Nadat we de grens zijn gepasseerd, is er nog de busrit van 4 uur dat ons naar Quito zal brengen. Maar de busrit lijkt me dubbel zo lang. Ik heb duidelijk te veel in bussen gezeten de laatste week en dat laat zich voelen. Stikkapot ben ik wanneer we aankomen. Voor één keer heb ik een hostel op voorhand geboekt via Hostelworld. Ik ben echt geen voorstander van het op voorhand boeken, maar soms is dat wel nodig. Omdat Sally en ik in de vroege avond gingen aankomen, leek het ons geen slecht idee van al een slaapplaats te hebben. Maar de hostel spreekt ons echt niet aan, dus na een nachtje slapen veranderen we en komen we in een geweldige hostel terecht! In Quito heb ik rondgekeken om naar de Galapagos Eilanden te gaan. Maar dit is dus echt wel buiten budget. Streep eronder, het zal voor in een ander leven zijn. Ik vind het heel spijtig, maar trop is teveel. :)
In Quito ga ik naar het centrum van de wereld (het echte volgens de GPS en het andere dat vroeger werd berekend). Het monument van het centrum van de wereld dat is een beetje saai, maar in het museum een beetje verderop, is het echt leuk. Je doet dat met een gids die vanalles vertelt over de cultuur van de indigenous people. Daarna doen we een paar experimenten; op de evenaar, rechts ervan of links. Het is echt wel lachen geblazen. Het water draait in de andere richting aan de linkerkant, we balanseren een ei op een nagel. En deze is ook een leuke: wanneer je dus niet op de evenaar staat, dan heb je wel wat kracht in je vingers. Zodra je er recht opstaat, verlies je die kracht. Ah ja, wat wel heel fijn is bij het monument: je kan daar op de weegschaal gaan staan en je bent een kilo tot anderhalve kilo kwijt :))))).... hmmm, nu ik erover nadenk... dju, ik ben nog niks vermagerd! LOL LOL LOL
Dichtbij het midden van de wereld is er Pullu.... whatever... Een vulkaan waar mensen in de krater wonen. De Ecuadorianen die hier wonen hebben geen tv, geen internet, geen telefoon. Ze leven van landbouw en gaan één keer in de week hun boodschappen doen. Er zijn maar twee manieren om in het dorp te geraken: met de wagen (eerste dorp op een uur en 15 minuten), of te voet/te paard de berg op. Omdat het met de wagen te duur is, stappen velen onder hen dagelijks anderhalfuur omhoog en ´s avonds een uur naar beneden (het gaat wat sneller, want geloof me vrij, het is steil!). gezond, maar goed zot zou ik zeggen! LOL LOL
Je ziet ze niet goed maar ze zijn er wel, de huisjes in de verte ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten