En weer wat verder in Peru

Aangekomen in Ica is het maar een kleine 10 minuten tot in Chuanchaco. Dit dorpje is omringd door duinen. Echt supergezellig. Je kan hier sand boarden, dat is dus zoals snow boarden, maar dan op het zand. Ze brengen je dan helemaal bovenaan de duinen in een race machien en dan glij je naar beneden. Het moet echt tof zijn maar na wijs beraad heb ik besloten om te passen. Mijn staartbeentje is dan al wel aan elkaar gegroeid, ik moet zeggen dat ik er vaak nog al te goed bewust van ben wanneer ik zit. Die wagens vliegen over de duinen, en volgens de kerel die de tours verkoopt kan het wel ne keer goed pijn doen aan de poep ;). Ik besluit dan maar om de duinen op te wandelen en zo te genieten van het zicht.



Na acht uur slapen (ik ben om 20 uur met alle kleren aan en lenzen in slaap gevallen en om 6u00 wakker geworden) vertrek ik de volgende ochtend naar Nasca. Hier vind je de fameuze Nasca lines. Je kan erover vliegen in kleine vliegtuigjes, en dat zie ik absoluut zitten! De volgende ochtend zit ik al co-pilotemee in de minivlieger, samen met twee andere passagiers. En in de Lonely Planet staat dat je best niet ontbijt en mensen, dat is waar! LOL Het is echt wel een toffe ervaring. Je voelt je niet echt superveilig, maar dat is net een beetje fun. :) Eerst draaien we langs rechts en dan voor de passagiers die aan de andere kant zitten, een toertje naar links. Walibi is er niets tegen! LOL





's Avonds te nachtbus op richting Cusco, waar ik Sally terugzie. Na een maand hebben we elkaar veel te vertellen en het is al meteen gieren van t lachen. Zij verblijft momenteel in Pisac, op een uur van Cusco en we spreken af om elkaar binnen twee dagen daar te ontmoeten. Ondertussen verblijf ik in een kleine hostel voor een zeer goede prjs. Ik slaap in het kwartier San Blas op 10 minuutjes van het centrum en de hostels zijn hier meestal niet goedkoop. Nogmaals… onderhandelen ;). Cusco zelf is een hele gezellige stad, vol gringo’s maar met het grootste voordeel dat hier een paar heel goede restaurants zijn. Je betaalt wat meer, en dan spreken we nog maar over een totaal van 5 euro, maar het is superlekker!



Zoals afgesproken ben ik twee dagen later in Pisac. Daar zijn er ruines die we beiden graag willen zien. We nemen een taxi naar daar. Sommige toeristen bezoeken enkele de ruines bovenaan en gaan dan terug met de taxi, ons lijkt het een leuk idee om terug te wandelen. En het is inderdaad echt tof. Als we niet staan te gieren van 't lachen, merken we pas hoe rustig het er is. Je hoort absoluut niets, er zijn helemaal niet veel bezoekers.



De volgende ochtend vertrekken we naar Ollantaytambo. De bus zit stampvol. In het begin leun ik nog tegen het dashboard, op den duur zit ik er gewoon op. Veilig is anders, maar bon, dit is Zuid-Amerika. ;)



