Kopje onder zonder lucht

De Galapagos Eilanden...

Voor ik op cruise ga, boek ik een duiktripje. Om 7u30 ´s morgens sta ik paraat. Ik ben mijn pillekes tegen zeeziekte vergeten, maar alles lijkt goed te gaan. Ik geniet van het 1.5 uur durende ritje vooraleer we aan de eerste duiksite aankomen, Gordon´s Rock, een vulkaan. De boot stopt,het water is echt ruw. Het duurt echt nog geen 2 minuten of ik sla groen uit LOL (even zeggen dat ik nu wel kan lachen, maar geloof me vrij, terwijl ik daar al kokhalzend mijn gerief aandoe, staat het lachen me verder dan het fronzen, terwijl ik om te fronzen meer spieren voor moet gebruiken LOL).

Eerst gaan we een korte safetyduik doen, om te zien of we allen in staat zijn ons masker te ´clearen´en of we ons mondstuk terug kunnen in gebruik kunnen nemen moest het voor een of andere reden ergens mis gaan. Geen probleem. We kruipen terug aan boord. Nog even verder varen en we komen tot de eigenlijke duikplek. De zee is nog ruwer hier. We zitten allen op de boord van de boot om zo achterover het water in te tuimelen. De dive masters houden ons echter vast of we zouden er al afslagen. Ondertussen zie ik volgens mij wat bleekjes (dit werd me later door mededuikers bevestigd LOL). OK, eindelijk het water in! De zichtbaarheid is niet al te best, maar we zien toch onder andere 5 hammerhead sharks op het gemakseke voorbijzwemmen. En dan terug naar boven. Tijdens de safety stop voel ik al terug hoe ruw de zee is. En ja hoor, eens boven is het vasthouden aan de koord aan de boot, proberen je gear uit te doen en aan boord te klimmen. Echt waar, niet gemakkelijk. De boot beweegt ongeloofelijk veel, gaat echt van links naar rechts. Het is zelfs moeilijk om vast te houden, supervermoeiend, want het duurt even voor het aan mij is, ik ben de laatste om aan boord te klimmen. Ondertussen zie ik dus alweer zo groen als iet. Onderwater heb je daar geen last van, maar eens boven.... Ok, terug aan boord. Ze komen af met Oreo-koekejes maar ik kan ze onmogelijk binnenkrijgen. Geloof me vrij, als ik die koekjes afsla, dan ben ik echt kotsmisselijk. LOL LOL

Op de tweede duikplaats net van hetzelfde. Enorm ruwe zee, ik al kokhalzend aan boord. En ons mama die weet dat he, als ik niet ziek ben van het eten, dan zal er ook niets uitkomen. Dus ik zit daar maar te... tja, hoe zeg je dat... af te zien LOL LOL

OK, we zitten allen klaar. Op de derde tel, moeten we overboord tuimelen. Nu, onze spullen zijn allemaal voor ons klaargemaakt, ze helpen ons alles aandoen. Normaal gezien moet je altijd alles checken met je buddy maar we zitten langs de kant en dan doen we onze spullen aan. Ik ga er dus vanuit dat alles wel in orde zal zijn.... nu weet ik beter LOL. Een, twee en tuimel... Terwijl je dus achterover tuimelt houd je met je ene hand je masker vast en je mondstuk, met de andere hand houd je de achterkant van het masker vast. Ik heb net een hapje lucht genomen. Wanneer ik in het ruwe water terechtkom, wil ik inademen. Maar ik krijg geen lucht. Ik kom dus boven, haal meteen het mondstuk eruit. Even snel de vest opblazen..... nee, lukt ook niet. Lucht niet goed aangesloten door de pipo´s! Nu, dat is allemaal geen drama, maar door lucht in de vest te brengen, drijf je wel.... en met deze ruwe zee had dat mooi van pas gekomen. :) Ik ga verschillende keren kopje onder want de golven volgen zich snel op. Ik ben amper terug boven, kan kort naar lucht happen of ik ben al terug kopje onder. Ik zeg snel dat ik geen lucht krijg. De dive master vanop de boot maar zeggen dat ik het mondstuk moet inbrengen. "There is no air!!!" Pipo! Ik weet ook wel dat ik het mondstuk zou moeten inbrengen, maar met lucht zou dat handiger zijn!!! Hij vlug in het water... en lucht aansluiten. Ik kan u verzekeren dat ik blij was dat ik kon ademen. Ok, ik ben er zeker van dat er geen gevaar was, maar als je al zo groen ziet als iet en zo snel mogelijk een paar meter onder water wil zijn, is lucht wel belangrijk! LOL Na de moeite om toch mijn kopje boven water te houden, moet ik toch even naar adem happen vooraleer ik, deze keer met lucht, kopje onder kan gaan. Dit was vermoeiend.... De duik brengt ook nu weer twee soorten haaien, schildpadden (mijn lievelingsbeestjes, superschattig om te zien!!!) en allerlei visjes...

