Coro.... ja, wat valt er te zeggen over Coro. Het is sinds 1993 Werelderfgoed van Unesco, maar dat is er niet aan te zien. Het is wel een gezellig stadje, maar zoals de meeste steden hier (ik denk eigenlijk allemaal) val je er niet van achterover. En het is hier snikheet. 35 graden in de schaduw. Bakken, bakken, bakken geblazen! In Coro heb ik geen couch gevonden, dus ga ik naar een hostel. Er is hier dus geen toerist te bespeuren. Geen nood, tijd voor mezelf dan maar, effe relaxen. De eerste namiddag doe ik niet veel. Ik ben wat moe van de busrit, mijn staartbeen laat zich duidelijk voelen. Ik zat dus amper in die bus of het begon al. Maar bon, ik klaag niet, ik ben potverdekke in Zuid-Amerika! De volgende ochtend slaap ik eens uit, enfin, ik lig in bed tot 9 dus.
Het is ontzettend, maar dan ook ontzettend warm, het geeft me niet meteen zin om rond te wandelen. Dan maar even naar het internet. Terwijl ik zit te babbelen met Layla en haar vertel hoe goed weer het hier wel niet is, zie ik de grijze zwolken niet verschijnen. Na een uurtje op het www, ga ik naar buiten..... nee, ik wil naar buiten gaan maar er is hier een regenbui niet te doen. Wachten dan maar, zoals de Venezolanen doen. :) Heel de dag regent het een 15 minuutjes, dan weer een half uurtje zon, enz....
Tussen twee buien door denk ik even naar het busstation te wandelen. Het is maar een half uurtje en ik moet mijn busticket voor morgenavond reserveren (kan je hier dus best altijd op voorhand doen, of je zit niet mee op de bus. Veel mensen hebben hier geen wagen en dus nemen ze allemaal de bus). Enfin, de zon schijnt, ik vertrek. Nog geen kwartier later gaan de kranen vollen bak open. Ik probeer te schuilen, maar er is zoveel water dat ik toch nat word. En dan stopt er een taxi. Ik zeg hem dat ik geen taxi nodig heb want ik wandel wel naar de bus. Maar die kerel die wil me helemaal niet laten betalen, nee, hij biedt me een gratis lift aan.... goh, en waarom zou ne mens dan weigeren hé :))))
In de namiddag heeft de zon de hemel weer veroverd. Met twee Fransen toeristen die ´s ochtends zijn aangekomen, ga ik naar de duinen hier, bekend als Venezuela´s little Saharan Desert. En amai, al een chance dat ik niet net naar de kapper ben geweest want er is hier veel wind, niet te doen. Wel heel tof eigenlijk. Op de weg terug vinden we geen taxi en rijden er precies ook geen bussen. Drie kerels die er ook zijn met hun camionetteke nemen ons mee. Even het sauna-effect ervaren achterin. LOL
Juffrouwke,
BeantwoordenVerwijderenalle ik zie dat het goed gaat dat is het belangrijkste he:-)
Ik heb al drie keer geprobeerd een bericht te plaatsen maar lukt me niet echt, die computer zal voor mij dan toch te moeilijk zijn
Groetjes
Hey Katrijntje,
BeantwoordenVerwijderenJe hebt het blijkbaar ook enorm naar je zin. Aan vrienden duidelijk geen gebrek, waar couch surfing niet goed voor is.
Wij beginnen aan onze laatste dagen zuid-amerika, en gaan dan even rusten in tahiti. Het is voor ons ook enorm meegevallen, alleen vaak enorm koud. We hebben buiten één zakkenrollergeval niets meegemaakt, maar blijf toch altijd maar op je hoede. Zeker als vrouw alleen, ook al ben je een ervaren trotster. Zuid-Amerikanen mogen dan wel charmeurs zijn, het zijn evenveel macho's waarvan het vaak niet veel schelt dat de stoppen doorslagen, zeker als ze beginnen te zuipen. En dat laatste kunnen ze minstens zo goed als de Belgen.Spijtig wel dat we op enkele weken na elkaar hier mislopen, but we'll keep in touch.
C&W