Eens iets anders... hoogteziekte

Mijn volgende stop is Manizales, in de Zona Cafetaria, de streek van de koffieplantages. De eerste dag is het gewoon wat rondwandelen in ' t stad met 2 kerels die ook in de hostel verblijven (ik ben tenslotte om 5 uur 's morgens opgestaan om toch iets aan mijn dag te hebben na een busrit van 5 uur). BTW, ik slaap voor de eerste keer in een dorm sinds ik mijn reis begon. Het verschil in prijs is te groot voor een kamer apart waar je toch niet je eigen badkamer hebt. Ik besluit dan maar in de dorm te slapen.



De volgende dag gaan we de vulkaan op. Het zou een leuke trip worden.... Onderweg naar boven voel ik me niet goed, maar ik denk dat het wel zal overgaan. Nu moet je weten, Manizales ligt op 2000 meter, wij gaan naar 4800 gaan om daarna tot 5100 te wandelen. We stoppen op 4100 meter ongeveer om wat leuke foto's te maken. Ik wil voor de fun een vulkaanrots op een andere leggen, een torentje maken als het ware, het kind in mij leeft nog. ;)) Terwijl ik me buk word ik duizelig, ik ben meteen buiten adem. Hmmmm, precies toch niet zo goed. Maar ik denk dat het wel zal overgaan dus ik zeg niets. En dan komen we boven aan. Het is ijs-, maar dan ook ijs-, ijs-, ijskoud!!!! Ik heb een topje aan, een t-shirt met lange mouwen, nog een t-shirt daarbovenop, mijn zwart vestje en mijn windstopper, mijn lelijke maar handige plastieke regenjas en nog bevries ik. De sneeuw maakt het er niet warmer op. :((



Bon soit, niet zagen, we beginnen aan de wandeling. Binnen de 5 minuten ben ik helemaal duizelig. Nu, ok, ik heb geen goede conditie (uren aan een stuk dansen dat kan ik, maar vraag me niet om 2 minuten te spurten LOL), maar dit is niet meer normaal. 5 stappen zetten en buiten adem zijn, zelfs voor mij is dat erover! LOL Braakneigingen, duizelig, hoofdpijn, maar ik wil niet opgeven. Samen met de tweede gids ga ik alleen de vulkaan op, de anderen zijn voor ons. Maar ik wil en ik zal! ... Maar dat is dus buiten hoogteziekte gerekend. Na 40 minuten stappen (en pauzeren LOL LOL) geef ik op. Ik voel me alsof ik in dagen niet heb gegeten (en zij die mij kennen weten dat dat niet kan LOL), mijn gezicht is echt helemaal bevroren (en beste vrienden, wanneer ik bevroren zeg, dan bedoel ik dus zo bevroren dat ik mijn gezicht en zeker neus totaal niet meer voel, ik houd heel de tijd mijn zakdoek aan mijn reukorgaan want volgens mij loopt die van hier tot aan de top van deze f***ing vulkaan maar ik voel niets meer... was dat teveel info? LOL) .... Nee, ik wil wel doorzetten maar trop is teveel. Ik besluit om terug te keren. De eerste keer dat ik opgeef wanneer ik iets onderneem op reis, maar als het niet gaat, dan gaat het niet. Kokhalzend naar boven stappen, met een bonkend hoofd, nee, dat is het mij niet waard...




Na de wandeling, voor de ene dus al wat korter dan voor de andere LOL LOL, rijden we terug naar beneden om te gaan lunchen. Maagje vol, en we kruipen het warme zwembad in, gevuld met water van de vulkaan, een ontspannende 50 graden... en met de bijhorende heerlijke zwavelgeur LOL. Na een hele dag koud te hebben gehad, doet dit supergoed. In het bad van 62 graden ben ik niet ingeraakt. Man, dat is warm!

Daarna is het richting hostel. Ik neem een te warme douche, schrijf deze blog met een gezicht zo rood als een tomaat, hoofdpijn van hier tot in Tokio en ik kruip zalig mijn bedje in na het eten van een welverdiende brownie en een appel... Slaapwel lieve vrienden.