Enfin, morgen begint de cruise, laat ons hopen dat dat vlotter gaat LOL LOL

Op het water in de krater

Van Puerto Lopez terug richting noorden, en dus weer de nachtbus op. Het is de bus naar Quito die me eerst naar Aloa zal brengen, en van daaruit neem ik dan de bus naar Latacunga. Rond 4 uur 's morgens dropt de bus me al. Ik verwacht uiteraard dat dat in een busstation is, maar niets is minder waar. In het midden van de nacht sta ik op straat zonder enig buskot te bespeuren. De kerel van de bus verzekert me dat het er niet gevaarlijk is. Alle dan, denk ik dan zo, dat zal dan wel zo zijn aangezien hier toch wel wat bussen passeren. Ik sta eigenlijk gewoon aan een kruispunt. Het is ijskoud, de wind bevriest me! Maar ik sta er niet lang alleen hoor, na een paar minuten stopt er al een andere bus en drie mannen stappen uit omdat ook zij dezelfde richting uitgaan. En weer even de standaardvragen: van waar ik ben, hoe lang ik hier zal blijven, hoe leuk ik hun land vind en of ik alleen reis (Met de nodige goed-zot-blikken erbij LOL. Meestal vind ik die wat overdreven maar nu versta ik ze: hier sta ik dan alleen als blonde, blanke vrouw in het holst van de nacht, in de middle of nowhere, op straat te wachten op een bus :)))) ).

Om 5u30 ben ik eindelijk aan de hostel. Ik heb niet gereserveerd of zo, maar gelukkig doen ze open. Nu, ne mens moet besparen op reis (vandaar ook de vele nachtbussen ;) ) en omdat het nog maar half zes is, zegt die pipo tegen mij dat ik nog voor de huidige nacht moet betalen. "Ok, dan wacht ik wel even". Zo gezegd, zo gedaan. Ik ga echt niet voor een half uur (in vele hostels begint de volgende dag om 6 uur) 8 dollar neertellen. Dus open ik mijn slaapzak (het is echt ijskoud), neem mijn boek en zet me neer. Zij die me wat kennen weten dat ik dan ook in de eetzaal in slaap ben gevallen LOL LOL :)

Na een dagje acclimatiseren (we zitten weer wat hoger dan zeeniveau en dat voel je meteen), ga ik naar de Quilotoa-krater, de reden dus waarom ik naar hier ben gekomen. Het is er echt supermooi! We wandelen naar beneden, niet altijd even gemakkelijk. Het is af en toe wat stijl, waardoor het eerder glijden dan stappen is. LOL Ik ben maar één keer gevallen. Mijn hand gelukkig eerder op de grond dan mijn poep, kwestie van dat staartbeentje niet terug te breken. ;))) In de krater heeft er zich na de uitbarsting een meer gevormd en we huren een bootje om even te dobberen. Daarna moeten we echter terug omhoog. Zot zijn doet niet zeer, zeggen ze, maar de kuren wel! Ik mag dan al een vijs of twee missen maar ik ben geen fan van afzien, dus hup hup, te paard (of was dat nu een ezel, of muilezel LOL) terug naar boven. :) En het dier kent duidelijk de weg maar gaat naar mijn mening toch wel af en toe veel te dicht tegen de rand aan lopen! Ik heb hoogtevrees en ik zal het geweten hebben! LOL LOL LOL

