen wespen meer achter ons aan vliegen. Mario blijkt vier keer gebeten te zijn, éen keer aan de boom en nog eens drie keer tijdens het lopen. Het is een ervaring, maar ik ben blij dat ik niet diegene was die de prikken heeft mogen voelen. ;)



Anaconda’s hebben we dus niet gevonden, wespen dus wel ;). In de namiddag gaan we naar de roze dolfijnen zien. Momenteel zijn het er niet veel omdat het water vrij laag staat. Een paar dagen eerder heeft een alligator trouwens een dolfijn opgegeten. Dit gebeurt raar of zelden. Omdat de dolfijnen toch niet echt curieus zijn, zie ik af van het zwemmen in dit toch niet al te zuivere water. Er naar kijken vanop de boot is voor mij voldoende. Sarah die plonst wel het water in en wordt gebeten door sardienen. Het is wel een beetje grappig want je kan echt zien waar de tandjes een hapje hebben genomen. Een foto van de dolfijnen heb ik helaas niet maar het zijn denk ik dezelfde als op het biljet van in Venezuela. LOL



De derde dag gaan we terug naar de bewoonde wereld. Voor Sally en ik is dat niet lang want de volgende ochtend vertrekken we al meteen naar de jungle. Er hebben geen andere toeristen geboekt, dus het is een tripje met twee. De overgrote meerderheid van de toeristen gaat naar de Pampas omdat je er veel dieren kan zien en omdat je niet zo veel wandelt. ;) De jungle draait meer om de planten en de bomen.



En ik dacht dat het warm en toch wel wat vochtig was in de Pampas, maar dit is pas zweten!!!! Geen porie zal nog vuil zijn na drie dagen! LOL We maken een aantal wandelingen in de jungle, uiteraard onder begeleiding van een gids. We leren over het gebruik van planten en bomen, drinken het water uit een boom, leren over hoe ze in de jungle de zaken aanpakken wanneer er problemen zijn. Verdere uitleg zal ik jullie besparen aangezien geen van ons plannen heeft om in de nabije toekomst naar de jungle te verhuizen, maar één tip kan misschien ooit van pas komen. Stel, je gaat een leuke wandeling maken in het bos. Een of ander insect vliegt je oor in. Niet gemakkelijk om dat eruit te krijgen.
Hoe lossen ze dat op in de jungle?
1. Ze gieten water in het oor
2. Ze gieten er urine in
3. Ze wachten tot het er vanzelf uitkruipt
En de winnaar is... 2!!!! Water helpt niet, maar urine wel omdat dat warm is. Ze plassen dus in één of ander blad dat er ligt, en gieten dan urine in het oor. Het insectje zal door de warmte sterven en zo kan je het eruit halen. Hmmm, laten we hopen dat we dat niet tegenkomen LOL.



We zien allerlei spinnen, een junglekalkoen, indrukwekkende en gevaarlijke mieren en ook wilde varkens. Dat laatste vond ik echt super! Ze kwamen vrij dichtbij en ineens roken ze ons: de haren gingen omhoog en weg waren ze. We komen trouwens weer wespen tegen. Weeral lopen geblazen! Maar er zitten er een paar in ons haar en het enige dat ik kan denken is “Please, not in my ear!”LOL LOL LOL De tweede avond doen we ook een nachtwandeling, zo kan je de tarantula’s vinden die aan hun avondeten willen beginnen. Op onze laatste en derde dag gaat Sally alleen met de gids op trot. Ik probeer ondertussen het sportieve in mij aan te wakkeren door de 30 meter baños te lopen! Heel de nacht ziek geweest, gevolgd door een al even onaangename ochtend. Ach ja, ook dat hoort erbij ;).

