De laatste weken in Argentinië

Na een dagje Ushuaia spring ik om 5 uur 's morgens de bus op richting El Calafate om er 18 uur later eindelijk aan te komen. De afstanden in Argentinië zijn echt niet te doen zenne. Even naar hier of daar gaan, ja, begin al maar de uren bus te tellen. :) Nabij El Calafate heb je Perito Moreno, een enorme gletsjer. En ik moet zeggen, het is supermooi, maar na mijn geweldige boorttrip, vraag ik me af in hoeverre ik de laatste weken van mijn reis nog onder de indruk kan zijn ;).



Even terzijde... weet je, soms hoor je van die verhalen van anderen backpackers die het hebben meegemaakt dat anderen zich 'niet zo goed gedragen in de dorms'. Ik heb dat op al die maanden, inclusief de vorige reis, gelukkig nooit meegemaakt. Maar voor alles is er een eerste keer... In El Calafate deel ik de kamer met een vrouw van 47 en haar 'gewone' vriend van 50, en dan nog een Duitse vrouw van ongeveer mijn leeftijd. In het midden van de nacht staat die Duitse ineens op. Ik sliep maar hoor haar zeggen "Zeg, zo kan ik niet slapen. Kunnen jullie geen tweepersoonskamer nemen?!!" Ik dacht nog even dat zij slaapwandelde maar ineens gaat die man uit het onderste stapelbed. Ja, ja, ge moet dus geen 20 zijn om u te misdragen. LOL LOL LOL



De volgende stop is El Chaltén. Ik wil er een paar wandelingen maken. Helaas steekt de regen er op de eerste dag een stokje voor. Niet erg, ik lees mijn boek op mijn gemakje uit. De volgende dag straalt de zon, maar word je gewoonweg soms bijna weggeblazen. Ik trek er toch op uit en maak een fijne wandeling. In de namiddag wil ik er nog een doen, maar dan na een kort dutje, denk ik zo. Ik ga een half uurtje turbodutten... maar word 2.5 uur later pas wakker. Tja, als ne mens dat nodig heeft... :)

Ook hier blijf ik niet lang want ik heb afgesproken met Sharon in Bariloche. En dan beginnen twee lange reisdagen. Om 8u00 spring ik op de bus richting El Calafate. Daar wacht ik 4 uur op de volgende bus, om dan nog eens de hele namiddag en de hele volgende dag in de bus te zitten. Van deur tot deur bijna de volledige 37 uur! Maar ik ben superblij Sharon te zien! We hebben samen zo een geweldig avontuur beleefd, het is fijn die momenten nog eens te kunnen delen. Want alleen reizen vind ik geweldig, maar het enige dat soms ontbreekt is iemand tegen wie je kan zeggen "Amai, weet je nog dit en dat." De supermomenten kunnen delen, dat is pas geweldig!


Sharon heeft met twee andere Ieren een wagen gehuurd voor ons en vraagt of ik mee wil komen, want daar ging ze vanuit. Ze twijfelde toch een beetje omdat ik zo een lange reis achter de rug zou hebben, but I am up for everything! Ergens wist ze dat wel hoor, iemand die twee uurtje kan slapen om dan 'fris' voor de dag te komen en op expeditie kan gaan, die kan ook gaan road trippen na twee helse busdagen. ;) Bariloche staat bekend om de meren die hier rondom zijn en wij gaan dus genieten van het zicht. Het wordt een supertoffe dag. We zijn 11 uur onderweg, kunnen nu geen lake meer zien, maar hebben wel genoten :)!



De volgende dag ben ik echt stikkapot. Drie volle dagen on the road is teveel van het goede. Nadat we 's morgens naar de chocoladefabriek zijn geweest, willen we nog naar een of ander uitkijkpunt gaan in de namiddag. Maar zodra ik de bus zie aankomen, draai ik me naar mijn travel buddies, en zeg hen dat ik ga slapen. Ze hadden het wel verwacht want blijkbaar zie ik er supermoe uit. Ja, dat kan ik dus bevestigen!

Sharon en ik gaan daarna nog samen naar Mendoza, een wijstreek in Argentinië. Maar dan is het tijd om mijn laatste bus van de reis te nemen, 14 uur richting Buenos Aires. Veel zal ik er niet doen want het weer is alles behalve (regen, regen, regen, een voorbereiding op België LOL), buiten wat shoppen, site seeing en Argentijnse steak eten. Voor iemand die ondertussen 2.5 jaar zo goed als geen rood vlees meer eet, niet bepaald de lekkerste maaltijd van de reis LOL, maar ik kon Argentinië echt niet verlaten zonder hun koe te proberen. :)))

En dus nu, na zeven geweldige (!!!) maanden is het tijd om naar huis te vertrekken...


Shaz,
Time to really say goodbye! Thx for being the best cabine mate E-V-E-R! Honestly, what are the chances for it to work out that way, can it get any better than that?! ;))) Thx for the great times, for the moments of laughter I will never forget, like the 'toilet incident', the coincidence!!! I sure didn't blame 'my sick friend' LOL LOL LOL.
It was super sharing this ultimate boat and nature experience with you, something never to forget. We will always have 107, 111 and 116! They might not be numbers of the lotery but we sure as hell hit the jackpot! LOL
Keep on counting those parkas! LOL!!!!!!!!!!!!!!!
Love,
Kat