Eens iets anders... hoogteziekte

Mijn volgende stop is Manizales, in de Zona Cafetaria, de streek van de koffieplantages. De eerste dag is het gewoon wat rondwandelen in ' t stad met 2 kerels die ook in de hostel verblijven (ik ben tenslotte om 5 uur 's morgens opgestaan om toch iets aan mijn dag te hebben na een busrit van 5 uur). BTW, ik slaap voor de eerste keer in een dorm sinds ik mijn reis begon. Het verschil in prijs is te groot voor een kamer apart waar je toch niet je eigen badkamer hebt. Ik besluit dan maar in de dorm te slapen.



De volgende dag gaan we de vulkaan op. Het zou een leuke trip worden.... Onderweg naar boven voel ik me niet goed, maar ik denk dat het wel zal overgaan. Nu moet je weten, Manizales ligt op 2000 meter, wij gaan naar 4800 gaan om daarna tot 5100 te wandelen. We stoppen op 4100 meter ongeveer om wat leuke foto's te maken. Ik wil voor de fun een vulkaanrots op een andere leggen, een torentje maken als het ware, het kind in mij leeft nog. ;)) Terwijl ik me buk word ik duizelig, ik ben meteen buiten adem. Hmmmm, precies toch niet zo goed. Maar ik denk dat het wel zal overgaan dus ik zeg niets. En dan komen we boven aan. Het is ijs-, maar dan ook ijs-, ijs-, ijskoud!!!! Ik heb een topje aan, een t-shirt met lange mouwen, nog een t-shirt daarbovenop, mijn zwart vestje en mijn windstopper, mijn lelijke maar handige plastieke regenjas en nog bevries ik. De sneeuw maakt het er niet warmer op. :((



Bon soit, niet zagen, we beginnen aan de wandeling. Binnen de 5 minuten ben ik helemaal duizelig. Nu, ok, ik heb geen goede conditie (uren aan een stuk dansen dat kan ik, maar vraag me niet om 2 minuten te spurten LOL), maar dit is niet meer normaal. 5 stappen zetten en buiten adem zijn, zelfs voor mij is dat erover! LOL Braakneigingen, duizelig, hoofdpijn, maar ik wil niet opgeven. Samen met de tweede gids ga ik alleen de vulkaan op, de anderen zijn voor ons. Maar ik wil en ik zal! ... Maar dat is dus buiten hoogteziekte gerekend. Na 40 minuten stappen (en pauzeren LOL LOL) geef ik op. Ik voel me alsof ik in dagen niet heb gegeten (en zij die mij kennen weten dat dat niet kan LOL), mijn gezicht is echt helemaal bevroren (en beste vrienden, wanneer ik bevroren zeg, dan bedoel ik dus zo bevroren dat ik mijn gezicht en zeker neus totaal niet meer voel, ik houd heel de tijd mijn zakdoek aan mijn reukorgaan want volgens mij loopt die van hier tot aan de top van deze f***ing vulkaan maar ik voel niets meer... was dat teveel info? LOL) .... Nee, ik wil wel doorzetten maar trop is teveel. Ik besluit om terug te keren. De eerste keer dat ik opgeef wanneer ik iets onderneem op reis, maar als het niet gaat, dan gaat het niet. Kokhalzend naar boven stappen, met een bonkend hoofd, nee, dat is het mij niet waard...




Na de wandeling, voor de ene dus al wat korter dan voor de andere LOL LOL, rijden we terug naar beneden om te gaan lunchen. Maagje vol, en we kruipen het warme zwembad in, gevuld met water van de vulkaan, een ontspannende 50 graden... en met de bijhorende heerlijke zwavelgeur LOL. Na een hele dag koud te hebben gehad, doet dit supergoed. In het bad van 62 graden ben ik niet ingeraakt. Man, dat is warm!

Daarna is het richting hostel. Ik neem een te warme douche, schrijf deze blog met een gezicht zo rood als een tomaat, hoofdpijn van hier tot in Tokio en ik kruip zalig mijn bedje in na het eten van een welverdiende brownie en een appel... Slaapwel lieve vrienden.

Vissen en de Efteling

Om weer een centje extra te besparen (en dan uit te geven aan internet om jullie te entertainen LOL) spring ik om 20u30 op de nachtbus richting Medellin. Weinig uren slaap later kom ik aan. En amai zeg het busstation stinkt hier nogal naar vis! Ik neem mijn rugzak en wandel richting metro. Niet te doen zenne, die visgeur. Echt overal stank! Bah! .... En dan na een vijftal minuten heb ik toch het gevoel dat het toch wel echt is alsof die geur heel de tijd van dichtbij komt. En inderdaad mijn rugzak stinkt keihard naar vis!!!! LOL LOL LOL Die heeft dus hoogstwaarschijnlijk tegen een of andere doos vol met vis gelegen. Niet te doen die geur! Ik dus de metro op, smelling like a fish... zou het woord viswijf hier van toepassing zijn? LOL LOL LOL

Gelukkig heb ik via Couchsurfing een slaapplaats gevonden. Sor wacht me op wanneer ik in El Poblado aankom, een gedeelte dus van Medellin. Bij haar thuis kan ik de rugzak een goede schrobbeurt geven, de kleren gaan haar wasmachine in. Ben ik blij dat ik nu niet in een hostel verblijf :)))). Sor heeft een supermooi appartement, in een heel fijne buurt. Beneden kom je niet binnen tenzij de bewaker je binnenlaat.

