Op een paar kilometers van het centrum zijn de grootste dinosaurusvoetsporen (of moet ik dan pootsporen zeggen?) ter wereld gevonden. De stad heb ik gezien, dus ik denk dan maar even een kijkje te gaan nemen. Het stelt eigenlijk echt niet veel voor, en na een veertigtal minuutjes ben ik al uit het `dinopark`. Wat ik wel leuk vond waren de nagemaakte dino´s. De tiranosaurus die is gigantisch. Stel je voor dat je daar naast staat in het echt, gegarandeerd ben je het dessertje. LOL Enfin, dus ik terug het busje op om naar het centrum te gaan. Ineens komt daar een twintigtal tien- tot twaalf-jarige aan. En hop, allemaal op de bus. En als buitenlander sta je dan uiteraard in het middelpunt van de belangstelling. Al die koppekes naar mij gedraaid, en de vragen worden afgevuurd: hebben wij supermarkten, roltrappen, liften, veel technologie? Schattig :)
Dinovoetafdrukken
Maar twee dagen Sucre is genoeg voor mij en ik spring op de bus richting Potosi. Daar zit ik dan in de bus, ramen open want het is snikheet..... drie uur later zijn de ramen toe, vier uur later heb ik mijn jas aan en zie ik sneeuw. :) Potosi ligt op 4660 meter en het is een beetje frisser vandaag ;). Dit stadje staat bekend om haar mijnen. Ik ben hier dus naartoe gekomen om een tour te doen in die mijnen. Het is een wandeling van twee uur die je maakt in de mijn. En wat kan ik zeggen? Ik ben blij dat ik het niet ben die daar werkt. Dit zijn toch schrijnende toestanden hoor. Vrouwen die in slechte toestanden boven werken omdat hun mannen overleden zijn, amper iets hebben om rond te komen. En het is dus zo dat als je die tour doet, je `cadeautjes` meebrengt voor de mijners. Omdat de alleenstaande vrouwen, zoals altijd zeker, het het moeilijkste hebben om te overleven, stel ik voor van hen het meeste te geven. Het is niet veel, maar koekjes, cocabladen (voor energie) en drank is altijd welkom. Ze kauwen dus heel de dag op cocabladen, eten niet. Ook kinderen werken hier wanneer er geen school is. De oudste vrouw die er werkt is 79. Ze was zo dankbaar voor wat we haar gaven, een peulschil voor ons, maar voor haar een dag met toch net iets meer.
Het deprimerende Potosi verlaat ik met veel plezier om naar Uyuni te gaan. Vandaar kan ik een tripje boeken naar de Salar de Uyuni. Omdat het zondag verkiezingen zijn, en een aantal gidsen gaat stemmen, zijn we genoodzaakt een dagje te niksen aan de rand van de zoutvlakten. Geen probleem, liever dat dan zaterdag en zondag niksen in Uyuni, zaterdagochtend vertrekken we dus. De eerste dag is echt supermooi, ik geniet met volle teugen! Dit is echt prachtig! De zoutvlakten zijn indrukwekkend mooi. Op de tweede dag zitten we dan in the middle of nowhere te niksen. Dat is niet erg want de vorige dag was zeer lang. Suzanne en ik maken een miniwandeling door het superkleine verlaten dorpje. De volgende dag zijn we er weer klaar voor. Snel even de douche in, een warme godzijdank. Je moet hier voor warm water een beetje bijbetalen, en ik geef het toe, ik ben een mietje want terwijl anderen douchen met koud water, leg ik met alle plezier de volledige halve euro neer voor een zalige douche! :))))
De derde dag wordt de hoogdag wat landschap betreft, maar wordt een laagdag wat in vorm zijn betreft. Na een uurtje rijden stoppen we even. Hier in het winkeltje kan je wat lekkers kopen voor onderweg als je dat wil. Hmmm, een Twix, ja dat zegt me wel wat. :) Niet alleen omdat het mijn absolute favoriet is, maar ook omdat ik `s morgens geen brok door de keel kreeg. Maar ik heb nog maar net betaald of de winkel begint te draaien. Ok, niet erg, gewoon even gaan zitten, misschien heb ik wat suiker nodig. De Twix is dus al snel op (toch fijn als je een excuus hebt LOL). Maar helaas, de draaiwinkel is de voorbode voor de hele dag. Ik heb ongelooflijk veel pijn ter hoogte van de nieren, ik heb buikpijn en ben misselijk, weet amper hoe ik moet gaan zitten. Waarschijnlijk is dit gewoon te wijten aan de hoogte. Gevolg: ik heb wel alle mooie plekjes gezien, maar elke gelegenheid nam ik te baat om even te gaan liggen. Het was meer een `check-ervaring` dan wat anders. Foto`s heb ik van Jeroen, Susanne en Tul genomen want de moed ontbrak me om er zelf te trekken. Ja, ik geef het toe, ik voelde me miserabel, het huilen stond me eerder nader dan het lachen. Op zo`n momenten wil een dochter haar moeder bij zich ;)))). Om 17u00 kruip ik mijn slaapzak in, en kom er pas 12 uur later uit. Het is hier trouwens superkoud, de wind snijdt ongeloofelijk hard. Gelukkig voel ik me de vierde dag vele beter. Na nog geen uur hebben we al wel een platte band. Allemaal uitstappen dus, en amai mijn voeten (letterlijk dan!) dit is koud! Het is nog heel vroeg en de zon is er wel maar de wind des te meer. Al een chance zijn we na een klein half uurtje al weer op de baan. We zien het laatste van de tour en samen met mijn Nederlandse reisgezellen ga ik naar Chili. Ik wil er enkel een paar dagen blijven en vandaar naar Argentinië gaan.
Over drie dagen Chili kan ik nu niet enorm veel schrijven, behalve misschien toch dat het minstens dubbel zo duur is als Bolivië. Dat doet even pijn aan de portemonnee! We zijn naar de Valle de la Luna geweest, en hebben een uitstap gedaan naar de sterren. :) Een Fransman heeft hier een aantal telescopen en twee maal per avond geeft hij uitleg over de fonkelende puntjes in onze nachtelijke hemel. Echt super was het!
De drie Maria`s en ik, uiteraard ;)
Vandaag vertrekkken mijn Nederlandse travel buddies naar het noorden van Chili om daarna terug even naar La Paz te gaan om Susanne op de vlieger te zetten. Ik vertrek morgen naar Argentinië.
Bedankt voor het superfijne gezelschap Tul, Susanne en Jeroen! Dank JE voor het opwarmen van mijn voeten en het brengen van koekjes en thee toen ik zo groen zag als de Lago Verde! LOL LOL LOL Het was hartstikke ggggggezelligggg, ja, lekker! LOL LOL LOL
Katrijntje,
BeantwoordenVerwijderenGeniet van Argentinie en vooral van het eten en het drinken, want na Peru en Bolivie ga je in Argentinie voor weinig geld van waanzinnig lekker vlees en wijn kunnen genieten.
groetjes uit thailand