Van hieruit vertrek ik naar Baños, één van de toeristische trekpeisters van Ecuador. Ook veel Ecuadorianen komen hier in het weekend bunjispringen, wandelen, fietsen, raften,.... Het is niet zo ver van Latacunga dus op amper twee uurtjes ben ik er. Ik neem voor de derde keer deze reis een dorm omdat het prijsverschil toch 4 dollar per nacht is: dat is een maaltijd ;))).

Ik heb hier trouwens een leuk en interessant Nederlands koppel ontmoet. Een jaar reizen en dan nog eens acht maanden, dat klinkt al leuk, maar deze noorderburen zijn al 4 jaar (!!!!!!) met de boot onderweg. Schitterend! Ze reizen de wereld af. Groot gelijk hebben ze!

Hoewel ik heb gepland (voor zover we dat dus doen LOL) om hier een paar dagen te blijven, vind ik een goede aanbieding om naar de Galapagos-eilanden te gaan. Het heeft me inderdaad niet losgelaten. Nu ik hier ben... zo dichtbij.... En ik ben er me van bewust dat dit nogal raar klinkt, zo nadat ik even hierboven 8 dollar heb bespaard LOL LOL LOL, maar nee, ik mag dit niet laten schieten. Daar ga ik spijt van krijgen. Ik boek een last minute, wat dus wil zeggen dat ik op dinsdag hier ben aangekomen, op donderdag alweer vertrek, om op vrijdag de vlieger richting dieren te nemen. :))) Voor de rest van de trip dan maar op water en brood leven zeker ;))) LOL Ik kijk er heel erg naar uit en hoop dat dit een van de hoogtepunten wordt van mijn rondreis in Zuid-Amerika!

Hierbij wil ik trouwens even ons mama bedanken voor het verkopen van mijn geliefde tuuter, met alle bijhorende zever! Dank u, mama, you are the greatest!!!!

En dan nu: Galapagos here I come!

Whale watching!!!!!

Volle moed stappen Sally en ik op de nachtbus die ons naar Puerto Lopez zal brengen, een stadje aan de kust. De voornaamste reden voor mij om hier naar toe te komen, de enige reden eigenlijk, is om de walvissen te zien. 11 uur zit ik daarvoor in de bus (wat een mens al niet over heeft om wat ´beestjes´ te zien LOL). Puerto Lopez is echt geen gezellig stadje, en ik denk dat als er hier geen walvissen waren, er geen toerist te bespeuren zou zijn. Het walvissenseizoen loopt nog tot eind september dus ik ben nog op tijd. Dicht bij dit dorpje vind je ook het eiland Isla de Plata, beter bekend als de Galapagos van de armen. En laat ik nu één van die armen zijn! LOL LOL LOL Ik besluit dus een boottripje te boeken naar het eiland. Er wordt me verzekerd dat we onderweg naar daar ook naar walvissen zullen zoeken. Zo heb ik beiden in één keer.

Na een goede nachtrust in mijn princessenbed (Ja, ik slaap in een dubbelbed met een muggennet. Dat net is mooi helemaal rondom gespannen. Ik heb dus echt het gevoel dat ik in mijn kleine fortje lig. ;))) ) sta ik ‘s morgens paraat. Nog geen half uurtje zitten we op de boot of de eerste walvissen duiken al op. En ik moet eerlijk zijn, na toch al wat te hebben gezien op reis, ben ik niet meer snel onder de indruk. Het is echt een beetje spijtig, maar ne mens wordt er zowaar blasé van. Een waterval: yeah, yeah, been there, seen that. Prachtige natuur: ah dat doet me denken aan… Een supergezellig dorpje: Allee seg, precies Antigua in Guatemala,…. Maar dit mensen, hier doen we het voor! Ik kan het niet beschrijven, dit is gewoon machtig, ik heb er geen ander woord voor.