De volgende ochtend keren we terug naar La Paz. En, we zijn niet op ons hoofd gevallen, dus vliegen terug. De keuze tussen een helse busrit van minstens 18 uur of een vlucht van 30 minuten, is al snel gemaakt. De vlucht, met 14 passagiers aan boord, mag dan al 6 keer zoveel kosten, met geen stokken krijgen ze me terug op die bus. En 6 keer dat klinkt pokkeduur he, maar het gaat hier om een helse busrit van 9 euro of een aangename, zij het met turbulentie LOL, vlucht van 54 euro. ;)))


Veilig terug naar La Paz

A boat ride, a bike ride and lots of fun

Ok, tijd dus om Peru te verlaten. We hebben een bus cama (bed) geboekt, zo één waar er maar drie zetels zijn naast elkaar in plaats van vier. Op die manier heb je meer plaats. Aangekomen in het busstation verandert de dame ons ticket. En meteen begin ik achterdochtig te worden. Ik vraag haar waarom, zeg dat we een direct hebben geboekt. "Ja, ja, geen probleem". Ik heb mijn twijfels over haar eerlijkheid.... We gaan naar de bus. Sally en ik schieten al meteen in de lach want we kunnen zien dat het duidelijk niet om dezelfde bus gaat dan die op de foto. Bon, we zijn het al wat gewoon, we gaan er ons niet druk om maken. We zijn vertrokken, bye bye leugenaars, bye bye Peru! Maar we hadden beter moeten weten... they pulled a last one on us! LOL Om half vijf ´s morgens worden we wakker gemaakt ondat we zijn aangekomen in Puno. Ah ja, geen probleem want een deel van de toeristen zal hier blijven. En dan komt het: iedereen moet van de bus, we moeten 3 uur wachten op een volgende. Het is ijskoud buiten, zelfs binnen in de wachtzaal is het maar frisjes. Tja, weeral, we kunnen ons er niet druk om maken, je kan er toch niets aan veranderen. Een beetje later blijkt dat dit niet de eerste maal is dat de toeristen voorgelogen wordt (allee gij!!!! LOL). In Cusco liegen ze er iedere keer over en telkens krijgen ze dus in Puno boze toeristen over de vloer :). Snappen die Peruvianen dan niet dat het ons niets kan schelen, zolang ze ons het gewoon even zeggen, dan nemen we warmere kleren mee. Die bus, die moeten we toch sowieso nemen ;).

12 uur later zijn we eindelijk op onze warme bestemming: Copacabana aan het enorme, nee, gigantische Titicacameer. Prachtig gewoon! Van hieruit maken we een daguitstapje naar Isla del Sol, een eiland op een boogscheut van Copacabana. Het is echt niet ver maar de ultrasnelle boot met uiteraard luxestoelen LOL doet er de volledige twee uur over ;). Een wandeling brengt ons van noord naar zuid, echt schitterend. Ongeloofelijk mooi, de foto´s doen het geen eer aan! Ondanks het feit dat er toch een vijftigtal toeristen zijn, is het er enorm rustig... buiten ons gelach dan. ;)



De volgende dag komen we na een adembenemende busrit aan in La Paz, een stinkende stad met een paar mooie gebouwen en superveel (en gevaarlijk) verkeer. Het is een wonder dat ik nog niet ben overreden want ik ben af en toe een beetje verstrooid. LOL In deze drukke stad vinden we wel een superrustige en goede hostel, in het centrum. Echt, zo´n lieve eigenaars, supervriendelijk personeel!

We doen een uitstapje naar de Valle de la Luna, maar waar ik echt naar uitkijk, is de "Death Road". Op de mountain bike, weet ik hoeveel kilometer dalen, met de ravijn vlak naast je. En uiteraard gaan we dat dus doen. :) Sally en ik zijn blijkbaar de enige die die dag met die organisatie gaan, dus we hebben onze eigen gids. Het is echt super, het zicht is ongeloofelijk (ja, ik weet het, ik val in herhaling, maar het is gewoon met volle teugen genieten). Het eerste gedeelte is op geasfalteerde weg. En ik moet zeggen, ik heb nog nooit zoveel geremd in mijn leven. Het gaat echt snel en je mag de gids niet voorbijsteken ;). Het tweede gedeelte is op niet-geasfalteerde weg. Gedurende drie uur is het je stuur stevig vasthouden. De weg is op bepaalde plaatsen maar 3 meter breed. Vroeger was er op dit gedeelte van de trip ook veel verkeer, met als gevolg dodelijke ongevallen. Het bewijs daarvan vind je in de vele kruisen langs de weg. Niet alleen wagens of camions zijn naar beneden getotterd, ook toeristen op de fiets. Een moment van onoplettendheid en het is gebeurd. Maar wij, wij hebben het dus overleefd. :) In totaal ongeveer vier uur van constant dalen, brengt ons in het superhete stadje Coroico.