In en rondom Ollantaytambo willen we twee ruines bezoeken. We doen dit allemaal meteen na elkaar omdat we een beperkt toeristenticket hebben gekocht en je dus die dingen moet zien op twee dagen. Volledige afzuip als je het mij vraagt, maar ik wil niet dubbel betalen om nog meer ruines te zien. Machu Picchu staat immers ook nog op het programma en daarna ben ik templed out ;). Wij dus naar de eerste ruines, op een uur van Ollantaytambo. Om er te geraken kan je na twee bussen, nog eens 13 kilometer stappen of een taxi nemen. Wij opteren dus voor de taxi ;). Na lang onderhandelen, betalen we nog altijd teveel LOL, maar hij zal een uur op ons wachten. Goed, we zijn vertrokken. Aangekomen vinden we het wel mooi, maar om eerlijk te zijn, er valt niet veel te zien. Hmmm, ik hoef hier geen uur rond te lopen, Sally vindt ook van niet, een kwartier later zijn we al klaar om te vertrekken. Ondertussen kennen we de taxichauffeurs hier en eens je een prijs hebt onderhandeld, dan kan je moeilijk veranderen. Dus ik zeg al lachend tegen Sally “Kom, we doen alsof een van ons ziek is LOL”. De keuze valt op Sally dus ik naar de taxichauffeur, proberend mijn lach in te houden. Ik zeg hem dat ze ziek is en dat we door willen maar dat we dan minder zullen betalen omdat hij niet lang heeft moeten wachten. Hij zegt 25, ik zeg 20. Deal. Ondertussen staat Sally rustig foto’s te maken. Wanneer ik haar roep doet ze alsof dat ze zich niet goed voelt. Ik kan amper naar haar kijken want ik wil niet in de lach schieten. In de wagen buigt ze voorover om niet te tonen dat we ons amuseren, de taxichauffeur denkt dat ze zich misselijk voelt. Ach ja, a bit of fun doesn’t do any harm! LOL



Daarna is het terug richting Ollantaytambo om de plaatselijke ruines daar te bezoeken. het is mooi, er zijn veel trappen. Veel meer heb ik er niet over te zeggen. LOL

Het land van de Inca´s

Het is al even geleden dat ik nog op de blog heb gepuliceerd. Ondertussen ben ik al twee weken in Peru. :) Here goes...



Op de bus van Cuenca naar Mancora heb ik een Zwitsers koppel leren kennen, Stefan en Miriam. Ze doen zoals ik vorige keer, een reis rond de wereld, maar dan in 9 maanden. De eerste nacht verblijven we in dezelfde hostel. En ik moet zeggen, het zijn toffe mensen. Zoals gewoonlijk onderhandelen we voor de prijs van de kamers (ik word er soms moe van van dat constant, maar dan ook constant onderhandelen). Meestal betaal ik iets meer voor een eenpersoonskamer, maar hier draait het iets anders uit. Miriam zegt ineens dat als ik de kamer niet krijg voor dezelfde prijs als zij per persoon, ook zij niet blijven. Ik ken die nog maar net en hoewel dit een goede hostel is aan een zeer goede prijs, zijn ze bereid verder te zoeken als ik niet hetzelfde krijg. Je moet je dat inbeelden hé, na een hele lange dag op de bus vinden ze een goede kamer aan een goede prijs, en toch zijn ze bereid om verder te zoeken als iemand die ze net hebben leren kennen, niet hetzelfde betaalt :). Super vind ik dat. Zodoende betaal ik dus ook maar 15 sol, een hele goede deal. Vanaf nu noem ik dat "to pull a Mancora". LOL


iemand soep? LOL

Ook zij hebben Chiclayo als volgende bestemming dus we reizen even samen. Na een daguitstapje naar piramides die niet meer lijken te zijn dan wat zand dat nog overblijft LOL, gaan we met de nachtbus naar Chachapoyas. We doen daar georganiseerde trip naar Kuelap, omdat per collectivo (busje) het duurder zou uitdraaien. De prijs is normaal 45 per persoon maar ik heb het aan 25 gekregen omdat we met 5 waren en ik last minute ´s morgens om 7 uur (ja, ja, om 7 uur LOL) ben gaan boeken (uitleg hieronder LOL). Ook hier weer onderhandelen. ;) Kuelap is de tweede meeste belangrijkste site van Peru maar hier komen belange niet zoveel toeristen als in Machu Pichu.