Deze dieren zijn enorm, zo indrukwekkend, prachtig gewoon! En je kent die beelden van natuurdocumentaires wel: de golvende rug gevolgd door die geweldige staart, de walvis die zijn hoofd recht uit het water brengt om dan met een krachtige plons weer onder te duiken. Awel, ik sta er met mijn neus op te zien! Schitterend gewoon! Ik, die niet snel onder de indruk ben, laat zelfs in vol enthousiasme luidop een ´ooooh ´ ontglippen. Dit zijn mijn topmomenten, echt waar. Ik denk dat Sonnie zich zeker nog zal herinneren hoe enthousiast ik was toen we vorig jaar hadden gesnorkeld met de walvishaaien. Ook een absolute hoogdag voor mij! Spijtig dat het zo moeilijk is om hier foto’s van te nemen. Na twintig klikjes die toch niet veel voorstellen, besluit ik de camera weg te steken en gewoon te genieten. Ik moet me immers vasthouden aan de boot en kijk helemaal niet naar mijn scherm om te zien of de foto´s wel goed zijn, ik geniet liever met mijn eigen ogen. :))))





Tegen een uur of twaalf komen we aan op het eiland. Het heeft hier in twee jaar niet geregend en dat is er duidelijk aan te zien, het is kurkdroog. De klimaatsverandering is hier onmiskenbaar aanwezig. We maken een wandeling die ons naar vijf verschillende vogelsoorten brengt, waaronder Jan van Gents met blauwe en andere met rode voetjes. Deze vogels zijn het gewoon dat mensen dichterbij komen dus ze vliegen niet weg. Zoals je kan zien aan de foto´s sta ik echt niet ver van deze vogels. Ik heb immers geen megazoom, maar de gewone 3 x zoom. Dit is echt wel super! Zo schattig dat die allemaal zijn! Helaas zijn twee van de vijf soorten bedreigd.



Awel, ik was dus eigenlijk enkel naar hier gekomen om walvissen te zien, en ik moet zeggen dat de 11 uur durende busrit het helemaal waard was! Straffer nog: ik ga deze busrit twee keer doen aangezien ik terug meer naar het noorden wil om de rest van mijn reis in Ecuador te beginnen. Ik wilde gewoon goed op tijd zijn voor de walvissen en niet aan het einde van het seizoen aankomen. En nog even dit: in de hostel waar we verbleven, waren er buiten mij nog 4 andere Vlamingen, en dan nog een hoop Nederlanders. Ik heb in twee maanden niet zoveel Nederlands gehoord dan hier!

And then one more thing: thx Sally for this really, but really, great and fun eight days of laughter! While travelling I have never ever met someone who makes me laugh that hard, and well, lets be honest, brings out the funniest in me! We both were just hilarious, if I may say so myself! LOL LOL LOL I will definately miss your company but I won’t miss your iTunes! Dolly sounded kind of great for one song but I need to find another 4000 songs again! Start looking for all the albums of Sylver just in case we catch up in Peru! LOL LOL LOL Que te vaya bien!

El mitad del mundo

Nadat we de grens zijn gepasseerd, is er nog de busrit van 4 uur dat ons naar Quito zal brengen. Maar de busrit lijkt me dubbel zo lang. Ik heb duidelijk te veel in bussen gezeten de laatste week en dat laat zich voelen. Stikkapot ben ik wanneer we aankomen. Voor één keer heb ik een hostel op voorhand geboekt via Hostelworld. Ik ben echt geen voorstander van het op voorhand boeken, maar soms is dat wel nodig. Omdat Sally en ik in de vroege avond gingen aankomen, leek het ons geen slecht idee van al een slaapplaats te hebben. Maar de hostel spreekt ons echt niet aan, dus na een nachtje slapen veranderen we en komen we in een geweldige hostel terecht! In Quito heb ik rondgekeken om naar de Galapagos Eilanden te gaan. Maar dit is dus echt wel buiten budget. Streep eronder, het zal voor in een ander leven zijn. Ik vind het heel spijtig, maar trop is teveel. :)



In Quito ga ik naar het centrum van de wereld (het echte volgens de GPS en het andere dat vroeger werd berekend). Het monument van het centrum van de wereld dat is een beetje saai, maar in het museum een beetje verderop, is het echt leuk. Je doet dat met een gids die vanalles vertelt over de cultuur van de indigenous people. Daarna doen we een paar experimenten; op de evenaar, rechts ervan of links. Het is echt wel lachen geblazen. Het water draait in de andere richting aan de linkerkant, we balanseren een ei op een nagel. En deze is ook een leuke: wanneer je dus niet op de evenaar staat, dan heb je wel wat kracht in je vingers. Zodra je er recht opstaat, verlies je die kracht. Ah ja, wat wel heel fijn is bij het monument: je kan daar op de weegschaal gaan staan en je bent een kilo tot anderhalve kilo kwijt :))))).... hmmm, nu ik erover nadenk... dju, ik ben nog niks vermagerd! LOL LOL LOL

Dichtbij het midden van de wereld is er Pullu.... whatever... Een vulkaan waar mensen in de krater wonen. De Ecuadorianen die hier wonen hebben geen tv, geen internet, geen telefoon. Ze leven van landbouw en gaan één keer in de week hun boodschappen doen. Er zijn maar twee manieren om in het dorp te geraken: met de wagen (eerste dorp op een uur en 15 minuten), of te voet/te paard de berg op. Omdat het met de wagen te duur is, stappen velen onder hen dagelijks anderhalfuur omhoog en ´s avonds een uur naar beneden (het gaat wat sneller, want geloof me vrij, het is steil!). gezond, maar goed zot zou ik zeggen! LOL LOL

Je ziet ze niet goed maar ze zijn er wel, de huisjes in de verte ;)

Exit Colombia

Dan is het riching Popayan, een heel mooie stad die op mijn route ligt naar Ecuador. Om de 145 km ongeveer af te leggen tot daar, zitten we 8 uur in de bus. Reken dus al maar uit hoe snel we gingen. Vlammen was het. LOL De weg naar daar is dus met allesbehalve een mooie gladde ondergrond. We worden wat heen en weer geschut! Dominique en ik zijn aan goedkopere plaatsen geraakt. We betalen 6000 pesos minder dan de andere toeristen omdat we rechtstreeks met de chauffeur hebben gepraat. :) Popayan zelf is een aangename en mooie stad. Ik rust er een dagje uit want om morgen weer in de bus te zitten, nee, dat zie ik niet zitten! We gaan hier trouwens twee dagen na elkaar naar de Italiaan. Oh dat doet goed om een geen bonen met rijst en kip te eten! LOL De avond voor ik vertrek leer ik een toffe Engelse vrouw kennen, Sally. We zullen samen de grens oversteken.






Mijn laatste stop in Colombia: Ipuales (even zeggen dat ik dus weer 8 uur in de bus heb gezeten). In dit stadje op amper 2,5 kilometer van de grens blijven we een nachtje slapen. Van Popayan tot hier is het immers 7 uur en we willen niet laat in Quito aankomen. Op 7 kilometer van Ipuales heb je trouwens een prachtige cathedraal. Voor we vertrekken richting grens gaan we er nog even langs. Het is maar op een kwartiertje. Dit indrukwekkend 'huis van god' trekt heel het jaar door pelgrims aan. Maria zou hier zijn verschenen op de muur. En ik als heilig boontje, kan dit toch zeker niet missen!LOL LOL LOL Maar die verschijning op de muur is dus duidelijk gewoon geschilderd! Maar toch is deze cathedraal echt de moeite waard. Niet alleen is het indrukwekkend te zien dat het in een ´gorge´ is gebouwd, maar op zondag is het dus full house. Al die gelovigen die naar het mirakel komen zien, pelgrims die de weg naar de cathedraal al zingend afleggen. En al die kleine mensen! Ik ben hier een reuzin! Sally en ik beleven gewoon al plezier met naar de mensen te kijken.

Dus zo, dat was het dan voor Colombia. Een land van vettig eten, blokjesbruggen (nog nooit zoveel volwassenen gezien die er één hebben), gevaarlijk verkeer (voetjes intrekken!!!!), van dure busritten en van mensen die je proberen af te zuipen (zoals bijvoorbeeld de ochtend dat ik naar de cathedraal van zout ga zien. Ik trakteer mezelf op lekkere eitjes met brood. Wanneer ik ga betalen zegt de dienster dat het 3000 pesos is. Ik twijfel of ik het wel correct heb verstaan, dus zeg ik "Wablieft, hoeveel?". Ineens zegt ze 3500. Nu, tussen 3000 en de 3500 is er een duidelijk verschil in uitspraak, dus ik weet dat ze de prijs ineens verhoogt. Met een wel zeer argwanende blik zeg ik "Hoeveel?". En zij:"2500 señora". LOL).

Maar het is vooral een land van vriendelijke mensen, goedkope dagmenu's en mannen die blonde vrouwen zeer hoog in het vaandel dragen. Bedankt daarvoor, Colombia! LOL LOL LOL

Bussen en nog eens bussen

Een kleine omweg brengt me naar Villa De Leyva, ten noorden van Bogota. Ik wil dit dorpje dat in 1954 nationaal monument werd verklaard, wel eens zien. En het is inderdaad super. Gesticht in 1572, en tot op vandaag zo goed als geen moderne architectuur te bespeuren. Geen grote gebouwen, geen supermoderne villa's, alleen kleine witte huisjes die het enorm gezellig maken. Met de bergen als achtergrond is het echt helemaal geslaagd! Het enige dat je hier eigenlijk vindt zijn restaurants, hotels, artisanale winkeltjes en veel aankoopmogelijkheden voor ijsjes LOL. Wat je hier ook op elke hoek van de straat kan vinden, is de mogelijkheid om te bellen. Laat me even verduidelijken. Zo goed als elke Colombiaan heeft een gsm, maar de meeste hebben er dan weer zo goed als geen krediet opstaan. Bellen is hier duur, en dus verkiezen ze om geen prepay card aan te kopen (of dan eentje met weinig belwaarde). Ze willen wel bereikbaar zijn, vandaar dus dat ze een telefoon hebben. Hoe bellen ze dan? Awel, door gewoon hier op straat te bellen via de gsm van iemand die die diensten aanbiedt. Ze betalen dan per gebelde minuut.

Volgende stop: San Augustin. Man, ik heb er lang over gedaan om hier te geraken! Om 14 uur vertrokken in Villa de Leyve, om 8u30 uur 's morgens aangekomen. Maar ik ben er, en het belangrijkste van al: het is hier warm. In Bogota was het niet echt super, in Villa ok, maar hier is het prachtig! Wat minder was, was het afstappen van de bus. Als twee gieren kwamen ze op mij afgelopen om een toer te verkopen, een hostel aan te raden. Mensen toch, laat me ff relaxen. Binnen een half uur vertrekt de jeep, zeggen ze. Ja, dat zal dan zonder mij zijn want ik heb een lange reis onder de poep en dat staartbeentje moet rusten. LOL