Na de schrobbeurt van de rugzak en een heerlijke douche om de geur bij mij weg te krijgen LOL, neemt Sor me al meteen mee op stap. We rijden naar het dorpje Santa Elena, daarna gaan we naar Rionegro en San Antonio. Het is hier vandaag een feestdag dus ze hoeft niet te werken. Echt tof om eens iets te bezoeken met de wagen, dat is al wat gemakkelijker. :))))) We eten te veel, lachen wat af, en hebben hele toffe gesprekken. Dag 1 in Medellin is alvast geslaagd!



Rondom Medellin zijn er wel wat leuke dingen om te bezoeken. Zo neem ik de bus richting El Peñol, waar je via 649 treden bovenaan een grote rots van een geweldig zicht kan genieten. Ik vertrek 's morgens al vroeg, namelijk om 7 uur omdat ik er zeker wil zijn voor de zon in volle glorie verschijnt. Om 9 uur ben ik er, het regent een beetje. Niet erg, van water word je alleen maar wat nat. Tegen dat ik boven ben, staat de zon paraat om tussen de wolken door mijn huid te verbranden. (Het is dus heel belangrijk dat je je hier echt wel goed insmeert. De zon staat hier precies heel de dag recht boven je hoofd!) Het zicht is hier ongeloofelijk mooi. De foto's doen het zeker geen eer aan. Ik zet me rustig neer om met volle teugen te genieten. Prachtig gewoon! Daarna is het terug naar beneden. Een stuk gemakkelijker moet ik zeggen. :))) En de mensen die ik tegenkom die vragen me allemaal of het nog ver is. LOL LOL



Beneden aangekomen blijf ik in mijn iet of wat sportieve bui, en wandel ik een kleine 40 minuutjes naar het volgende dorp, Guatapé. Het is een supergezellig kleurrijk dorpje waar je vanalles kan doen, zoals bootje varen, jetski, ... Het doet me zo wat denken aan de Efteling met al die kleurtjes en mooie vuilbakken, hoewel het hier allemaal in het weekend waarschijnlijk eerder rond alcohol draait dan rond ijsjes LOL LOL. Nu is het er rustiger aangezien we woensdag zijn. Tijd om een lekker lunchke te verorberen. Voor 6000 pesos (2,5 euro) heb ik een maaltijd met drank. Ongeloofelijk toch hoe eten extra goed kan smaken wanneer het zo goedkoop is! LOL LOL LOL Je moet hier altijd vragen naar de 'vaste lunch' en dan krijg je goede prijzen. Daarna wil ik op de 'canopi' gaan, hoe ik het moet uitleggen weet ik niet, kijk maar naar de foto. Echt wel fijn om te doen, spijtig dat het alleen zo kort is.



Na een fijne dag, neem ik weer twee bussen en de metro om thuis te geraken. Verkeerd afgestapt, maar ik ben er toch geraakt. De buschauffeur ging me zeggen wanneer ik moest afstappen, en ineens draait die zich om om geld terug te geven aan iemand en zegt die "ai, amor"... hij was het vergeten LOL LOL. Gelukkig was ik nog niet zo ver, en wist ik de weg terug via het shopping center...tja, ik ben een vrouw voor iets he LOL LOL.


Mode voor een maatje meer


Een avondje stappen in Medellin

Modder in Cartagena

Cartagena, een enorm gezellige stad, mooie huizen, superwarm, lekker eten en ambiance 's avonds. Ik verblijf weer in een superleuk hotelleke. Van de kerel op het strand in Taganga heb ik een tip gekregen. Een kamer alleen is er eigenlijk 25.000 pesos (had geïnformeerd via internet), maar ik weet dat David me zei dat ik die voor 20.000 zou krijgen. Ik kom er dus aan, geef als referentie David (zijn moeder heeft een hostal in Taganga) en zeg er meteen bij "De kamer is 20.000 dacht ik he?". En voilà, ik betaal 20.000 :)))

In hotel Los Roques ontmoet ik twee kerels die die dag overvallen zijn. Ze zitten beiden aan de computer maar Grant begint meteen een klapke met mij. Hij en Dan zijn naar een vissersdorpje geweest overdag. Op de weg terug worden ze afgezet aan het strand. Ondertussen wordt het al wat donker, maar geen paniek, ze zien daar nog een koppeltje rustig zitten. Denkende dat alles dus veilig is, wandelen ze gewoon door. Ineens komt daar een kerel met een megagroot mes aan. Ze beginnen te lopen, maar die kerel geeft niet op. Grant gooit dan maar de rugzak met de waardevolle spullen op de grond. En gelijk heeft hij hoor! Hier in Zuid-Amerika gaan ze je niet zomaar bedreigen, nee, als het er op aankomt en je geeft je spullen niet meteen, dan deinzen ze er niet voor terug om je neer te schieten, of in dit geval dan, neer te steken. De twee zijn er duidelijk van aangedaan (je zou voor minder). We besluiten dan maar het verwerkingsproces in gang te zetten door een stapje in de wereld te gaan zetten. :))))


Feestbeestjes in Cartagena - cocaïne is hen zeker niet onbekend

De slachtoffers en ik

De volgende ochtend ga ik naar El Volcán de lodo, de moddervulkaan. Het is zoals het woord het zelf zegt een vulkaan vol modder. Je gaat er dus in, en dan leg je je neer. De modder is zo dik, dat je drijft. En dan komt het beste gedeelte: massage!!!!! Twee keer krijg ik daar een geweldige massage, zalig, niet te doen. Wanneer je uit de modder stapt, dan veeg je het meeste af. Daarna ga je naar beneden naar de lagoon waar dames op je wachten om je te helpen de modder te verwijderen. Er is zoveel modder in het water dat het alles behalve helder is. En dat is misschien maar goed ook want je kan best je bikini uit doen of die wordt niet proper. Sorry mannen, hier heb ik geen foto van LOL LOL LOL (en misschien maar goed ook want van de heer die op geen 2 meter van mij zijn reuzezwembroek uitdoe, hadden jullie toch geen foto willen zien zeker??? LOL LOL).