De volgende dag gaan we een wandeling maken in Valle Belen en gaan we naar Karajia. Ook hier een heel lang verhaal dat ik zeer kort ga maken. Om naar Valle Belen te gaan stonden we op om 3 uur ´s morgens omdat er maar 1 collectivo per dag naartoe gaat wegens de slechte staat van de weg. Daar staan we dan, met slaapoogjes om dan te horen te krijgen dat we hadden moeten reserveren. LOL Die dag dus zijn we naar Kuelap gegaan.



Enfin, na heel lang zoeken en onderhandelen heb ik een kerel gevonden die ons met zijn 4 x 4 zal brengen. Alle anderen met gewone wagens willen niet rijden. Wij denken dat ze lui zijn, volgens hen ligt het aan de slechte weg. Ok, onze chauffeur vraagt naar Peruviaanse normen veel geld, maar we willen het graag zien en het kost ons eigenlijk evenveel dan als we het met de collectivos zouden doen: Het grootste voordeel: we hoeven tenminste niet telkens te wachten. Dus we gaan ervoor. We ontmoeten trouwens iemand die 2,5 uur heeft gewacht op een collectivo naar Karajia. Ja, we waren content dat we het zo hebben gedaan... en toegegeven, hoewel ik meestal wel vind dat ze hier lui zijn, begrijp ik ze. De weg ligt er niet te doen slecht bij. Hier geraak je amper door als je geen 4 x 4 hebt. De collectivo naar hier is ook een 4 x 4 maar die hebben we op onze weg terug toch even kunnen trekken ;).







´s Avonds springen we op de nachtbus richting Chiclayo om dan door te reizen naar Trujillo en zo naar Huanchaco te gaan. Wat een lange trip. Ik ben stikkapot, echt waar. Sinds Ecuador heb ik nogal wat uren bus onder de poep en dat laat zich voelen. Het enige dat ik wil doen is op het strand liggen, lezen en slapen. :) Zo gezegd,zo gedaan. Maar je zou me er moeten zien zitten hé. Het is hier supermooi weer, klare hemel, maar zoveel wind! Ik lig op het strand met mijn jas aan, de rest van de toeristen in hun bikini! LOL LOL LOL



Na drie nachten ben ik er weer klaar voor. Even Chachan gaan bezichtigen, en zodoende zit ik, nog steeds samen met Stefan en Miri, tijdens de vierde nacht weer eens op een nachtbus. Deze keer richting Huaras. De eerste dag is het acclimatiseren geblazen, want van zeeniveau naar de bergen, dat kan pijnlijk zijn ;). Ik wil eerst een dutje doen na die lange nacht in de bus want ik heb amper een oog heb dichtgedaan (meestal slaap ik wel wat hoor). Helaas heb ik een instant insomnia moment. Dan maar wat rondwandelen. Huaras is een leuk dorpje, toch voor even dan ;).

De volgende dag wil ik naar Llanganuco, een mooie turkooise lagoon. Dit is eigenlijk de reden waarom ik naar hier ben gekomen. Na even uitpluizen, lijkt het duurder te zijn om dat zelf te doen met de collectivos dan een tour te boeken. Ok, dan maar op een busje, da´s gemakkelijk. ´s Morgen sta ik op en ik voel me goed na een nachtje slapen. Ik ben moe, maar voel me ok. Maar helaas, dat duurt niet lang. In de bus voel ik me niet zo goed, ik heb ongeloofelijke rugpijn. Onze eerste stop is in Yungay, een dorpje waar in 1970 een aardbeving was, waarbij 15 miljoen kubieke meter graniet en ijs naar beneden kwam. Needless to say dat bijna niemand van de 18.000 bewoners dit overleefde. Tegen nu voel ik me echt niet opperbest, vreselijke maagpijn, ter hoogte van de nieren doet het zeer. Ok, we rijden verder en we komen aan aan de lagoon. Het is prachtig, maar ik heb de moed niet om naar de uitkijk te stappen. Ik leg me ergens neer en doe alsof ik gewoon even uitrust, relax. Ja, ge kunt nu toch moeilijk gaan zeggen dat je je slecht voelt, niemand kan er toch iets aan doen. Enfin, wat voor mij een hele hele lang dag wordt, eindigt tenslotte in overgeven in de bus (hoewel ik van heel de dag amper iets heb kunnen eten). Voor zover dus discreet zijn over het feit dat je je slecht voelt. LOL LOL LOL En de mensen hier die geloven in de helende krachten van wat ik gewoonweg Vicks zou noemen (of ook gekend als tijgerbalsem). Voor ik het weet, wrijft de gids gids in mijn gezicht en houdt zijn handen voor mijn neus om het in te ademen. Ja, mensen, dat gaat echt niet helpen, ik wil verse lucht. Maar dat is dus buiten de gids gerekend want het raam mag niet open, Vicks will have to do the trick. LOL en :(

Normaal gezien zou ik deze avond op de nachtbus stappen, maar het lijkt me beter van gewoon nog een nachtje te blijven slapen. Ik heb hoofdpijn van hier tot in België, ik kan amper bewegen of ze slaan me precies met de knuppel. Slapen dan maar, en om half acht doe ik het licht uit. Wanneer ik vier uur later wakker word, staan ze weer klaar met de knuppel! :) Gelukkig dat ik nu niet op de nachtbus zit. :))))

Binnen twee uur zit ik dan op die nachtbus richting Lima. Ik zal er niet blijven, ga meteen dooreizen naar Ica. Ja, het wordt weer een lange rit :). Gisteren zijn Miriam en Stefan vertrokken. Zij klimmen beiden en gaan zich dus uitleven in de bergen. Wist je trouwens dat die klimmers eigenlijk te kleine schoenen aandoen om te klimmen? Wist ik niet. Enfin, ik ga dus nu na 13 dagen weer even alleen op pad.

In Cusco zal ik trouwens Sally terugzien en ze heeft gevraagd of we niet samen Bolivia doen en dat zie ik absoluut zitten! Ik zie er al naar uit om haar te zien want ik heb al wel veel gelachen met de mensen die ik tegenkom, maar lachen zoals met Sally, nee, dat zit er niet in, tenzij ik naar huis ga... en dat zit er voor de komende maanden nog niet meteen in. Voor zij die me misschien zouden missen: nog een kleine 21 weken te gaan ;).

Devil´s nose train

Van Guyaquil (waar ik dus ben geland na de Galapagos) wil ik naar Riobamba, om de Devil`s nose train te nemen. Om 7u30 sta ik in het gigantische busstation. Omdat er wegen geblokkeerd worden door de indigenous, rijden niet alle bussen uit. Twee organisaties rijden niet. Terwijl ik naar een oplossing zoek om dan iets anders te doen, kom ik voorbij een maatschappij die wel gaat. Super, ik spring de bus op. Onderweg worden we slecht even gehinnerd, maar dat gaat dus goed. Ok, ik kom aan in Riobamba. Meteen ga ik naar het treinstation om te reserveren want de trein zit vaak vol. Een half uurtje wachten en ze zijn uit middagpauze. Om twee uur krijg ik dan te horen dat ze woensdag (het is nu maandag) niet zullen rijden. Ja, maar, ze blokkeren de wegen, niet de spoorwegen. "Nee, we gaan zeker niet" is het verdict. Riobamba is alles behlave een gezellige stad dus ik denk dan maar naar Cuenca te gaan. Niet zo gemakkelijk blijkbaar want de bussen rijden die richting niet meer uit. Ok, plan weer wijzigen dan. Terug naar Baños waar ik was net voor mijn vetrek naar de Galapagos. Als ze een paar dagen de wegen plat leggen, is dat een goede plek om geduldiog te wachten :). Twee busssen later ben ik er. Ik ga terug naar dezelfde hostel en krijg er een single kamer te pakken. Het is een populaire plaats, dus ik ben heel blij. Ik heb de eerste nacht op het vasteland niet goed geslapen. I miss the motion of the ocean, the water that rocks my cradle. LOL Echt he, ik heb daar goed op geslapen op die boot!