Ik kom terecht in een geweldige hostel! Superproper en nog belangrijker: supergoedkoop. Het goedkoopste tot nu toe. Want eerlijk gezegd, zo goedkoop is Zuid-Amerika niet hoor. Ok, eten kan je hier goedkoop, maar de bussen, dat is niet gegeven! Gisteren heb ik er heel mijn dagbudget aan uitgegeven. Pas op, ik ga alles doen wat ik wil doen he, want iets overslaan dat je echt graag wil zien, en dat alleen omdat het boven budget is, dat is zonde. Misschien kom je nooit meer terug, dus doen wat je wil doen, is de boodschap (allee, zo lang het redelijk blijft natuurlijk). Zo twijfel ik nu over de Galapagos eilanden. Ik zou dat echt heel graag doen, en er gaan duiken, maar mensen DAT is pas duur! 8 dagen, 1600 euro, en dan ben je nog niet gaan duiken. Hmmm, dat is er dan toch misschien teveel aan. Beslissingen voor binnen een paar dagen, want nu zit ik nog even in Colombia... Zij die er al geweest zijn, mogen me altijd tips geven ;).

Maar San Augustin dus. In de namiddag ga ik de eerste archeologische site bezoeken. Ik heb er naar uitgekeken (ja, ik weet het, ik, Katrijn, doe wel meer dingen graag dan uitgaan LOL). Ter plaatse neem ik een gids want ik wil toch wel eens weten naar wat ik aan het kijken ben. Het is echt heel interessant. Op drie uur ben ik rond. Er zijn nog wat leuke plekjes rondom San Augustin, en die bezoek ik via een toer omdat om er te geraken het nogal moeilijk is. Omdat we maar met twee zijn, gaan we per taxi. Dat is al wat comfortabeler dan de gewoonlijke jeep. :))))

Musea & een cathedraal... ja, ja, dit is nog steeds Katrijn haar blog LOL

Omdat ik in Bogota ga couchsurfen, en dus moeilijk de nachtbus kan nemen om er om 6 uur in volle ochtendglorie voor de deur te staan, neem ik ´s morgens de bus richting hoofdstad. De acht uur durende rit worden er 9 omdat we onderweg pech hebben met de bus en we even moeten wachten tot de bus van Medellin voorbijkomt en ons meeneemt. Ik verblijf drie nachten bij Martha en David, en de broer van Martha (ja, sorry, ik weet het, ik ben zijn naam al vergeten LOL). David komt me tegemoet aan het busstation. ´s Avonds maken we een hele fijne wandeling in Bogota. De stad is mooier dan ik had verwacht. Er zijn echt gezellige delen, die dan weer worden afgewisseld met delen waar de daklozen één voor één te vinden zijn.

De volgende ochtend wandel ik rustig door de straten van het toch niet al te warme Bogota. Als de zon er doorkomt is het goed, maar hier zijn veel wolken, en ik heb het dus af en toe wat friskes, zoals wij zouden zeggen. En geloof het of niet, ik bezoek een aantal musea! Sonnie, gaat het, ben je al bekomen van de shock? LOL Eerst ga ik het Museo de Oro binnen. Dit museum vol goud geeft me een warm gevoel... zo uit de wind LOL. Nee, het is wel mooi hoor. Daarna wandel ik op zoek naar de tentoonstelling van Andy Warholl, Mister America. Ik vind het schitterend! Niet alles is geweldig, maar een aantal van zijn kunstwerken kan ik zeker smaken! Tenslotte kom ik terecht in het Museo de Botero. Dat vind ik nu eens echt geweldig sé. In Medellin hebben ze daar sculpturen van staan op het Plaza de Botero (hoe kan het ook anders ;) ). Ik vond die plaza echt super. Nu loopt ik in het museum rond en deze keer ben ik meer dan alleen maar blij omdat het hier wat warmer is. LOL

Na een hele dag 'jas aan, wolkentijd-jas uit, zontijd', keer ik richting huiswaarts. ´s Avonds gaan we sushi eten, oh, dat is toch niet te doen lekker!!!!! (dit oninteressante feitje even terzijde LOL).