Welcome to Colombia

Om 20u00 verlaat ik de posada in Merida. Welgeteld 1 bus, een por puesto (gedeelde taxi waar 5 mensen in kunnen) een andere korte taxirit en 19 uur later kom ik aan in Santa Marta, Colombia. De nachtbus die mee eerst naar Maracaibo bracht is precies wat later aangekomen want bussen naar Colombia zijn al vertrokken. Ok, dan maar met een gedeelde taxi gaan, goedkoper maar minder aangenaam zitten. Niks aan te doen. :)

Onderweg worden we zeker 5 keer gestopt voor paspoortcontrole. Ik ben al blij dat ik niet in zo´n grote bus zit, stel u voor dat die ook elke keer worden nagekeken. Aan de grens moet iedereen eerst zijn handen wassen. Nu, ik voel me al een paar dagen niet zo spetterend, vermoeid, hoesten, maar ik doe mijn best om te stralen. Eens mijn paspoort gestempeld, moet ik nog even langs de verpleegster. Die vraagt me vanwaar ik kom, waar ik naartoe ga (precies een conversatie met een andere backpacker LOL), en dan vraagt ze of ik me goed voel. Met mijn mooiste glimlach zeg ik dat ik me heel goed voel. En ze wil weten of ik niet moet snuiten en zo. No, no, señora, niks van dat alles. Mijn neus is een beetje verstropt, ze kijkt me twijfelachtig aan, maar wie gelooft er nu niet zo een onschuldig uitziend iemand als ik??? LOL LOL LOL

Ik werd al meteen aan de douane op mijn vingers getikt omdat ik deze foto nam :)

Enfin, na een lange reis, ben ik dus eindelijk in Colombia. Ik neem eerst een frisse douche, dan ga ik wat eten. Na een fijne babbel met andere reizigers kruip ik vermoeid mijn bed in. ´s Morgens voel ik me niet echt opperbest. Zelfdiagnose: keelontsteking. Ik herken de gezwollen amandelen en bijhorende witte bollekes maar al te goed. Les drie, namelijk wat pillekes meenemen, komt al goed van pas. Dat gepaard gaande met een stijve nek van het slechte bed.... ja, ik heb betere dagen gekend. LOL Maar ik ga niet binnenblijven dus spendeer ik heel de dag al wandelend en babbelend met Luk, een Canadees van 40 die op zoek is naar de ideale plek om zijn surfschool op te starten.

Next day, naar Tayrona National Park. Een paar daagjes strand en slapen in de hangmat, gezellig denk ik dan zo. Eerst een mooie wandeling van 45 minuten en dan zijn we aan de eerste slaapplaats aangekomen. Een nachtje slapen en 17 muggenbeten in mijn gezicht later, besluit ik echt maar twee nachten te blijven en dan naar Taganga te gaan, om er te gaan duiken.

En het was inderdaad een goed idee van mij om te vertrekken. Het duiken was geweldig. 2 heel mooie duiken gedaan, superveel vissen gezien, in allerlei kleurtjes. Ik verblijf ook in een knusse hostel. Voor de prijs van een dorm in de heel populaire hostels heb ik mijn eigen kamer met badkamer. De eigenaars zijn supervriendelijk. Liever hier dus blijven dan in een duurdere hostel. Anderen toeristen die kom je toch zo op straat tegen en die spreek je gewoon aan om iets te gaan eten met die mensen. Ik heb trouwens besloten dat ik, tenzij het verschil in prijs echt groot is, ik altijd mijn eigen kamer zal nemen. Ik verdien dat :)).

Na mijn dagje duiken, beslis ik van nog een extra nacht te blijven en eens écht niets te doen. Een dagje strand, denk ik zo bij mezelf. En het heeft deugd gedaan maar warm mensen, warm. Gelukkig spreekt een Colombiaan me aan en kan ik op een van zijn strandstoelen liggen. Zalig onder de boom. Maar die Colombianen die zijn dus niet te doen hé. Ge weet wel, in België kijken we al eens naar elkaar op straat, om dan ons om te draaien, beiden te glimlachen en gewoon verder te gaan. Hier kunt ge u dus beter niet omdraaien, of ze staan er. Vandaar dus dat ik ineens op een strandstoel lig! LOL LOL LOL Enfin, die vraagt me om een sms te sturen met zijn gsm naar zijn vriendinneke in Engeland. Hij kan niet zo goed Engels. Ze zijn twee maanden samen geweest en hij wil haar laten weten dat hij ze mist en je kent de zever wel. Ondertussen heeft hij ook nog een andere vriendin hier. Ja, in Zuid-Amerika is dat dus heel normaal dat je van meerdere walletjes eet. Iemand plots interesse om hier te komen wonen? LOL LOL LOL

