A boat ride, a bike ride and lots of fun

Ok, tijd dus om Peru te verlaten. We hebben een bus cama (bed) geboekt, zo één waar er maar drie zetels zijn naast elkaar in plaats van vier. Op die manier heb je meer plaats. Aangekomen in het busstation verandert de dame ons ticket. En meteen begin ik achterdochtig te worden. Ik vraag haar waarom, zeg dat we een direct hebben geboekt. "Ja, ja, geen probleem". Ik heb mijn twijfels over haar eerlijkheid.... We gaan naar de bus. Sally en ik schieten al meteen in de lach want we kunnen zien dat het duidelijk niet om dezelfde bus gaat dan die op de foto. Bon, we zijn het al wat gewoon, we gaan er ons niet druk om maken. We zijn vertrokken, bye bye leugenaars, bye bye Peru! Maar we hadden beter moeten weten... they pulled a last one on us! LOL Om half vijf ´s morgens worden we wakker gemaakt ondat we zijn aangekomen in Puno. Ah ja, geen probleem want een deel van de toeristen zal hier blijven. En dan komt het: iedereen moet van de bus, we moeten 3 uur wachten op een volgende. Het is ijskoud buiten, zelfs binnen in de wachtzaal is het maar frisjes. Tja, weeral, we kunnen ons er niet druk om maken, je kan er toch niets aan veranderen. Een beetje later blijkt dat dit niet de eerste maal is dat de toeristen voorgelogen wordt (allee gij!!!! LOL). In Cusco liegen ze er iedere keer over en telkens krijgen ze dus in Puno boze toeristen over de vloer :). Snappen die Peruvianen dan niet dat het ons niets kan schelen, zolang ze ons het gewoon even zeggen, dan nemen we warmere kleren mee. Die bus, die moeten we toch sowieso nemen ;).

12 uur later zijn we eindelijk op onze warme bestemming: Copacabana aan het enorme, nee, gigantische Titicacameer. Prachtig gewoon! Van hieruit maken we een daguitstapje naar Isla del Sol, een eiland op een boogscheut van Copacabana. Het is echt niet ver maar de ultrasnelle boot met uiteraard luxestoelen LOL doet er de volledige twee uur over ;). Een wandeling brengt ons van noord naar zuid, echt schitterend. Ongeloofelijk mooi, de foto´s doen het geen eer aan! Ondanks het feit dat er toch een vijftigtal toeristen zijn, is het er enorm rustig... buiten ons gelach dan. ;)



De volgende dag komen we na een adembenemende busrit aan in La Paz, een stinkende stad met een paar mooie gebouwen en superveel (en gevaarlijk) verkeer. Het is een wonder dat ik nog niet ben overreden want ik ben af en toe een beetje verstrooid. LOL In deze drukke stad vinden we wel een superrustige en goede hostel, in het centrum. Echt, zo´n lieve eigenaars, supervriendelijk personeel!

We doen een uitstapje naar de Valle de la Luna, maar waar ik echt naar uitkijk, is de "Death Road". Op de mountain bike, weet ik hoeveel kilometer dalen, met de ravijn vlak naast je. En uiteraard gaan we dat dus doen. :) Sally en ik zijn blijkbaar de enige die die dag met die organisatie gaan, dus we hebben onze eigen gids. Het is echt super, het zicht is ongeloofelijk (ja, ik weet het, ik val in herhaling, maar het is gewoon met volle teugen genieten). Het eerste gedeelte is op geasfalteerde weg. En ik moet zeggen, ik heb nog nooit zoveel geremd in mijn leven. Het gaat echt snel en je mag de gids niet voorbijsteken ;). Het tweede gedeelte is op niet-geasfalteerde weg. Gedurende drie uur is het je stuur stevig vasthouden. De weg is op bepaalde plaatsen maar 3 meter breed. Vroeger was er op dit gedeelte van de trip ook veel verkeer, met als gevolg dodelijke ongevallen. Het bewijs daarvan vind je in de vele kruisen langs de weg. Niet alleen wagens of camions zijn naar beneden getotterd, ook toeristen op de fiets. Een moment van onoplettendheid en het is gebeurd. Maar wij, wij hebben het dus overleefd. :) In totaal ongeveer vier uur van constant dalen, brengt ons in het superhete stadje Coroico.





We blijven hier een paar dagen. De bedoeling was hier een nacht te slapen, en de volgende dag met de boot naar Rurrenabaque te vertrekken. Helaas heeft de dame van het agentschap zich vergist. Wanneer we op donderdag vroeg uit veren zijn, is het duidelijk na een uur wachten dat we niet worden opgepikt. Een telefoontje later weten we dat de boot pas op zaterdag vertrekt. Ok, dan een paar dagen relaxen.... en er zijn ergere plaatsen dan dit om even te wachten: een fijne hostel, zwembadje, zon,... Iemand al medelijden met mij? LOL Maar helaas, op vrijdag krijgen we te horen dat de boot niet gaat. De oplossing: een helse, overhitte en stoffige (de ramen moet open of we stikken van de warmte maar op aardeweg.... gezellig LOL) busrit. Ok, zaterdag eerst 3 uur wachten in de megahitte en dan is de bus er. Voor amper 7 euro krijgen we een busrit van 13 uur onder de poep geschoven, als het ware op een tweede Ruta de la Muerte. Deze keer hoeven we dus zelf niets te doen, gewoon zitten en hopen dat de bus niet 200 meter de ravijn instort. Dit is echt zot hé mensen. Op bepaalde plaatsen is de weg niet breder dan 3 tot 4 meter, en er is tegenliggend verkeer! Gevolg: af en toe achteruit rijden tot waar beide voertuigen kunnen passeren. Met in het achterhoofd de verhalen van op onze Death Road-fietsentocht, is een mens er toch niet 100 procent gerust in. Een deel van de weg leggen we trouwens ´s nachts af. Gelukkig kauwt de enige chauffeur op cocabladen. Olé, dat zal hem wel wakker houden! LOL


Aan de ontbijttafel :)

Maar we zijn dus goed en wel aangekomen in het hete en vochtige Rurrenabaque, de ingangspoort van het Amazonegebied. Morgen vertrekken we voor drie dagen naar de Pampas en daarna voor drie dagen naar de jungle.