Enfin, de volgende dag denk ik toch maar eens te bellen. En ja hoor, ik ga een zeer lang verhaal kort maken, maar om 13u00 zit ik op de bus terug richting Riobamba... en de volgende ochtend zit ik op de trein. Je mag nu niet meer op het dak zitten zoals vroeger. Twee Japanners zijn rechtgestaan zo een twee jaar geleden en zijn onthoofd door een loshangende kabel. Maakt dat mee zeg. Het heet Devil´s nose train trouwens omdat het leggen van de spoorwegen aan 4000 slaven het leven heeft gekost en je in de vorm van de berg een duivel zou kunnen zien (als je heel veel verbeelding hebt dan toch LOL).



In de trein zit ik naast Jan, een Nederlandse reisgids die daar is met zijn groep van 15 man. Ik schat ze zowat tussen de 37 en de 65. Een mooie georganiseerde reis door Ecuador doen ze. Na het tripje met de trein gaan ze richting Cuenca, waar ook ik de bus naartoe neem na de Devil s noze train. Voor ik het weet zit ik mee op de toeristenbus! LOL Onderweg maken ze nog eerst een halte aan de site van Inguapurca of was het nu inguapirca LOL. Dat pik ik dan ineens ook maar mee, bespaart me de moeite om dat zelf met de bus te doen. :)))



Na een paar dagen in Cuenca wil verder naar Vilcabamba reizen. Ik zal er echter nooit geraken want de wegen naar daar zijn geblokkeerd en ik besluit dan maar om ineens naar Peru te gaan. Zo gaat dat, plannen worden aangepast aan de stakingen. :)
Een hele hele lange dag later ben ik in Mancora, een dorpje aan e kust waar het altijd goed weer is en de surfers maar al te graag rondhangen.:))))

On the incredible Galapagos Islands

Zondag is het zover, klaar om mijn beste zeemansbeentjes voor te zetten! Ik heb een last minute kunnen boeken op de Guantanamera, een tourist class boat. Er zijn hier vier categorieën: economic, tourist, first en luxury. De twee laatste zijn wat te veel van het goede, de eerste klasse zijn eerder kleinere bootjes waar je gegarandeerd zeeziek op wordt. LOL De Guantanamera is echt een keileuke boot. Niet alleen is het een toffe crew, is de boot gezellig en is het eten geweldig, het merdendeel (12 van de 14 volwassenen) zijn vrijgezel! Olé! Geen romantische koppeltjes, geen handjes vasthouden, super! Niet dat ik het al die koppeltjes niet gun hoor, verre van, maar ik hoef ze niet per se op de boot te hebben LOL.

a>

Ik weet eigenlijk niet goed wat verder hier neer te schrijven. Elke dag in detail gaan bespeken dat is nu wat te veel van het goeie ;). Maar het is geweldig geweest! Snorkeln met de zeeleeuwen, honderden visjes, naast schilpadden staan van 100 jaar oud,.... Het is moeilijk om dit op papier te zetten. Want ik kan me al inbeelden dat je zo denkt van "leuk, zwemmen met de zeeleeuwen", maar echt hé dat is dus super! Die zwemmen op je af en dan ineens draaien ze weg. Echte speelvogels. En de andere vogels, de echte dus ;), die zijn superinteressant om naar te kijken. Ik dacht altijd dat ornitologen wat raar waren, een beetje saai zelfs. Maar niets is dus minder waar hé mensen. Vogels zijn ongeloofelijk fascinerende dieren! Die blue footed boobies, die zijn geweldig! Hoe die interageren, hoe die verleiden ;). Ze geven de vrouwtjes allemaal cadeautjes in de vorm valen stokjes en steentje(laat dat gedrag een tip wezen, de soorten cadeautjes zelf niet LOL LOL). En de frigate bird, die zijn rode hals opblaast om zo de vrouwtjes te verleiden. Hier op de Galapagos doen ze dat momenteel niet meer, maar ik heb dat gezien op Isla de la Plata. Die frigate birds dat zijn trouwens kleptomanen, die stelen wat ze stelen kunnen. Op onze voorlaatste dag bijvoorbeeld zien we een frigate een Nasco boobie uit de nest pikken terwijl de moeder even niet oplet. Onze gids is er helemaal wild van! Hij had er al van gehoord dat dit gebeurd maar dit is de eerste keer in zijn 20 jaar als gids, dat hij dat ziet. En wij staan er mee op te kijken. Een van de passagiers heeft er fotos van gestrokken. De hele reeks staat op FB (en meer want ik weet gewoon niet wat kiezen, het zijn er zoveel leuke, allee, vind ik dan toch. Ik kan het me inbeelden dat ze wat saai zijn voor de buitenstaanders).