´s Avonds zet ik een stapje in de wereld. Het is immers woensdag en dat zou de topdag zijn voor Taganga. Elke toerist is inderdaad te vinden in dezelfde bar, namelijk El Garaje. Btw, we zijn hier dus in Colombia, en dat is dan ook overduidelijk. In Taganga kunt ge u volgens mij een baan snuiven van hostel naar restaurant, van bar terug naar de hostel. Niet te doen gewoon. Op straat vragen ze u of je wat ´sneeuw´wilt. Nu afkoeling zou welkom zijn, maar niet in poedervorm LOL LOL LOL

Op zoek naar dieren

Weer spring ik op een nachtbus, deze keer richting Merida. Het gaat er wel kouder zijn, verzekeren ze me in Coro. Ja, het is er fris zeggen de locals van de oven genaamd Coro.... Na 17 uur (!!!!) kom ik eindelijk aan. De bus heeft een omweg moeten maken omdat een of andere brug is ingestort. Van de bushalte neem ik nog eens een halfuurtje de bus om naar mijn hosts te gaan. Zij wonen iets buiten de stad. Ik verblijf er maar 1 nacht want de volgende ochtend vertrek ik richting Los LLanos, een natuurgebied vol muggen LOL. En wat het koude Merida betreft, ik snap het, het is hier maar 25 graden LOL LOL LOL!!!!

Op naar Los Llanos. Het is regenseizoen, het water staat hoog, de plantjes zijn planten geworden. Gevolg: er zijn veel minder dieren te zien, en dat zullen we geweten hebben. Samen met vier Duitstalige Zwitsers en een Spanjaard die geen Engels kan, vertrek ik. De eerste dag spendeer je zo goed als in de bus. Enkel s avonds kunnen we eindelijk na een hele lange tocht de boot in (bij deze wil ik even de pharmaceutische industrie bedanken voor de pilleke tegen de vele bochten die we hebben genomen LOL). Hoe die gidsen de dieren detecteren in het donker, het zal me altijd een raadsel blijven. Ze hebben wel een pillamp, maar hoe ze die miniboa spotten en de iguana die de kleur van de vegetatie aanneemt, ja, daar ben ik van onder de indruk. Onderweg vallen we uiteraard stil (hoe kan het ook anders LOL) omdat de motor in een visnet terecht is gekomen. Een ander bootje snelt ons ter hulp. En al maar goed ook want ik weet niet hoe lang die insectenverdelger werkt... LOL

s Avonds eten we een heerlijke maaltijd en dan slapen maar. Het huis waar we verblijven is superstandaard he, geen luxe uiteraard, en we slapen met zijn allen op de kamer. s Morgens een heerlijke koude douche en we beginnen aan dag twee. Nu dag twee wordt een beetje anders dan normaal gezien. Om een lang verhaal kort te maken, ze hadden ons gezegd dat we twee nachten in het andere gedeelte gingen slapen, een posada midden in een mooie omgeving, maar dus plots zullen we twee nachten hier blijven slapen. Dat is dus zogezegd omdat het nog 4 uur rijden is s avonds en we pas onze boottocht doen om 16u00. Ik stel voor om er een dag European style van te maken: we doen alles wat sneller. Dus s morgens sneller naar de kaaimannen gaan zien met de wagen, sneller ontbijten, minder treuzelen en de boottocht dus vroeger doen. En op zo n moment he, dan komt toch eigenlijk uwe ware aard naar boven. Als er iets rammelt en er iets moet georganiseerd worden, dan schiet ik plots in gang. Ja, ik ben toch een beetje een controlefreakje. LOL De anderen vinden mijn voorstel goed, de gids telefoneert met de eigenaar en dus zodoende zullen we twee nachten in luxe slapen. :))))

Dag twee dus. Ja, het is toch niet echt wat ne mens er van verwacht. We rijden dus eerst een uur naar een of andere boerderij. De ingang van de boerderij is een kilometer voor het huis. De eigenaar blijkt niet thuis te zijn, dus kunnen de mannen die er werken de poort niet opendoen... want ze hebben geen sleutel! Ok, dan klimmen we er over en gaan we te voet. Nu, ik wandel graag he mensen, ja ik doe dat echt graag. En dan zeker in zo n mooie omgeving, vol verschillende soorten vogels, gefluit langs hier en daar. Maar de weg lig bezaaid met... koeienstront. Ik kan niet links of rechts kijken, nee, mijn ogen focussen zich in volle concentratie op de grond. Stront vermengd met modder... leuk LOL. En je kent dat wel he, dan spat dat zo gezellig op je benen en op je broek. En een van de honden is blijkbaar heel blij me te zien en springt met zijn propere poten op mij. Olè, nu ook mijn topje vol stront LOL.

Omdat de poort dus toe is en de wagen dus niet binnenkan, gaan we met de tractor naar de kaaimannen. Ook hier weer: veel water, ze hebben 3 dagen geleden 3 koeien gekregen, dus ze blijven in het water. Ok, dan terug naar de wagen, nog steeds op de tractor. Nu, dat is uiteraard weer via dezelfde weg he. De geur is nu echt niet te harden want de tractor rijdt als het ware de koeiencadeautjes open en L'eau de vache komt vrij. Dat en het feit dat de banden van de tractor overal stront in het rond smijten, maakt dit toch een geurrijke trip LOL. Minder grappig is dat Javier valt. Ge moet weten, wij zitten niet in, op, de tractor maar errachter op houte planken. Je kan je dus niet echt goed vasthouden en Javier zal het geweten hebben. Ik probeer hem vast te houden maar hij zit achter mij en ik kan hem niet rechttrekken. De arme man, die valt op de band, smeurie op de kleren en een hele pijnlijke rug als gevolg.

Daarna de boottrip om de dolfijnen te zien (ondertussen heb ik wel even snel een douche genomen en andere kleren aangetrokken :)))) ). Onmoglijk om er een foto van te nemen want je weet nooit waar ze plots omhoog zullen opduiken. Deze roze dolfijnsoort worden helaas meer en meer bedreigd. Omdat ik dus geen foto heb, hier een foto van het biljet van 2 bolivares waar die dus wel stil op staat LOL.

Een laatste rit voor vandaag brengt ons naar het andere kamp: welcome to paradise! Schitterende ligging, aan de rivier, mooie tuin, en ik, ik krijg als enige vrouw mijn eigenste hutje. Dit is genieten!!!! Wanneer ik de schakelaar van het licht wil aandoen, blijkt het wel een kikker te zijn. LOL Glibberig en snel, maar we, enfin, de kerel die er werkt want ik zit veilig op het bed LOL LOL LOL, krijgen hem te pakken.

De twee volgende dagen gaan we nog op zoek naar dieren (niet al te succesvol). De laatste dag gaan de jongens raften en Javier en ik wij gaan naar de petrogliefen zien. Hoe ze gemaakt zijn, dat weten ze niet, maar het is ook niet bijster belangrijk. Wat ik wel even wil meegeven van deze dag is hetvolgende. Het is dus zoals gezegd regenseizoen. Wij staan daar te lachen en te doen terwijl we precies onder de douche staan. En dan willen we terug naar de wagen gaan, maar op onze laatste dag regent het dus pijpenstelen (we hebben eigenlijk veel chance gehad want voor de rest niet veel regen)! Een man nodigt ons uit om onder zijn afdak te schuilen. Prompt haalt hij ook een stoel voor mij. Het is onbeleefd om te weigeren, dus ik zet me. Daar zit ik dan, op waarschijnlijk een van de weinige stoelen dat deze man heeft.... Ik kan in zijn huis zien. Het is echt om van de schreeuwen... De armoede in Venezuela is enorm. 68 procent van de bevolking heeft er mee te maken. Het regent een beetje binnen langs de zijkant, waar het ijzeren bed staat. Er ligt een teddybeer op, de matras stelt niets meer voor, de kippen schuilen onder het bed voor de regen. Boven het bed hangt een tekening. Deze man heeft niets, maar verwelkomt ons met de alomaanwezige vriendelijkheid van de Venezolanen. Ik ben er echt een beetje van aangedaan. Hoe dat sommige mensen hier leven, niet te doen. Geen mooie badkamer om eens een relaxerend badje in te nemen, toiletten die door geen enkele hygienecontrole zouden worden goedgekeurd, geen warm water om de afwas te doen, amper meubels,... Het is schrijnend. En ja, dit heb ik al gezien in Thailand, Laos, Comboja, enz... maar je vergeet snel. En nu ik dit weer zie, ja, het brengt me toch even met de voetjes op de grond...

Daarna is het terug richting Merida. Na een nacht in de leuke posada Infusion (back to my reality - ik heb de prijs van 120 naar 70 gekregen, het verhaal bespaar ik jullie want ik zie dat de tekst al lang wordt en wil jullie zeker niet vervelen) vertrek ik de volgende avond met de nachtbus naar Maracaibo, waar ik een bus zal nemen richting Colombia.

Toch nog even dit (en sorry als het wat lang wordt, maar neem gerust even een pauze LOL). Venezuela, het is een land van moeilijk bereikbare gebieden die je enkel via dure tours kan bezoeken, met een zwarte markt om je geld te wisselen, van ongelooflijk veel armoede, van vettig eten, van heerlijke jugos, van goedkope busritten, het land van borsten en billen, dure kledij, van spotgoedkope benzine, van wagens die elk moment uit elkaar lijken te gaan vallen, maar vooral het land waar de mensen zo fantastisch zijn, ongelooflijk vriendelijk, behulpzaam, charmant,...

delen door 8.2 ;)))))

Bedankt aan jullie Venezolanen, om het begin van dit avontuur al onvergetelijk te maken!!!!

Overhit in Coro!

Coro.... ja, wat valt er te zeggen over Coro. Het is sinds 1993 Werelderfgoed van Unesco, maar dat is er niet aan te zien. Het is wel een gezellig stadje, maar zoals de meeste steden hier (ik denk eigenlijk allemaal) val je er niet van achterover. En het is hier snikheet. 35 graden in de schaduw. Bakken, bakken, bakken geblazen! In Coro heb ik geen couch gevonden, dus ga ik naar een hostel. Er is hier dus geen toerist te bespeuren. Geen nood, tijd voor mezelf dan maar, effe relaxen. De eerste namiddag doe ik niet veel. Ik ben wat moe van de busrit, mijn staartbeen laat zich duidelijk voelen. Ik zat dus amper in die bus of het begon al. Maar bon, ik klaag niet, ik ben potverdekke in Zuid-Amerika! De volgende ochtend slaap ik eens uit, enfin, ik lig in bed tot 9 dus.

