Op het water in de krater

Van Puerto Lopez terug richting noorden, en dus weer de nachtbus op. Het is de bus naar Quito die me eerst naar Aloa zal brengen, en van daaruit neem ik dan de bus naar Latacunga. Rond 4 uur 's morgens dropt de bus me al. Ik verwacht uiteraard dat dat in een busstation is, maar niets is minder waar. In het midden van de nacht sta ik op straat zonder enig buskot te bespeuren. De kerel van de bus verzekert me dat het er niet gevaarlijk is. Alle dan, denk ik dan zo, dat zal dan wel zo zijn aangezien hier toch wel wat bussen passeren. Ik sta eigenlijk gewoon aan een kruispunt. Het is ijskoud, de wind bevriest me! Maar ik sta er niet lang alleen hoor, na een paar minuten stopt er al een andere bus en drie mannen stappen uit omdat ook zij dezelfde richting uitgaan. En weer even de standaardvragen: van waar ik ben, hoe lang ik hier zal blijven, hoe leuk ik hun land vind en of ik alleen reis (Met de nodige goed-zot-blikken erbij LOL. Meestal vind ik die wat overdreven maar nu versta ik ze: hier sta ik dan alleen als blonde, blanke vrouw in het holst van de nacht, in de middle of nowhere, op straat te wachten op een bus :)))) ).

Om 5u30 ben ik eindelijk aan de hostel. Ik heb niet gereserveerd of zo, maar gelukkig doen ze open. Nu, ne mens moet besparen op reis (vandaar ook de vele nachtbussen ;) ) en omdat het nog maar half zes is, zegt die pipo tegen mij dat ik nog voor de huidige nacht moet betalen. "Ok, dan wacht ik wel even". Zo gezegd, zo gedaan. Ik ga echt niet voor een half uur (in vele hostels begint de volgende dag om 6 uur) 8 dollar neertellen. Dus open ik mijn slaapzak (het is echt ijskoud), neem mijn boek en zet me neer. Zij die me wat kennen weten dat ik dan ook in de eetzaal in slaap ben gevallen LOL LOL :)

Na een dagje acclimatiseren (we zitten weer wat hoger dan zeeniveau en dat voel je meteen), ga ik naar de Quilotoa-krater, de reden dus waarom ik naar hier ben gekomen. Het is er echt supermooi! We wandelen naar beneden, niet altijd even gemakkelijk. Het is af en toe wat stijl, waardoor het eerder glijden dan stappen is. LOL Ik ben maar één keer gevallen. Mijn hand gelukkig eerder op de grond dan mijn poep, kwestie van dat staartbeentje niet terug te breken. ;))) In de krater heeft er zich na de uitbarsting een meer gevormd en we huren een bootje om even te dobberen. Daarna moeten we echter terug omhoog. Zot zijn doet niet zeer, zeggen ze, maar de kuren wel! Ik mag dan al een vijs of twee missen maar ik ben geen fan van afzien, dus hup hup, te paard (of was dat nu een ezel, of muilezel LOL) terug naar boven. :) En het dier kent duidelijk de weg maar gaat naar mijn mening toch wel af en toe veel te dicht tegen de rand aan lopen! Ik heb hoogtevrees en ik zal het geweten hebben! LOL LOL LOL

Van hieruit vertrek ik naar Baños, één van de toeristische trekpeisters van Ecuador. Ook veel Ecuadorianen komen hier in het weekend bunjispringen, wandelen, fietsen, raften,.... Het is niet zo ver van Latacunga dus op amper twee uurtjes ben ik er. Ik neem voor de derde keer deze reis een dorm omdat het prijsverschil toch 4 dollar per nacht is: dat is een maaltijd ;))).

Ik heb hier trouwens een leuk en interessant Nederlands koppel ontmoet. Een jaar reizen en dan nog eens acht maanden, dat klinkt al leuk, maar deze noorderburen zijn al 4 jaar (!!!!!!) met de boot onderweg. Schitterend! Ze reizen de wereld af. Groot gelijk hebben ze!

Hoewel ik heb gepland (voor zover we dat dus doen LOL) om hier een paar dagen te blijven, vind ik een goede aanbieding om naar de Galapagos-eilanden te gaan. Het heeft me inderdaad niet losgelaten. Nu ik hier ben... zo dichtbij.... En ik ben er me van bewust dat dit nogal raar klinkt, zo nadat ik even hierboven 8 dollar heb bespaard LOL LOL LOL, maar nee, ik mag dit niet laten schieten. Daar ga ik spijt van krijgen. Ik boek een last minute, wat dus wil zeggen dat ik op dinsdag hier ben aangekomen, op donderdag alweer vertrek, om op vrijdag de vlieger richting dieren te nemen. :))) Voor de rest van de trip dan maar op water en brood leven zeker ;))) LOL Ik kijk er heel erg naar uit en hoop dat dit een van de hoogtepunten wordt van mijn rondreis in Zuid-Amerika!

Hierbij wil ik trouwens even ons mama bedanken voor het verkopen van mijn geliefde tuuter, met alle bijhorende zever! Dank u, mama, you are the greatest!!!!

En dan nu: Galapagos here I come!