Ongeveer 50 kilometer ten noorden van Bogota vind je in het dorp Zipaquirá de catedral de sal, de cathedraal van zout. Dit is dus echt wel de moeite waard om te gaan zien als je in Colombia bent! Deze cathedraal bevindt zich ondergronds en is helemaal uit zout opgemaakt. Sinds 1995 is deze indrukwekkende cathedraal open voor publiek. Afmetingen: 75 lang, 18 meter hoog. De gids versta ik niet altijd even goed, maar ik kan veel afleiden van de verschillende posities van de kruisen die overeenkomen met de fase van de kruisiging van Jesus. Heel indrukwekkend moet ik zeggen. Er wordt nog aan verdergebouwd tot 2030. Een tip: wees er vroeg bij. Wij, Christian en ik (een Duitser die ik op de plaza leer kennen in Zipaquirá), hebben de toer gedaan om 10u45 (het ligt op twee uur van waar ik verblijf) en onze groep telde iets van een 15-tal personen. Tegen dat we buitenkomen, zijn de groepen gigantisch. Maar dus echt de moeite om te bezichtigen!

Aan de inkom

Een beetje zout proeven :)

1 kopje koffie

Een goed dutje en een beetje Spidifen (man, dat zijn goed pilleks LOL) dat doet, zoals iedereen wel weet, deugd. Next on my list: de koffieplantage van .... hmmm, moet even de naam opzoeken LOL LOL, bezoeken. Sam en ik gaan er samen naar toe. Sam, dat is een 27-jarige Zwitser die in Medellin een cursus Spaans is komen volgen gedurende 5 weken. Nu wil hij de laatse week van zijn verblijf in Colombia een beetje van de omgeving rond Medellin zien. Hij doet me heel de tijd denken aan Les Chevaliers du Zodiaque. Ik weet niet of jullie dat vroeger hebben gezien, maar Wouter en ik keken er altijd naar. Dat werd uitgezonden tijdens Club Dorothée. En Sam, met zijn haar in een weliswaar klein staartje, doet me denken aan een mix van Seija wat het uiterlijk betreft en de zachtaardige kant van die andere daar, met zijn groen haar en zijn kettingen.

Enfin, wij dus drie bussen op en we zijn er. Sam en ik kiezen voor een Spaanstalige gidse. Ze praat heel duidelijk en traag, dus we verstaan haar goed. Het fijne is dat we maar met twee zijn, dus als we iets niet verstaan, kan ze het rustig nog een uitleggen in andere woorden. Engels spreekt ze immers niet. En ik moet zeggen, het is een superaangename en interessante dag. Wat hebben we vooral geleerd? Wil je goede Colombiaanse koffie drinken, ga dan naar de GB in België. LOL De koffie van goede kwaliteit wordt geëxporteerd, die van minder goede wordt in Colombia verkocht. De mannen die op het veld werken, verdienen gedurende drie à vier maanden min of meer goed hunne kost, namelijk tijdens de oogstmaanden. De rest van het jaar werken ze gewoon om hun eten te betalen. Ze verdienen dan 8000 pesos per dag, 7000 daarvan wordt uitgegeven aan eten (ontbijt, middagmaal en avondeten). Rondom de koffieplantages wonen er mensen die voor hen koken. Het weinige dat dan overblijft, geven ze uit aan alcohol tijdens het weekend. Alle arbeiders die op het veld werken, zijn alleenstaande mannen van rond de 40 à 50 jaar. Na de 2,5 uur durende rondleiding, genieten we van een heerlijke lunch aan de koffieplantage.

We ontmoeten er.... goh, wat was zijn naam nu ook alweer.... Enfin, hij blijkt in dezelfde hostel te zitten als wij, later blijkt hij nog in dezelfde kamer te slapen. En die kerel is dus zot van de Zuid-Amerikaanse vrouwen he. Ik dacht nu echt dat dat een homo was, maar zijn mond loopt er van over. LOL En dat is met zoveel mannelijke toeristen die ik hier ontmoet. Die staan er allemaal holderdebolder van! LOL Misschien moet ik wat meer foto´s van hen beginnen te nemen om de mannelijke lezers van deze blog te plezieren?! Zij die dat willen, gelieve mij een mail te sturen of het gewoon even als reactie op de blog zetten. LOL