Het is ontzettend, maar dan ook ontzettend warm, het geeft me niet meteen zin om rond te wandelen. Dan maar even naar het internet. Terwijl ik zit te babbelen met Layla en haar vertel hoe goed weer het hier wel niet is, zie ik de grijze zwolken niet verschijnen. Na een uurtje op het www, ga ik naar buiten..... nee, ik wil naar buiten gaan maar er is hier een regenbui niet te doen. Wachten dan maar, zoals de Venezolanen doen. :) Heel de dag regent het een 15 minuutjes, dan weer een half uurtje zon, enz....

Tussen twee buien door denk ik even naar het busstation te wandelen. Het is maar een half uurtje en ik moet mijn busticket voor morgenavond reserveren (kan je hier dus best altijd op voorhand doen, of je zit niet mee op de bus. Veel mensen hebben hier geen wagen en dus nemen ze allemaal de bus). Enfin, de zon schijnt, ik vertrek. Nog geen kwartier later gaan de kranen vollen bak open. Ik probeer te schuilen, maar er is zoveel water dat ik toch nat word. En dan stopt er een taxi. Ik zeg hem dat ik geen taxi nodig heb want ik wandel wel naar de bus. Maar die kerel die wil me helemaal niet laten betalen, nee, hij biedt me een gratis lift aan.... goh, en waarom zou ne mens dan weigeren hé :))))

In de namiddag heeft de zon de hemel weer veroverd. Met twee Fransen toeristen die ´s ochtends zijn aangekomen, ga ik naar de duinen hier, bekend als Venezuela´s little Saharan Desert. En amai, al een chance dat ik niet net naar de kapper ben geweest want er is hier veel wind, niet te doen. Wel heel tof eigenlijk. Op de weg terug vinden we geen taxi en rijden er precies ook geen bussen. Drie kerels die er ook zijn met hun camionetteke nemen ons mee. Even het sauna-effect ervaren achterin. LOL

Maracay, een stad waar weinig toeristen stoppen

Na mijn tripje naar de Angel Falls vertrek ik dezelfde avond met de nachtbus naar Maracay. Maracay is eigenlijk niet meer dan een grote stad, maar ik wil toch eens een kijkje gaan nemen. Weinig of geen toeristen stoppen hier, maar ik zie niet in waarom ik dat niet zou doen. Vind ik het niet tof, dan vertrek ik gewoon de volgende dag, of zelfs dezelfde avond weer (heb ik toen ook gedaan in Ventiane in Laos). Via couchsurfing heb ik een verblijfplaats gevonden bij Abby. ´s Morgens verwachten ze me meteen aan het zwembad. Van de nachtbus naar het zwembad... ja, weeral, en ik verval in herhaling, het kan erger dan dat. LOL

Heel de dag geniet ik van zon, zwembad en reaggeton. Er is immers een dj en die draait de ene superplaat na de andere (allee, voor mij dan toch want vele van de mensen die ik hier leer kennen, vinden het maar niets). Het is echt een supertoffe dag. Ik leer ineens keiveel mensen kennen, spreek heel de dag Spaans (of wat er toch voor door mag gaan), vergeet iedereen zijn naam LOL en geniet gewoon van mijn dag. ´s Avonds eten we met zijn allen samen, het is echt lachen geblazen. Nee echt, ik voel me tot nu toe super in Zuid-Amerika. De vrouwen zijn heel sympathiek en de mannen, ja, die zijn nog vriendelijker (en charmeurs, niet te doen, maar dat pakt niet bij mij zenne LOL). Wanneer we bijvoorbeeld met 6 in de wagen zitten, awel, dan willen ze hier dat ik van voor zit en niet dat ik met de andere drie vanachter zit. Vrouwen zitten vooraan, en zeker de gaste, de deur wordt voor me opengehouden, ik mag niet betalen, ze noemen me guapa,.... Ja, misschien moet ik maar eens verhuizen. LOL LOL

Enfin, ik deel hier de kamer met een andere couchsurfer, Ricardo, een beetje een rare Italiaan moet ik zeggen. Nee, raar, dat is nog lichtjes uitgedrukt. Die is precies niet van deze wereld. Een intelligente kerel, maar een telefoonkaart gaan kopen, dan kan die niet alleen. LOL Samen met José Luis, de "ambassadeur" van de CS van Maracay bezoeken we de volgende dag Maracay. En inderdaad, er is niet veel aan, het is eigenlijk gewoonweg lelijk.... maar weet je wat? Ik ben superblij dat ik hier gestopt ben: SUPERtoffe mensen leren kennen, veel Spaans gesproken en goed gelachen. Meer moet dat allemaal niet zijn....

Zondag is het dan BBQ. Eigenlijk is het zo wat heel de dag samen voorbereiden en dan `s avonds smullen. Supergezellig!

De volgende ochtend wil ik naar Coro vertrekken. Ik moet me haasten want ben wat te laat, maar wanneer ik aankom in het busstation, dan lijkt de bus vandaag niet te vertrekken. Hopsa, dan maar terug naar het huis van Abby. Dinsdag laat ik me dit niet voor de tweede keer overkomen, en sta ik om tien voor zes op. Om 7u20 neem ik eerst de bus naar Valencia, vanwaar ik een bus richting Coro zal nemen. De bus vlamt er als het ware door! Echt, die denken hier dat die bussen racemachines zijn of wat? LOL En dat zijn dus geen bussen met airco he mensen, nee, deze bussen die zijn voor Jan Modaal. Warm, warm, warm! Maar de kerel die de centjes komt halen, is buiten superschattig, ook eerlijk. Ik heb geen flauw idee hoeveel de rit kost en dus houd ik maar wat geld omhoog. En hij neemt me amper 7 bolivares, het juiste bedrag :). Dat weet ik te appreciëren. Hij brengt me zelfs naar de bus die me naar Coro zal brengen. De mannen hier he, altijd vriendelijk :).