We blijven hier een paar dagen. De bedoeling was hier een nacht te slapen, en de volgende dag met de boot naar Rurrenabaque te vertrekken. Helaas heeft de dame van het agentschap zich vergist. Wanneer we op donderdag vroeg uit veren zijn, is het duidelijk na een uur wachten dat we niet worden opgepikt. Een telefoontje later weten we dat de boot pas op zaterdag vertrekt. Ok, dan een paar dagen relaxen.... en er zijn ergere plaatsen dan dit om even te wachten: een fijne hostel, zwembadje, zon,... Iemand al medelijden met mij? LOL Maar helaas, op vrijdag krijgen we te horen dat de boot niet gaat. De oplossing: een helse, overhitte en stoffige (de ramen moet open of we stikken van de warmte maar op aardeweg.... gezellig LOL) busrit. Ok, zaterdag eerst 3 uur wachten in de megahitte en dan is de bus er. Voor amper 7 euro krijgen we een busrit van 13 uur onder de poep geschoven, als het ware op een tweede Ruta de la Muerte. Deze keer hoeven we dus zelf niets te doen, gewoon zitten en hopen dat de bus niet 200 meter de ravijn instort. Dit is echt zot hé mensen. Op bepaalde plaatsen is de weg niet breder dan 3 tot 4 meter, en er is tegenliggend verkeer! Gevolg: af en toe achteruit rijden tot waar beide voertuigen kunnen passeren. Met in het achterhoofd de verhalen van op onze Death Road-fietsentocht, is een mens er toch niet 100 procent gerust in. Een deel van de weg leggen we trouwens ´s nachts af. Gelukkig kauwt de enige chauffeur op cocabladen. Olé, dat zal hem wel wakker houden! LOL


Aan de ontbijttafel :)

Maar we zijn dus goed en wel aangekomen in het hete en vochtige Rurrenabaque, de ingangspoort van het Amazonegebied. Morgen vertrekken we voor drie dagen naar de Pampas en daarna voor drie dagen naar de jungle.

Machu Picchu en exit Peru

Na een dagje genieten van de zon en absoluut niets doen, vertrek ik met de (belachelijk dure) trein naar Aguascalientes. Dit op en top toeristendorpje, waar geen kat zou komen indien Machu Picchu er niet vlakbij zou liggen, biedt niet meer dan restaurants en winkeltjes. Ik had verwacht dat het verblijf er duur zou zijn, maar ik vind een propere kamer met eigen badkamer voor nog geen 4 euro. Lang leven het laagseizoen! LOL Ik kruip vroeg onder de wol want om 5u30 wil ik klaarstaan om de bus naar Machu Picchu te nemen. Maar over pech gesproken, tussen al die luie Peruvianen is de enige gemotiveerde kerel toch aan het verbouwen naast de hostel zeker LOL. Na 5 uurtjes slapen, sta ik iets minder fris dan verwacht op.

En dan Machu Picchu. De rit naar boven duurt een half uurtje met de bus. Het zicht is adembenemend. Overal hangt er mist rondom de bergen, prachtig!