Ah ja, de passagiers en de boot. Dus de eerste vier dagen is het met de vrijgezellengroep. Op de vijfde dag verlaten zij allemaal de boot, behalve Ronald en ik. Wij doen de cruise van zondag op zondag, de anderen van donderdag op donderdag. We moeten van boot veranderen. Ok, twee opties. De eerste klasseboot Yolita II of de Eden (toeristeklasse). Ik heb net twee avonden ervoor overboord gehangen en de vissen gevoerd ;))) omdat we in meer open zee waren (dan zijn er al wat golven ;) ) dus ik besluit van route te veranderen en op de Yolita II te gaan. En amai, wat een luxe. Grote boot, supergrote, eigen (!!!!) kamer. Maar zij die mij kennen weten dat ik andere dingen nog belangrijker vindt: eten en vriendelijkheid. De lunch trekt op niks, de crew weet niet dat ze spieren hebben die uitmonden tot een glimlach. Ik vraag dus om 16 uur om terug te veranderen. En dat was de juiste keuze: de Eden is een geweldige boot, vriendelijke crew en superlekker eten. Ik ben weer een happy camper! Liever een kleinere kamer delen en een toffe crew dan omgekeerd. Op deze boot zitten wel vier koppels, maar dat neem ik er graag bij. LOL LOL



De eilanden zelf dan. Op de verschillende eilanden kom je verscheidenen soorten iguana's tegen, veel zeeleeuwen, vogels en reptielen. Elk eiland heeft haar eigen vegetatie, haar eigen kenmerken. Het is echt supermooi, de foto´s doen de trip zeker geen eer aan. Ik heb er 100 procent van genoten, het is een ongeloofelijke ervaring om zo dicht bij dieren te staan die er zich geen bal van aantrekken. De hoeveelheid pillekes die ik heb geslikt tegen zeeziekte, neem ik er graag bij ;). Een keer was ik te laat en heb ik de vissen gevoederd, ook dat was allemaal de moeite waard. LOL LOL LOL



Ik ben nu geen om reclame te maken op mijn blog maar ik moet zeggen, ik heb het geboekt met Sharky Tours en zij waren super! Alles via internet gedaan, centen cash kunnen storten op een rekening (internationale overschrijvingen duren te lang). Ze begrepen zelfs dat ik misschien wel problemen ging hebben met dat geld uit te halen op drie dagen. Ik mocht in het slechtse geval zelfs een deel een paar dagen later betalen. En dat dus zonder dat ik die mensen heb gezien, alles via de computer heb gedaan (nu ik er aan denk, bedrijven die reclame willen maken via mij en mij zo sponsoren, die mogen me altijd mailen LOL LOL).



Enfin, op de Galapagos zijn, was als Sinterklaas vieren, een superverrassing (tenzij je dus een broer hebt die je uit je bed komt halen om je te zeggen dat papa en mama de cadeautjes aan het klaarleggen zijn en dat de Sint dus niet bestaat LOL LOL - als ik het me juist herinner kreeg ik toen een groene fiets LOL).