Watervallen... en in het water vallen

Na een lekker ontbijtje met pannenkoeken, nemen Nathalie en ik de taxi naar de luchthaven. Nathalie heb ik nu net aan het ontbijt leren kennen en ze gaat ook naar Salto Angel. Een klein vliegtuigje zal ons naar Canaima brengen van waaruit we de watervallen zullen gaan bezichtigen. In de vliegtuigjes kunnen vijf passagiers zitten. In het mijne zit er buiten de piloot niemand. Nee, ik vlieg als co-pilote het eten mee ;)))).

Na een uurtje zijn we aangekomen. Eerst laten we een deel van de bagage die we hebben meegenomen achter omdat we vandaag al naar Salto Angel gaan. Buiten je zwemkledij heb je niet veel nodig. Alles wat meekan, kan immers nat worden. En ik denk dan eens een superidee gevonden te hebben: ik maak twee gaten in een zak en trek die over mijn rugzak. Zo is die wat beschermd van de regen. En ja zenne, de zak blijft droog bovenaan... want het regent niet. LOL Onderaan is die echter wel nat van in de boot. Hun bescherming is niet om over naar huis te schrijven ;). Gelukkig zat alles nog eens apart verpakt in kleine plastieke zakjes :))).

Enfin, na een lange tocht in een pijnlijk hard bootje komen we aan. Tijd om naar het uitkijkpunt te wandelen. Eens we daar zijn, is het kleddernat worden! Snel de camera uithalen en de obligatoire "I've been there foto" nemen en de camera terug wegsteken. 's Avonds slapen we in hangmatten, en al een chance onder een goed afdak. We hebben eigenlijk heel veel geluk want hoewel het regenseizoen is, hebben we overdag amper een paar druppels gehad. Maar 's nachts regent het dat het giet! Super eigenlijk. Daar lig je dan in de hangmat, geen muggen te bespeuren (helaas heb ik al wel muggenbeten van ervoor en amai het jeukt!) en de natuur die volop haar kranen openzet. Geweldig!!!!

De volgende ochtend vertrekken we richting andere watervallen. De namen ben ik uiteraard al vergeten LOL maar het was echt supertof! We lopen achter de waterval door, het geluid is overdonderend. De gids houdt me voor een deel van de weg vast met één hand en met de andere bedek ik mijn ogen om er toch zeker van te zijn dat de lenzen erin blijven. Al de reservelenzen zijn immers in de hostel en op een bepaald moment blijf je wel echt alles behalve droog! :) Daarna wandelen we nog tot boven de waterval. Laydrie houdt mijn hand vast terwijl we een deel via het water oversteken en ik hoor het haar nog zeggen "Attention, sa glisse ici". Haar woorden zijn nog niet koud of bibi hier glijdt uiteraad en valt. LOL LOL Ah ja, een blauw plek meer of minder, dat doet er niet zo toe ;). Na een hele toffe dag komen we terug in onze verblijfplaats aan. Een zalig douchke en dan de voetjes onder tafel schuiven voor een lekker maaltijd.... :))))

Echt een beetje reizen...

Na 5 dagen is het dus tijd om met de nachtbus richting Cuidad Bolivar te trekken. Ik neem trouwens een nachtbus omdat 1. de rit lang is, en 2. omdat ik dan geen accommodatie moet betalen :). Ik ben op weg naar een hostel, want hoewel ik een superervaring heb gehad met couchsurfing in Caracas, leek de vrouw bij wie ik terecht had gekunnen hier in CD Bolivar niet echt ideaal. Na een paar mails gaf het me helemaal geen goed gevoel. Ik heb dan maar besloten om toch in een hostel te verblijven. Tot nu toe (en laat ons hopen dat dat zo zal blijven, heb ik me nog niet erg vergist in mensen. Soms werd wat ik dacht pijnlijk duidelijk door één of ander voorval. En daar leren we dus weer uit dat je instinct, je buikgevoel meestal juist is hé). Enfin, dit even terzijde.

Vanuit CD Bolivar kan je een trip naar Salto Angel (Angel Falls) boeken, de hoogste waterval ter wereld. Maar het is pokkeduur hé mensen. Je kan daar niet op eigen houtje geraken en dat weten ze hier natuurlijk. 1500 Bolivares (het equivalent van 182 euro voor mij - nogmaals, lang leven de parallelle markt LOL), het is zeker niet cadeau gegeven. Maar dit wil ik niet laten links liggen, dus ik boek de trip van drie dagen in de hostel.... en vraag ineens een gratis nacht accommodatie omdat ik hier boek. En voilà, dat heb ik dan toch maar: een eigen kamer mét badkamer :)))))). .... De nee heb je al, maar als je vraagt en het zit je even mee, dan heb je een beetje meer centjes in de portemonnee. LOL

Het reisgevoel is trouwens nu pas echt voelbaar geworden. Daar zat ik dan weer, in een nachtbus. Meteen dacht ik aan het ideale liedje om op mijn iPod af te spelen: Cruz, van Christina Aguilera. En prijs je nu gelukkig dat deze blog geen geluidmogelijkheden heeft want anders zou ik het zingen LOL, maar de tekst wil ik jullie niet onthouden, so here goes:

I'm leaving today
Living it, leaving it to change

Slowly drifting into a peaceful breeze
Tongue tied, and twisted are all my memories
Celebrating a fantasy come true
Packing all my bags finally on the move

As I'm driving I'm captured by the view
Of so much beauty, the road becomes my muse
The heat is rising and my head soars through the wind
Cool, calm, collective is a child that lies within I'm leaving today

I'm living it, I'm leaving it to change
I'm leaving today I'm living it, I'm leaving it to change
But somehow I'll miss it
I think I really miss it one day

Turn on the radio
And I'm feeling like I've never felt before
Turn down the memories of yesteryears and broken dreams
I'm free, finally free

Slowly drifting into a peaceful breeze...

Caracas

Na een goed dutje te hebben gedaan, ben ik fris om Caracas te verkennen. Er zijn veilige delen in deze stad met 5,5 miljoen inwoners, min of meer veilige delen en niet zo veilige delen. Ik verblijf in een min of meer-deel. Overdag veilig, ´s avonds hebben de Carloses liever dat ik niet alleen naar huis wandel (eigenlijk wel schattig :))) ).

Vandaag begin ik met een veilig deel van Caracas. Parque Este en La Estancia krijgen me over de vloer: het park is immens groot. Op straat ben ik aan de praat geraakt met een Venezolaan van 65 en we passeren 3 uur samen, pratend over vanalles en nog wat en dat allemaal in het Spaans. Niet dat ik dat zo goed kan, maar we verstaan elkaar. Voor het donker wordt ben ik thuis en dat is eigenlijk vroeg want tegen een uur of zeven gaat de zon onder. Carlos en ik gaan samen nog iets eten: Arepa, een soort pita maar dan met een broodje dat naar mais smaakt. Het is te eten, maar ik zou het niet terug bestellen...

De volgende dag kom ik terecht in een minder veilig deel van Caracas. Ik ben alles behalve miss paranoia, maar geloof me vrij, ik ben misschien wel op mijn gemak in het centrale gedeelte van Caracas, maar dat is ook alleen maar omdat het nog licht is. Gisteren geen toerist gezien, vandaag 1 gezinnetje dat er ook rondliep. En weer geraak ik aan de praat met iemand (blond en blank zijn hier, het is nogal een beetje opvallend LOL), en de kerel gaat mee naar de begraafplaats van Bolivar (Ik heb het hem gewoon gevraagd omdat het een niet zo gezellige buurt is). Het zijn echt niet de meest toffe straten die ernaar toe leiden moet ik zeggen, maar ik ben wel blij dat ik ben geweest. Het is een ongeloofelijk gevoel als je de enige toeriste bent. Caracas is misschien niet de meest aangename stad, maar wel een interessante. De gebouwen zijn meestal lelijk, maar de overheidsgebouwen zijn mooi en goed onderhouden.

Adrian en ik in een winkel waar ze Quatro maken, een soort kleine gitaar

En dan is het al vrijdag, twee dagen gaan snel voorbij. Normaal gezien zou ik vandaag vertrekken maar wie verlaat er nu een grootstad net voor het weekend om dan richting jungle te trekken? Ons Katrijn alvast niet! Ik besluit dus om nog te blijven tot zondagnacht. Vrijdagavond zijn mijn hosts te moe om uit te gaan (tja, blijkbaar één of ander nevenverschijnsel van werken LOL). Ik ben niet echt moe, en met het weekend voor de deur ben ik in feeststemming. :) Geen nood, ik heb al wat kennissen gemaakt op couchsurfing. Zo heb ik Adrian donderdag leren kennen op een kleine tangoshow. Hij komt me halen met Juan Carlos, en samen met drie Fransen gaan we een stapje in Caracas zetten. Het is echt supertof: salsa, merengue, reaggeton, rock ´n roll,... we dansen het allemaal :)))

zaterdag, thuis bij iemand, bailar un poco de salsa :)

Op zaterdag ga ik met Adrian en Edouardo naar El Hastillo. En amai, na 3 dagen van toch niet al te veel lekker eten, heb ik daar gesmuld van een of ander Venezolaans gerecht (goh, soms is dat toch ambetant zenne zo een geheugen voor onbenullige details maar nooit voor namen LOL). Man, man, man, wat is dat lekker!!!! Enfin, El Hastillo is een dorpje waar er enorm veel arme mensen wonen, in huisjes gebouwd op de berg, zonder dat er voorschriften gevolgd worden. Zaterdagavond nog een stapje in de wereld zetten, en dan is het tijd om te vertrekken. De nachtbus zal me naar Cuidad Bolivar brengen, waar ik een tripje zal doen naar Salto Angel, de hoogste waterval ter wereld... en daar zal ik dan wel wat toeristen tegenkomen, zeker? :))))

Ah ja, misschien nog even zeggen wat mij zeker zal bijblijven van in Caracas: borsten. Ja, dames en heren, borsten (en dan vraag ik me af, was het nu Peter DW of was het Philip VG die hier in de zevende hemel zou belanden? LOL LOL) LOL. Nu zijn we zelf niet te verlegen om een decolletétje aan te doen. Nee, ik ben zelfs voorstander want 'if you got it, flaunt it' maar geloof me vrij, wij Belgische vrouwen, wij zijn bescheiden. Hallucinant die decolletés hier! LOL Zelfs de poppen in de vitrine moeten voor geen enkel andere poppen ter wereld onderdoen en hebben, zoals heel veel vrouwen hier, een maatje meer cadeau gekregen... Uiteraard heb ik hier een foto van ;)