Aan de inkom vragen ze je of je Wayna Picchu wil opgaan. Van deze berg kan je heel Machu Picchu zien. Doen dus, wat is een uurtje afzien… en ik heb trouwens een Twix mee waarvan ik mag genieten eens ik boven ben ;). Om Wayna Picchu op te gaan, krijg je een uur aangegeven. Ik mag om 10 uur. Ok, tijd om naar boven te gaan. En mensen, dit is afzien LOL. Wat een trappen! Ik ben stikkapot eens ik boven ben, maar het is het allemaal waard! Alleen al voor die heerlijke Twix! LOL Ik heb hoogtevrees maar heb er bij het naar boven gaan geen last van. Wanneer je echter terug naar beneden wil, dan moet je via een stukje waar de treden superklein zijn, er geen echte houdvast is, tenzij de muur. Dan neemt hoogtevrees toch een beetje de bovenhand. Op de poep, heel elegant naar beneden. LOL Maar eens dat stukje voorbij, was het terug op beiden voeten ;). Ik geniet nog een hele tijd van Macchu Picchu en besluit dan om terug naar beneden te gaan. In een zotte bui (volgens mij moet ik last hebben van één of ander symptoom van hoogteziekte LOL) beslis ik om naar Aguascalientes te wandelen. Amai, pijnlijke beslissing. Een uur en 1000 treden later (als het er al niet meer zijn – serieus, er kwam geen einde aan) ben ik er eindelijk.





En dan ben ik dus nu iets meer dan een week in Cusco. Noem het een beetje uitzieken ;). Niet dat ik echt superziek ben of zo, maar perfect gezond is dan ook weer niet de juiste omschrijving. Elke reiziger maakt dit al eens mee, nietwaar. ;)




Cuy, ik noem het gewoon hamster LOL, een lekkernij volgens de Peruvianen en allen die een slechte smaak hebben LOL


Tja... Halloween LOL

En dan gisteren komt de eigenaar van de hostel me zeggen dat de kamer die ik heb, gereserveerd is. Hmmm, ik heb nochtans gezegd dat ik bleef. Bon, niets aan te doen dan zeker, ik ben een flexibele persoon, iedereen kan zich vergissen. Maar dan ineens loopt de emmer over, ik ben het beu… die ongeorganiseerde Peruvianen (nu moet je weten dat ik ‘s morgens weer niet goed was geweest, dit was er gewoon teveel aan, iedereen die me kent weet hoeveel geduld ik heb LOL). Dus ik terug naar boven. Ik zeg hem dat het gezegd was tot woensdag. Hij weer zeggen dat Sally had gezegd tot dinsdag, ik niet afgeven. En dan zeg ik hem dat Sally hier is dankzij mij (ze is hier ondertussen al een week), dat mijn Zwitserse vrienden hier vorige week ook waren dankzij mij (het is niet bepaald een bekende hostel). Dat ik op het internet heb geschreven dat dit een goede hostel is, en dat hij dus nu niet correct. Wanneer ik hem zeg dat ik nu tegen iedereen dan maar zal zeggen hier niet te komen en dit ook op het internet zal zetten, komt zijn vrouw tussen. Ze zegt iets tegen hem in lage stem, en voor ik het weet, kan ik blijven. Je moet je dat inbeelden hé, je bent niet goed, je hebt zeker geen zin om weer je rugzak klaar te maken, weer een hostel te zoeken, weer te gaan onderhandelen, en dan komen ze af met die zever. Ook ik verlies dan al eens mijn geduld, al is het op zijn Katrijns: kalm vanbuiten, maar een beetje boos vanbinnen ;).

Nu, na meer dan een week in Cusco, zit ik dan vanavond eindelijk op de bus richting Bolivie. Peru is een land dat ik verlaat met tegenstrijdige gevoelens. Het is prachtig, maar de Peruvianen zijn ongeloofelijke leugenaars. Je mag uiteraard niet veralgemenen (maar hier dan toch een beetje), maar soms wordt het een mens toch echt teveel. Erover is erover, leugen na leugen krijg je hier te horen.... maar ja, dat is dan het gevolg van toerist zijn zeker? :))))